Heliotrop wonny (Heliotropium arborescens) to roślina o intensywnie pachnących kwiatach, których aromat zdominowany jest przez piperonal — aldehyd o charakterystycznym, migdałowo-waniliowym zapachu. Nazwa pochodzi od greckich słów oznaczających słońce i obrót — kwiaty podążają za słońcem. W perfumerii heliotrop jest klasykiem pudrowatości: ciepły, słodki i bezpretensjonalny, doskonale komponuje się z różą, fiołkiem i nutami gourmand. Kluczowy składnik wielu klasycznych francuskich zapachów z końca XIX i początku XX wieku. Naturalny surowiec jest rzadki — zapach odtwarzany syntetycznie.

Kmin rzymski (Cuminum cyminum) to roślina z rodziny selerowatych, uprawiana od tysiącleci w basenie Morza Śródziemnego i w Azji. Olejek eteryczny z nasion zawiera kuminalaldehyd i inne związki tworzące charakterystyczny, korzenny, ziemisty i lekko zwierzęcy zapach -- jeden z najbardziej wyrazistych i kontrowersyjnych w perfumerii. Kmin jest składnikiem stosowanym odważnie -- w małych dawkach dodaje orientalnej głębi i <<brudnego>> ciepła, w nadmiarze może dominować nad całą kompozycją. Pojawia się w perfumach nawiązujących do tradycji bliskowschodniej i indyjskiej. Ciekawostką jest, że kmin ma wyraźny komponent zwierzęcy wynikający z obecności związków strukturalnie zbliżonych do feromonów ludzkich -- stąd bywa opisywany jako nuta <<skórzana>> lub <<ciałowa>>. Jest to przykład przyprawy, która w perfumerii staje się narzędziem prowokacji sensorycznej.

Kminek zwyczajny (Carum carvi) to dwuletnia roślina z rodziny selerowatych, powszechnie uprawiana w Europie Środkowej, Skandynawii i Azji. Olejek eteryczny z nasion zawiera głównie karwon i limonen, które tworzą charakterystyczny, lekko anyżowy, ziołowy i korzenny zapach. W perfumerii kminek jest składnikiem stosunkowo rzadkim -- poza Europą bywa traktowany jako specyfika regionalna. Dodaje kompozycjom ziołowo-korzennego wymiaru z nieco <<kuchennym>> i intymnym charakterem. Kminek jest tradycyjnym składnikiem polskiego, czeskiego i skandynawskiego chleba żytniego oraz likierów (kümmel), co sprawia, że jego zapach silnie rezonuje kulturowo. W perfumii bardziej nowoczesnej kminek pojawia się w herbalnych i ziołowych kompozycjach poszukujących europejskiej tożsamości.

Bergamotka jest jednym z najbardziej wszechstronnych składników perfumeryjnych — olejek eteryczny tłoczony na zimno ze skórki owoców Citrus bergamia jest obecny w szacunkowo 30–40% wszystkich współczesnych kompozycji. Drzewo bergamotkowe pochodzi prawdopodobnie z Azji, ale uprawiane jest niemal wyłącznie w wąskim pasie wybrzeża kalabryjskiego w południowych Włoszech, gdzie mikroklimat jest niemożliwy do odtworzenia gdziekolwiek indziej. Bergamotka jest też nieodłącznym składnikiem herbaty Earl Grey, w której jej skórkę stosuje się od XIX wieku. W perfumerii wnosi świeżość, elegancję i subtelną kwiatowość, harmonizując niemal z każdą inną nutą — od cytrusowych po orientalne.

Gorzki migdał to odmiana migdałowca zawierająca amygdalinę, związek uwalniający benzaldehyd i cyjanowodór podczas obróbki, stąd jego charakterystyczny intensywny, niemal trupi aromat. W perfumerii zapach gorzkiego migdału odtwarzany jest niemal wyłącznie syntetycznym benzaldehydem lub ekstraktem z pestek brzoskwini i moreli, gdyż naturalny ekstrakt byłby zbyt toksyczny. Nuta ta ma fascynującą dwoistość: jest jednocześnie uwodząca i niebezpieczna, słodka i ostra, co czyni ją ulubionym składnikiem perfumiarzy pragnących dodać kompozycji dramatyzmu. Odnajdujemy ją zarówno w klasycznych aldehydowych kompozycjach, jak i w nowoczesnych orientalach.

