Owoce tropikalne to kategoria łącząca aromaty roślin owocowych strefy równikowej i subtropikalnej -- manga, ananasa, papai, kokosa, marakui, liczi i innych. W perfumerii nadają kompozycjom letniego, wakacyjnego charakteru -- przywołują obrazy plaży, gorącego słońca i egzotycznych krajobrazów. Ta nuta jest fundamentem wielu popularnych zapachów letnich i solnych, gdzie współgra z solą morską, piżmem i kwiatami plumerii. Interesujące jest, że aroma ananasowa w perfumerii pochodzi często z syntetycznego związku allyl amyl glycolate -- molekuły, która była jedną z pierwszych celowo zaprojektowanych syntetycznych nut owocowych.

Grejpfrut (Citrus paradisi) to hybryda pomarańczy i pomelo, znana od XVIII wieku — jej nazwa pochodzi od groniastego układu owoców rosnących w kiściach jak winogrona. Olejek eteryczny ze skórki grejpfruta zawiera nootkatone — związek odpowiedzialny za charakterystyczną, musującą goryczkę — oraz linalol i inne monoterpeny. Grejpfrut stał się w XX wieku symbolem świeżości i czystości w perfumerii, szczególnie po popularyzacji zapachów sportowych i aquatycznych. Olejek ma jednak bardzo krótki czas trwania, dlatego perfumerzy często wspomagają go syntetycznym nootkatonem lub estrami grejpfrutowymi. Idealny otwieracz do sportowych, zielonych i wodnych kompozycji.

Woda morska to abstrakcyjna nuta olfaktoryczna evokująca bezpośrednie doznanie smagania falami Atlantyku lub Morza Śródziemnego. Jej profil jest szeroki i wielowymiarowy -- łączy sól, ozon, jodowe algi i chłodną wodną przezroczystość. W perfumerstwie budowana jest przede wszystkim z Calone (melon-oceaniczna cząsteczka), nut ozonowych, ambergris i morskich pikantnych akordów. Stanowi fundament całej rodziny zapachów aquatycznych i morskich, które zdominowały rynek perfumów od lat 90.

Guawa pochodzi z Ameryki Środkowej i Karaibów, gdzie była uprawiana przez rdzennych mieszkańców na setki lat przed przybyciem Europejczyków. Jej aromat jest wyjątkowy: intensywnie tropikalny, słodki, z nutami gruszki, truskawki i lekką, ziemistą, piżmową głębią. W perfumerii guawa wnosi do kompozycji egzotyczną soczystość, która odróżnia ją od bardziej znanych owoców tropikalnych. Jako nuta zapachowa ceniona jest za swój zaskakujący kontrast między słodyczą a subtelną, naturalną chropowatością owocu.

Piżmo to jedna z najstarszych i najbardziej fundamentalnych nut zapachowych w historii perfumerii. Naturalnie pozyskiwane z gruczołu brzusznego samca piżmowca syberyjskiego (Moschus moschiferus), ma głęboki, zwierzęcy, ciepły i skórowy zapach. Ze względu na ochronę tego zagrożonego gatunku, naturalne piżmo zwierzęce jest praktycznie nieużywane we współczesnej perfumerii komercyjnej -- zastąpione przez szeroką rodzinę syntetycznych związków muskusowych. Piżmo pełni w kompozycjach perfumeryjnych funkcję fiksatora, wzmacniacza i ocieplającego fundamentu bazy. Jego historia sięga starożytnych szlaków jedwabnych, gdzie piżmo było cenniejsze wagowo od złota. Dziś słowo <<piżmo>> w kontekście perfumeryjnym niemal zawsze odnosi się do jego syntetycznych odpowiedników.

Nuty drzewne to szeroka kategoria olfaktoryczna obejmująca wszelkie aromaty kojarzące się z drewnem, korą i lasem — od lekkich, kremowych nut białego cedru po ciężkie, dymne akcenty palisandru. W perfumerii termin ten stosuje się zarówno dla naturalnych surowców (sandałowiec, wetiweria, paczula), jak i syntetycznych molekuł (Iso E Super, Ambrox). Drzewne bazy nadają kompozycjom trwałości i charakteru, będąc niemal niezbędnym elementem każdego zapachu. Ich siła polega na wszechstronności — są dyskretne lub dominujące, suche lub kremowe, jasne lub ciemne.