Truskawka to jedna z najbardziej rozpoznawalnych i lubianych nut owocowych w perfumerii -- jej aromat jest symbolem lata, słodyczy i bezpośredniej zmysłowości. Zapach truskawki pochodzi glównie z furanonu (Furaneol) -- związku odpowiedzialnego za charakterystyczną, <<cukierkową>> słodycz tego owocu, który jest powszechnie syntetyzowany na potrzeby przemysłu aromatycznego. W perfumerii truskawka sprawdza się jako świeża, radosna nuta głowy, lecz w wersjach dżemowych lub karmelizowanych pojawia się też w sercu. Prawdziwy ekstrakt z truskawek jest w perfumerii niezwykle rzadki -- większość kompozycji opiera się na syntetycznym Furanolu i mieszaninach estrów.

Mandarynka (Citrus reticulata) jest jedną z najsłodszych i najprzyjemniejszych nut cytrusowych w perfumerii — jej olejek, tłoczony ze skórki, jest mniej kwaśny i agresywny niż cytrynowy, z dominującą, ciepłą owocową słodyczą. Mandarynka pochodzi z Azji, gdzie jest uprawiana od starożytności, a jej europejska nazwa pochodzi od mandaryńskich urzędników cesarskich w Chinach. Olejek mandarynkowy zawiera w wysokim stężeniu estry i aldehydy, nadające mu charakterystyczną, prawie owocowo-cukrową soczystość. W perfumerii jest wyjątkowo wszechstronny: sprawdza się w kompozycjach dla dzieci, w owocowych fruktalach, a także w ciepłych orientach, gdzie pełni rolę łagodnej cytrusowej nuty.

Śliwka to jedna z klasycznych nut owocowych w perfumerii, niezmiennie obecna w kompozycjach orientalnych, owocowych i kwiatowych od XIX wieku. Jej profil zapachowy jest wyjątkowo złożony -- łączy soczystą, dojrzałą słodycz z lekko fermentowanym, alkoholowym podtekstem i delikatnym kwiatowym akcentem skórki. W piramidzie zapachowej pojawia się najczęściej jako nuta głowy, lecz jej naturalnie balsamiczny charakter nadaje jej trwałość godną nuty serca. Śliwka doskonale uzupełnia róże, aldehydy, drewno sandałowe i orientalne bazy, tworząc zmysłowe, dojrzałe kompozycje -- nie bez powodu bywa nazywana <<owocową wersją ambrą>>.

Piżmo to jedna z najstarszych i najbardziej fundamentalnych nut zapachowych w historii perfumerii. Naturalnie pozyskiwane z gruczołu brzusznego samca piżmowca syberyjskiego (Moschus moschiferus), ma głęboki, zwierzęcy, ciepły i skórowy zapach. Ze względu na ochronę tego zagrożonego gatunku, naturalne piżmo zwierzęce jest praktycznie nieużywane we współczesnej perfumerii komercyjnej -- zastąpione przez szeroką rodzinę syntetycznych związków muskusowych. Piżmo pełni w kompozycjach perfumeryjnych funkcję fiksatora, wzmacniacza i ocieplającego fundamentu bazy. Jego historia sięga starożytnych szlaków jedwabnych, gdzie piżmo było cenniejsze wagowo od złota. Dziś słowo <<piżmo>> w kontekście perfumeryjnym niemal zawsze odnosi się do jego syntetycznych odpowiedników.

Drzewo sandałowe (Santalum album) jest jednym z najważniejszych surowców perfumeryjnych świata, stosowanym od ponad czterech tysięcy lat w Indiach, Chinach i na Bliskim Wschodzie do celów ceremonialnych, religijnych i kosmetycznych. Olejek z sandałowca białego zawiera przede wszystkim α-santalol i β-santalol — dwa terpeny odpowiadające za jego charakterystyczny, kremowy, nieco dymny i głęboko drewniany aromat. Najwyżej ceniony jest sandałowiec z regionu Mysore w stanie Karnataka w Indiach, choć jego dostępność drastycznie spadła z powodu nadmiernego wycinania i surowych przepisów indyjskich o ochronie. W perfumerstwie sandałowiec jest absolutnym klasykiem — pojawia się w większości orientalnych i drzewnych kompozycji jako niezastąpiony składnik bazowy.