Czerwona pomarańcza (krwista pomarańcza) to odmiana Citrus sinensis o miąższu i skórce zabarwionych czerwono przez antocyjany — barwniki tworzące się pod wpływem niskich temperatur nocnych podczas dojrzewania. Sycylia jest największym producentem krwistych pomarańczy na świecie — odmiany Moro, Tarocco i Sanguinello są chronione przez IGP. Olejek eteryczny ze skórki czerwonej pomarańczy ma profil głębszy, ciemniejszy i nieco bardziej winny niż standardowy olejek pomarańczowy. W perfumerii czerwona pomarańcza wnosi dramatyzm i ciepło do cytrusowych kompozycji, tworząc interesujący kontrast z jasnymi bergamotkami i limonkami.

Jagody jałowca to owocostany jałowca pospolitego (Juniperus communis) — drobne, granatowe szyszko-jagody od tysiącleci stosowane jako składnik nalewek, ginu i naturalnych leków. Ich olejek eteryczny jest bogaty w alfa-pinen, myrcen i sabinen, nadające mu charakterystyczny, żywicowy, świeżo-borówkowy aromat z delikatną pieprzną nutą. W perfumerii jagody jałowca stosowane są zarówno w głowie, jak i w sercu — wnoszą leśną, nordycką czystość i wyrazistość do kompozycji fougère, drewnianych i akwatycznych. Szczególnie w ginowych i skandynawskich interpretacjach stały się ikoną świeżości. Warto dodać, że szyszko-jagody dojrzewają na roślinie przez dwa lata, co sprawia, że na tej samej gałęzi widać owoce dwóch sezonów jednocześnie.

Nuta cytrusów to w perfumerii skrót myślowy obejmujący cały wachlarz aromatów skórek owoców z rodzaju Citrus: cytryny, pomarańczy, bergamotki, grejpfruta, limonki, mandarynki i im pokrewnych. Nie jest to jeden surowiec, lecz wieloskładnikowy akord tworzący wrażenie świeżości i orzeźwienia. Cytrusy są tradycyjnie nutą głowy — ich olejki eteryczne parują szybko i nadają kompozycji żywy, radosny wstęp. Historycznie cytrusowe eaux de cologne budowane były wyłącznie lub głównie na tych nutach. Współcześnie chemicy zapachów opracowują mikrokapsułkowane cytrusy i zakotwiczone esterowe odpowiedniki, które wydłużają trwałość tych naturalnie ulotnych aromatów.

Cytryna sycylijska jest dla perfumerów tym, czym dla szefów kuchni sycylijska oliwa — punktem odniesienia dla jakości. Sycylia, a szczególnie rejon Etny, dostarcza cytryn o wyjątkowo grubej, aromatycznej skórce i bogatym olejku eterycznym. Sycylijski olejek cytrynowy zawiera wyższy od przeciętnej poziom złożonych składników terpenowych, co nadaje mu głębszy, pełniejszy i kwiatowszy charakter niż standardowe odmiany. To właśnie sycylijska cytryna wchodzi w skład większości klasycznych eau de cologne i fougères. Jej obecność w recepturze jest sygnałem dążenia do autentyczności i jakości składników naturalnych.

Lawenda jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych i wszechstronnych surowców perfumeryjnych na świecie, a olejek eteryczny z Lavandula angustifolia należy do najczęściej stosowanych w przemyśle. Uprawiana głównie w Prowansji, Bułgarii i Anglii, dostarcza surowca o profilu świeżym, kwiatowo-ziołowym i lekko kamforowym, z balsamicznym finiszem. Jest fundamentem klasycznej rodziny fougère i nieodłącznym elementem zapachów męskich. Aromaterapeutyczna rola lawendy sprawiła, że kojarzona jest ze spokojem i relaksem — efekt potwierdzony badaniami naukowymi.

