Grejpfrut (Citrus paradisi) to hybryda pomarańczy i pomelo, znana od XVIII wieku — jej nazwa pochodzi od groniastego układu owoców rosnących w kiściach jak winogrona. Olejek eteryczny ze skórki grejpfruta zawiera nootkatone — związek odpowiedzialny za charakterystyczną, musującą goryczkę — oraz linalol i inne monoterpeny. Grejpfrut stał się w XX wieku symbolem świeżości i czystości w perfumerii, szczególnie po popularyzacji zapachów sportowych i aquatycznych. Olejek ma jednak bardzo krótki czas trwania, dlatego perfumerzy często wspomagają go syntetycznym nootkatonem lub estrami grejpfrutowymi. Idealny otwieracz do sportowych, zielonych i wodnych kompozycji.

Bergamotka jest jednym z najbardziej wszechstronnych składników perfumeryjnych — olejek eteryczny tłoczony na zimno ze skórki owoców Citrus bergamia jest obecny w szacunkowo 30–40% wszystkich współczesnych kompozycji. Drzewo bergamotkowe pochodzi prawdopodobnie z Azji, ale uprawiane jest niemal wyłącznie w wąskim pasie wybrzeża kalabryjskiego w południowych Włoszech, gdzie mikroklimat jest niemożliwy do odtworzenia gdziekolwiek indziej. Bergamotka jest też nieodłącznym składnikiem herbaty Earl Grey, w której jej skórkę stosuje się od XIX wieku. W perfumerii wnosi świeżość, elegancję i subtelną kwiatowość, harmonizując niemal z każdą inną nutą — od cytrusowych po orientalne.

Czerwone jagody to nuta abstrakcyjna, będąca kompozycją aromatyczną odwzorowującą całe spektrum czerwonych owoców leśnych i ogrodowych, od truskawki po porzeczkę i wiśnię. W perfumerii jest to zabieg twórczy, który zamiast skupiać się na jednym owocu, oddaje zbiorowe wrażenie letniej miski owoców. Nuta ta jest powszechnie stosowana w perfumach owocowo-kwiatowych i aromatach unisex, gdzie dodaje kompozycji pełni i owocowego bogactwa. Dzięki swojej wielorodności doskonale integruje się z kwiatami, piżmami i lekkimi drzewnymi akordami.

Jagody jałowca to owocostany jałowca pospolitego (Juniperus communis) — drobne, granatowe szyszko-jagody od tysiącleci stosowane jako składnik nalewek, ginu i naturalnych leków. Ich olejek eteryczny jest bogaty w alfa-pinen, myrcen i sabinen, nadające mu charakterystyczny, żywicowy, świeżo-borówkowy aromat z delikatną pieprzną nutą. W perfumerii jagody jałowca stosowane są zarówno w głowie, jak i w sercu — wnoszą leśną, nordycką czystość i wyrazistość do kompozycji fougère, drewnianych i akwatycznych. Szczególnie w ginowych i skandynawskich interpretacjach stały się ikoną świeżości. Warto dodać, że szyszko-jagody dojrzewają na roślinie przez dwa lata, co sprawia, że na tej samej gałęzi widać owoce dwóch sezonów jednocześnie.

Szałwia muszkatołowa to gatunek spokrewniony z szałwią lekarską, lecz o zupełnie odmiennym, bardziej złożonym profilu zapachowym. Jej olejek eteryczny zawiera linalol, octan linalolu i sklarenol — związki nadające mu kwiatowy, ziołowy, lekko muszkatowy i piżmowy charakter. Roślina uprawiana jest głównie we Francji, Rosji i basenie Morza Śródziemnego, a jej absolue cenione jest jako surowiec do wyrobu damskich perfum kwiatowo-orientalnych. Szałwia muszkatołowa jest też prekursorem sklarenolu — syntetycznego surowca o nutach ambrowych, szeroko stosowanego we współczesnej perfumerii.

Cyprys śródziemnomorski (Cupressus sempervirens) jest od starożytności symbolem wieczności i żałoby — jego smukła sylwetka zdobi cmentarze Włoch, Grecji i Prowansji. Olejek eteryczny destylowany jest z gałązek, szyszek i drewna, a jego profil łączy świeżą zieloną ostrość z żywiczną, balsamiczną głębią i lekko korzennymi akcentami. W perfumerstwie cyprys jest fundamentem klasycznych zapachów fougère i klasycznej kolognie maskulinistycznej — pojawia się m.in. w legendarnym Pour un Homme de Caron i wielu zapachach inspirowanych Prowansją. Ciekawostką jest, że cyprys zawiera α-pinen i kamfen, które to związki odpowiadają za jego orzeźwiające, chłodne wrażenie.

