Malina pospolita rośnie dziko w całej Europie i Azji, a jej aromat jest od wieków jednym z najpiękniejszych darów lata. W perfumerii nuta maliny tworzona jest przy pomocy ketonu malinowego (raspberry ketone), odkrytego w 1903 roku i uznanego za jeden z kluczowych olfaktorycznych wyznaczników tego owocu. To jedna z najpopularniejszych nut owocowych w perfumerii, od dezodorantów po haute parfumerie, gdzie malina doskonale łączy się z różą, piżmami i czarną porzeczką. Ciekawostką jest, że keton malinowy stosuje się również jako suplement diety, jednak w stężeniach perfumeryjnych jest zupełnie bezpieczny.

Skórka cytryny (lemon zest) to nuta ściśle związana ze startą skórką cytrynową, używaną w kuchni do nadawania potrawom intensywnego cytrynowego aromatu. W perfumerstwie odwołuje się do momentu, gdy ostre olejki w skórce cytryny uwalniają się pod naciskiem tarki — esencjonalnego, błyskawicznego zapachu świeżości i życia. Bogata w cytral i limonen nuta ta jest jednym z fundamentów klasycznych eau de cologne i zapachów fougère. Ciekawostką jest, że naturalne związki zawarte w skórce cytrynowej są fotouczulające, dlatego w perfumerstwie coraz częściej zastępuje się je syntetycznymi odpowiednikami lub modyfikowanymi olejkami.

Kwiat pomarańczy to jeden z najstarszych i najbardziej wielowymiarowych składników perfumeryjnych — stosowany od wieków zarówno w postaci olejku neroli (z gorzkiej pomarańczy), jak i absolutu czy wody kwiatowej. Jego profil łączy biało-kwiatową słodycz z cytrusową przejrzystością i delikatną miodową głębią. Kwiat pomarańczy jest integralnym składnikiem klasycznych eaux de cologne i orientalnych kompozycji bliskowschodnich — w krajach arabskich woda kwiatowa (mazaher) jest elementem kultury stołowej. W perfumerii europejskiej używany zarówno na głowie (lżejsze destylaty), jak i w sercu (absolut). Jego wszechstronność sprawia, że pojawia się w tysiącach zapachów.

Ambroxan to syntetyczna cząsteczka zapachowa zainspirowana ambroksydem -- substancją naturalnie występującą w ambrze szarej wydzielanej przez kaszaloty. Po raz pierwszy zsyntetyzowany przez firmę Firmenich, szybko stał się jednym z najważniejszych składników współczesnych perfum. Jego zapach jest ciepły, kremowy, skórowy i lekko morski, z wyraźną zwierzęcością, która sprawia wrażenie intymności i bliskości skóry. Ambroxan wykazuje wyjątkowe właściwości fiksujące i wzmacniające inne składniki kompozycji. Ciekawostką jest jego zdolność do działania odmiennie na różne osoby -- część populacji jest na niego anosmiczna (nie wyczuwa go), co czyni go cząsteczką o fascynującym wymiarze sensorycznym.

Tuberoza należy do najbardziej odurzających i luksusowych składników w klasycznej perfumerii. Pochodzi z Meksyku, gdzie uprawiano ją na długo przed kolonizacją europejską; do Europy trafiła w XVI wieku, szybko stając się symbolem zmysłowości i luksusu. Absolut tuberozy pozyskuje się metodą ekstrakcji rozpuszczalnikowej — kwiaty są tak delikatne, że tradycyjna destylacja parą jest niemożliwa. Jej profil zapachowy jest kremowy, mleczny, woskowy i kwiatowy z indolową głębią; autorytatywni perfumerzy porównują ją do mieszaniny lilii, kwiatu pomarańczy i śmietany. Tuberoza jest kluczowym składnikiem wielkich kwiatowych solistek i orientalnych flankowych kompozycji.