Ziele angielskie pochodzi z wiecznie zielonego drzewa Pimenta dioica rosnącego w tropikalnej Ameryce Środkowej i na Karaibach, gdzie jest zbierane zanim owoce w pełni dojrzeją. Jego olejek eteryczny jest niezwykle bogaty w eugenol — ten sam związek, który odpowiada za zapach goździków — co tłumaczy jego wielowymiarowy, ciepły charakter. W perfumerii służy jako rozgrzewający, korzenny akcent w komponowaniu orientalnych, drzewnych i ambrowych kompozycji. Jest jedną z nielicznych przypraw o zapachu łączącym cechy kilku różnych surowców jednocześnie, co czyni go wyjątkowo wszechstronnym składnikiem. Ciekawostką jest, że Jamajka jest dziś jednym z głównych producentów ziela angielskiego, gdzie ma ono głęboko zakorzenione tradycje kulinarne.

Szałwia muszkatołowa to gatunek spokrewniony z szałwią lekarską, lecz o zupełnie odmiennym, bardziej złożonym profilu zapachowym. Jej olejek eteryczny zawiera linalol, octan linalolu i sklarenol — związki nadające mu kwiatowy, ziołowy, lekko muszkatowy i piżmowy charakter. Roślina uprawiana jest głównie we Francji, Rosji i basenie Morza Śródziemnego, a jej absolue cenione jest jako surowiec do wyrobu damskich perfum kwiatowo-orientalnych. Szałwia muszkatołowa jest też prekursorem sklarenolu — syntetycznego surowca o nutach ambrowych, szeroko stosowanego we współczesnej perfumerii.

Geranium zapachowe (Pelargonium graveolens) to jedna z najcenniejszych roślin w arsenale naturalnej perfumerii — olejek eteryczny z jego liści ma wyjątkowo złożony profil: różany, zielony, lekko mentolowy i ziołowy jednocześnie. Olejek pozyskuje się z całej zielnej masy przez destylację parową i jest ceniony jako naturalna alternatywa lub uzupełnienie drogiego olejku różanego. Pelargonium ma kluczowe znaczenie w przemyśle kosmetycznym i perfumeryjnym. Warianty z różnych regionów uprawy różnią się chemicznie — stąd geranium bourbońskie z Reunion bywa traktowane jako osobna nuta.

Wetiweria (Chrysopogon zizanioides), zwana też trawą khus, to tropikalna trawa uprawiana głównie na Haiti, w Indiach i Indonezji. Olejek eteryczny pozyskuje się z korzeni przez destylację parową — kilogram olejku wymaga około 50–100 kg suszonych korzeni. Zapach wetiwerii jest złożony i wielowymiarowy: ziemisty, dymny, lekko gorzki, z nutami drewna, gleby po deszczu i korzennej głębi. Na skórze ewoluuje nieustannie przez wiele godzin, odkrywając kolejne warstwy. W perfumerii jest niezbędną bazą, nadając trwałości i ziemistego autorytetu — stosowana zarówno w klasycznych eleganckich zapachach, jak i surowej perfumerii niszowej.

Cedr jest jedną z najszerzej stosowanych nut drzewnych w perfumerstwie i stanowi fundament niezliczonych kompozycji od eaux de cologne po ciężkie orientalne bazy. W naturze cedry rosnące w Atlasie, Himalajach i Libanie różnią się profilem aromatycznym, jednak wszystkie łączy charakterystyczna sucha, żywiczna głębia. Olejek cedrowy jest pozyskiwany przez destylację parową z drewna i trocin pozostałych po przeróbce drewna, co czyni go surowcem stosunkowo zrównoważonym środowiskowo. W kompozycjach pełni rolę eleganckiej, stabilnej bazy, która wzmacnia trwałość innych składników i nadaje kompozycji maskulinistyczny, leśny charakter.

Paczula (Pogostemon cablin) to roślina z rodziny jasnotowatych, uprawiana głównie w Indonezji i na Filipinach. Jej olejek eteryczny pozyskiwany jest z liści przez destylację parą wodną i należy do najbardziej charakterystycznych surowców perfumerskich — rozpoznawalny niemal natychmiast ze względu na ziemisty, intensywnie drzewny i ciepły zapach. Paczula jest nieodłącznie związana z estetyką lat 60. i 70. XX wieku, jednak w rękach współczesnych perfumerów zyskuje nowe oblicze. Świeży olejek ma profil nieco ostry i zielony, który z wiekiem łagodnieje i nabiera kremowej głębi — stąd cenione są dojrzałe, leżakowane partie surowca.