Imbir (Zingiber officinale) to tropikalna roślina kłączowa z rodziny imbirowatych, uprawiana w Azji, Afryce i Ameryce Tropikalnej. Olejek z kłącza imbiru zawiera m.in. gingerol, shogaol i zingiberon, tworząc charakterystyczny, świeży i pikantny zapach z nutami cytrusów, drzewa i rozgrzewającego korzenia. W perfumerii imbir jest wszechstronnym składnikiem szczytowym i sercowym -- dodaje kompozycjom energii, świeżości i pikantnego charakteru. Pojawia się w tysiącach kompozycji od świeżych fougère po orientalne. W tradycyjnej medycynie ajurwedyjskiej i chińskiej imbir był stosowany jako środek rozgrzewający i leczniczy od ponad 5000 lat. Ciekawostką jest, że imbir morski (olejek destylowany ze świeżego kłącza) ma zupełnie inny, bardziej cytrusowy profil niż imbir suszony stosowany kulinarnie.

Drzewo sandałowe (Santalum album) jest jednym z najważniejszych surowców perfumeryjnych świata, stosowanym od ponad czterech tysięcy lat w Indiach, Chinach i na Bliskim Wschodzie do celów ceremonialnych, religijnych i kosmetycznych. Olejek z sandałowca białego zawiera przede wszystkim α-santalol i β-santalol — dwa terpeny odpowiadające za jego charakterystyczny, kremowy, nieco dymny i głęboko drewniany aromat. Najwyżej ceniony jest sandałowiec z regionu Mysore w stanie Karnataka w Indiach, choć jego dostępność drastycznie spadła z powodu nadmiernego wycinania i surowych przepisów indyjskich o ochronie. W perfumerstwie sandałowiec jest absolutnym klasykiem — pojawia się w większości orientalnych i drzewnych kompozycji jako niezastąpiony składnik bazowy.

Paczula (Pogostemon cablin) to roślina z rodziny jasnotowatych, uprawiana głównie w Indonezji i na Filipinach. Jej olejek eteryczny pozyskiwany jest z liści przez destylację parą wodną i należy do najbardziej charakterystycznych surowców perfumerskich — rozpoznawalny niemal natychmiast ze względu na ziemisty, intensywnie drzewny i ciepły zapach. Paczula jest nieodłącznie związana z estetyką lat 60. i 70. XX wieku, jednak w rękach współczesnych perfumerów zyskuje nowe oblicze. Świeży olejek ma profil nieco ostry i zielony, który z wiekiem łagodnieje i nabiera kremowej głębi — stąd cenione są dojrzałe, leżakowane partie surowca.

Wanilia pochodzi z pnącej orchidei Vanilla planifolia, uprawianej pierwotnie przez Azteków w Meksyku, a dziś produkowanej głównie na Madagaskarze i Tahiti. Jej charakterystyczny zapach pochodzi przede wszystkim z waniliny — organicznego aldehydu nadającego wanilii słodką, kremową głębię. W perfumerii wanilia jest jednym z najczęściej stosowanych składników na świecie — pojawia się zarówno jako naturalna absolutna, jak i syntetyczna wanilina lub jej pochodne, znacznie intensywniejsze od oryginału. Stanowi niezrównaną bazę dla kompozycji orientalnych, gourmand i kwiatowych, nadając im ciepło, miękkość i trwałość. Naturalny strąk wanilii nie pachnie przy zbiorze — charakterystyczny aromat rozwija się dopiero podczas wielomiesięcznego procesu fermentacji i suszenia.

W perfumerii bursztyn (znany też jako ambra w sensie kompozycji) nie odnosi się bezpośrednio do żywicy kopalnej, lecz do klasycznej kompozycji zapachowej opartej na połączeniu labdanum, benzoesu lub wanilii z balsamem styraksowym, tworzącym ciepłą, żywiczną, nieco słodką bazę. Jego zapach jest kojący, zmysłowy, orientalny -- ewokuje ciepło słonecznych wybrzeży, stare żywice i egzotyczne kadzidła. Bursztyn jako nuta bazowa pojawia się w ogromnej liczbie kompozycji orientalnych, chyprowych i kwiatowych, gdzie pełni rolę zarówno modyfikatora, jak i fiksatora. Naturalny bursztyn kopalny posiada znikomy zapach i rzadko jest stosowany w perfumerii, stąd termin perfumeryjny jest ściśle konwencją branżową. Ciekawostką jest, że skład <<bursztynowej>> bazy znacząco różni się między domami perfumeryjnymi.