Mandarynka (Citrus reticulata) jest jedną z najsłodszych i najprzyjemniejszych nut cytrusowych w perfumerii — jej olejek, tłoczony ze skórki, jest mniej kwaśny i agresywny niż cytrynowy, z dominującą, ciepłą owocową słodyczą. Mandarynka pochodzi z Azji, gdzie jest uprawiana od starożytności, a jej europejska nazwa pochodzi od mandaryńskich urzędników cesarskich w Chinach. Olejek mandarynkowy zawiera w wysokim stężeniu estry i aldehydy, nadające mu charakterystyczną, prawie owocowo-cukrową soczystość. W perfumerii jest wyjątkowo wszechstronny: sprawdza się w kompozycjach dla dzieci, w owocowych fruktalach, a także w ciepłych orientach, gdzie pełni rolę łagodnej cytrusowej nuty.

Jeden z najważniejszych surowców w historii perfumerii — szacuje się, że 80% zapachów z pierwszej połowy XX wieku zawierało naturalne ekstrakty jaśminowe. W perfumerii stosuje się głównie dwa gatunki: Jasminum grandiflorum (jaśmin królewski) i Jasminum sambac (jaśmin arabski). Absolut jaśminowy pozyskuje się z ręcznie zbieranych kwiatów — potrzeba około miliona kwiatów na zaledwie kilogram ekstraktu. Zapach jest intensywnie kwiatowy, kremowy i słodki, z charakterystyczną głębią nadawaną przez indol. W kompozycjach najczęściej występuje w nutach serca, gdzie nadaje romantyczny, odurzający charakter.

Nuty drzewne to szeroka kategoria olfaktoryczna obejmująca wszelkie aromaty kojarzące się z drewnem, korą i lasem — od lekkich, kremowych nut białego cedru po ciężkie, dymne akcenty palisandru. W perfumerii termin ten stosuje się zarówno dla naturalnych surowców (sandałowiec, wetiweria, paczula), jak i syntetycznych molekuł (Iso E Super, Ambrox). Drzewne bazy nadają kompozycjom trwałości i charakteru, będąc niemal niezbędnym elementem każdego zapachu. Ich siła polega na wszechstronności — są dyskretne lub dominujące, suche lub kremowe, jasne lub ciemne.

Piżmo to jedna z najstarszych i najbardziej fundamentalnych nut zapachowych w historii perfumerii. Naturalnie pozyskiwane z gruczołu brzusznego samca piżmowca syberyjskiego (Moschus moschiferus), ma głęboki, zwierzęcy, ciepły i skórowy zapach. Ze względu na ochronę tego zagrożonego gatunku, naturalne piżmo zwierzęce jest praktycznie nieużywane we współczesnej perfumerii komercyjnej -- zastąpione przez szeroką rodzinę syntetycznych związków muskusowych. Piżmo pełni w kompozycjach perfumeryjnych funkcję fiksatora, wzmacniacza i ocieplającego fundamentu bazy. Jego historia sięga starożytnych szlaków jedwabnych, gdzie piżmo było cenniejsze wagowo od złota. Dziś słowo <<piżmo>> w kontekście perfumeryjnym niemal zawsze odnosi się do jego syntetycznych odpowiedników.

Jasminum sambac (jaśmin arabski) różni się od swojego europejskiego kuzyna Jasminum grandiflorum przede wszystkim profilem zapachu — jest bardziej intensywny, nieco mniej indolowy, za to bogatszy w herbacianie i owocowe nuty. To właśnie sambac jest narodowym kwiatem Filipin (tam zwany sampaguita) i Indonezji (melati), a w całej Azji Południowo-Wschodniej odgrywa ważną rolę ceremonialną. Jego absolut uzyskuje się poprzez ekstrakcję rozpuszczalnikową ręcznie zbieranych kwiatów, często prowadzoną nocą. W perfumerii sambac nadaje kompozycjom bogatą, tropikalną kwiatowość — doskonale współpracuje z ylang-ylang, kokosem i piżmami.