Nuty wodne to abstrakcyjna kategoria zapachów odtwarzających olfaktoryczne wrażenie kontaktu z wodą -- jej czystości, chłodu i przeźroczystości. Bazują glównie na syntetycznych molekułach, takich jak Calone, dihydromyrcenol czy różne aldehydy, gdyż woda jako taka jest bezwonna. Perfumiarze stosują tę kategorię, by nadać kompozycjom lekkości, przestrzeni i odświeżającej neutralności. Nuty wodne są fundamentem zapachów aquatycznych i sportowych, które zdominowały segment masculin w latach 90., lecz dziś z powodzeniem wkraczają do kompozycji ambiseksualnych i kobiecych.

Syrop z czarnej porzeczki to skoncentrowana, przetworzona forma aromatu Ribes nigrum -- o wiele gęstsza i słodsza niż samo owoce. Jej aromat łączy intensywną ciemną owocowość z karmelową słodyczą cukru, tworząc profil bliski luksusowej konfitury. W perfumerii ta nuta pojawia się zarówno jako akcent w głowie kompozycji, jak i jako składnik bazy, gdzie jej słodkość i głębia doskonale fiksuje lżejsze nuty. Porzeczkowy syrop to tradycyjny element kuchni francuskiej (cassis), ściśle kojarzony z Burgundią -- regionem słynnym zarówno z wina, jak i z produkcji najlepszych porzeczek na świecie.

Narcyz to jeden z wielkich klasycznych surowców perfumeryjnych — jego absolut, pozyskiwany głównie z Narcissus jonquilla i N. poeticus, należy do grupy tzw. ciężkich kwiatów o złożonym, niejednoznacznym charakterze. Zapach jest intensywny, zielono-kwiatowy i nieco cierpki, z wyraźną indolową głębią nadającą mu zwierzęce, mroczne nuance. W historii perfumerii narcyz odgrywał ważną rolę w wielkich kompozycjach floriental; dziś spotykany jest głównie w niszowych zapachach botanicznych. Jest surowcem w pełni naturalnym i stosunkowo rzadkim.

Cyklamen (Cyclamen persicum) to popularny kwiat doniczkowy o subtelnym, chłodnym i wodnisto-zielonym zapachu — zupełnie odmiennym od ciężkich, kremowych kwiatów tropikalnych. W perfumerii nuta cyklamenu jest niemal zawsze odtwarzana syntetycznie, ponieważ naturalna ekstrakcja jest trudna. Kluczową rolę pełnią tu aldehydy cyklamiczne, odkryte na przełomie XIX i XX wieku, które doskonale oddają specyficzną, chłodną wodność tego kwiatu. Stosowany szeroko w zapachach świeżych, aquatycznych i kwiatowo-zielonych — dodaje przejrzystości i wiosennej lekkości.

Róża jest niekwestionowaną królową perfumerii, obecną w kompozycjach od tysiącleci i w niezmieniony sposób fascynującą twórców zapachów na całym świecie. Jej zapach to świat sam w sobie: może być słodka lub ostra, zmysłowa lub chłodna, owocowa lub zielona — w zależności od odmiany, regionu uprawy i metody ekstrakcji. Do najcenniejszych surowców należą absolutum Rosa damascena z Bułgarii i Turcji oraz absolutum Rosa centifolia z Grasse. Współcześnie większość zapachów zawierających różę korzysta z bogatej palety syntetycznych związków różanopochodnych: geraniol, citronellol, damascenon, damascon. Róża jest materiałem żywym, zmiennym i nieskończenie złożonym — każda interpretacja perfumeryjna jest własną historią.

Jasminum sambac (jaśmin arabski) różni się od swojego europejskiego kuzyna Jasminum grandiflorum przede wszystkim profilem zapachu — jest bardziej intensywny, nieco mniej indolowy, za to bogatszy w herbacianie i owocowe nuty. To właśnie sambac jest narodowym kwiatem Filipin (tam zwany sampaguita) i Indonezji (melati), a w całej Azji Południowo-Wschodniej odgrywa ważną rolę ceremonialną. Jego absolut uzyskuje się poprzez ekstrakcję rozpuszczalnikową ręcznie zbieranych kwiatów, często prowadzoną nocą. W perfumerii sambac nadaje kompozycjom bogatą, tropikalną kwiatowość — doskonale współpracuje z ylang-ylang, kokosem i piżmami.

Drewno agarowe to infekowane żywicą drewno drzewa Aquilaria — jedna z najcenniejszych i najdroższych substancji naturalnych na świecie. Infekcja grzybem z rodzaju Phialophora powoduje, że drzewo produkuje ciemną, aromatyczną żywicę jako mechanizm obronny, przekształcając miękkie, bezwonne drewno w gęsty, aromatyczny surowiec. W perfumerstwie drewno agarowe stosowane jest od tysiącleci — wzmianki o nim pojawiają się w Biblii, Koranie i starożytnych tekstach sanskryckich. Jego niepowtarzalny zapach — ciemny, dymny, zwierzęcy i żywiczny — czyni go najbardziej pożądanym surowcem w luksusowej perfumerii, szczególnie na Bliskim Wschodzie.

Benzoes to żywica pozyskiwana z drzew z rodzaju Styrax, głównie ze Styrax benzoin, uprawianych w Indonezji, Laosie i Tajlandii. Jej ciepły, słodko-waniliowy zapach z balsamicznym, lekko dymnym tłem uczynił ją jednym z najpopularniejszych składników perfumeryjnych bazy od XVII wieku. Benzoes był tradycyjnie stosowany w liturgii kościelnej jako składnik kadzideł oraz do ochrony skóry w surowym klimacie — stąd dawna nazwa balsam mniszek. Współcześnie jest nieocenionym fiksatywem i słodkim, trwałym fundamentem orientalnych, ambrowych i gourmand kompozycji.

Kadzidło jako nuta zapachowa jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych w kulturze ludzkiej — towarzyszy rytuałom religijnym, medytacji i ceremonii od tysięcy lat, od Egiptu przez Grecję i Rzym po świątynie wschodnie i zachodnie. W perfumerii termin ten oznacza zarówno żywicę olibanumową, jak i syntetyczne cząsteczki odtwarzające dymno-żywiczną, mineralną aurę spalanej żywicy. Profil jest chłodny, dymny, lekko cytrynowy i pieprzny — niezwykła kombinacja sacrum i przejrzystości. Współcześnie kadzidło jest wszechobecne w perfumach orientalnych, minimalistycznych i uniseksualnych.

Paczula (Pogostemon cablin) to roślina z rodziny jasnotowatych, uprawiana głównie w Indonezji i na Filipinach. Jej olejek eteryczny pozyskiwany jest z liści przez destylację parą wodną i należy do najbardziej charakterystycznych surowców perfumerskich — rozpoznawalny niemal natychmiast ze względu na ziemisty, intensywnie drzewny i ciepły zapach. Paczula jest nieodłącznie związana z estetyką lat 60. i 70. XX wieku, jednak w rękach współczesnych perfumerów zyskuje nowe oblicze. Świeży olejek ma profil nieco ostry i zielony, który z wiekiem łagodnieje i nabiera kremowej głębi — stąd cenione są dojrzałe, leżakowane partie surowca.