Lawenda jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych i wszechstronnych surowców perfumeryjnych na świecie, a olejek eteryczny z Lavandula angustifolia należy do najczęściej stosowanych w przemyśle. Uprawiana głównie w Prowansji, Bułgarii i Anglii, dostarcza surowca o profilu świeżym, kwiatowo-ziołowym i lekko kamforowym, z balsamicznym finiszem. Jest fundamentem klasycznej rodziny fougère i nieodłącznym elementem zapachów męskich. Aromaterapeutyczna rola lawendy sprawiła, że kojarzona jest ze spokojem i relaksem — efekt potwierdzony badaniami naukowymi.

Jeden z najważniejszych surowców w historii perfumerii — szacuje się, że 80% zapachów z pierwszej połowy XX wieku zawierało naturalne ekstrakty jaśminowe. W perfumerii stosuje się głównie dwa gatunki: Jasminum grandiflorum (jaśmin królewski) i Jasminum sambac (jaśmin arabski). Absolut jaśminowy pozyskuje się z ręcznie zbieranych kwiatów — potrzeba około miliona kwiatów na zaledwie kilogram ekstraktu. Zapach jest intensywnie kwiatowy, kremowy i słodki, z charakterystyczną głębią nadawaną przez indol. W kompozycjach najczęściej występuje w nutach serca, gdzie nadaje romantyczny, odurzający charakter.

Szałwia lekarska towarzyszy człowiekowi od tysiącleci jako zioło lecznicze, przyprawowe i rytualne — jej łacińska nazwa Salvia pochodzi od słowa oznaczającego uzdrawianie. Olejek eteryczny zawiera tujon, cyneol i kamfor, co nadaje mu intensywny, ziołowo-kamforowy profil z ciepłym żywicznym tłem. W perfumerii szałwia jest wszechstronnym składnikiem: pojawia się w aromatycznych fougère jako sercowa nuta, w orientalnych jako korzenna głębia, a w akwatycznych jako wyrazisty zielony kontrast. To jeden z filarów tradycji śródziemnomorskiej w sztuce tworzenia zapachów.

Wanilia pochodzi z pnącej orchidei Vanilla planifolia, uprawianej pierwotnie przez Azteków w Meksyku, a dziś produkowanej głównie na Madagaskarze i Tahiti. Jej charakterystyczny zapach pochodzi przede wszystkim z waniliny — organicznego aldehydu nadającego wanilii słodką, kremową głębię. W perfumerii wanilia jest jednym z najczęściej stosowanych składników na świecie — pojawia się zarówno jako naturalna absolutna, jak i syntetyczna wanilina lub jej pochodne, znacznie intensywniejsze od oryginału. Stanowi niezrównaną bazę dla kompozycji orientalnych, gourmand i kwiatowych, nadając im ciepło, miękkość i trwałość. Naturalny strąk wanilii nie pachnie przy zbiorze — charakterystyczny aromat rozwija się dopiero podczas wielomiesięcznego procesu fermentacji i suszenia.

W perfumerii bursztyn (znany też jako ambra w sensie kompozycji) nie odnosi się bezpośrednio do żywicy kopalnej, lecz do klasycznej kompozycji zapachowej opartej na połączeniu labdanum, benzoesu lub wanilii z balsamem styraksowym, tworzącym ciepłą, żywiczną, nieco słodką bazę. Jego zapach jest kojący, zmysłowy, orientalny -- ewokuje ciepło słonecznych wybrzeży, stare żywice i egzotyczne kadzidła. Bursztyn jako nuta bazowa pojawia się w ogromnej liczbie kompozycji orientalnych, chyprowych i kwiatowych, gdzie pełni rolę zarówno modyfikatora, jak i fiksatora. Naturalny bursztyn kopalny posiada znikomy zapach i rzadko jest stosowany w perfumerii, stąd termin perfumeryjny jest ściśle konwencją branżową. Ciekawostką jest, że skład <<bursztynowej>> bazy znacząco różni się między domami perfumeryjnymi.

Drzewo sandałowe (Santalum album) jest jednym z najważniejszych surowców perfumeryjnych świata, stosowanym od ponad czterech tysięcy lat w Indiach, Chinach i na Bliskim Wschodzie do celów ceremonialnych, religijnych i kosmetycznych. Olejek z sandałowca białego zawiera przede wszystkim α-santalol i β-santalol — dwa terpeny odpowiadające za jego charakterystyczny, kremowy, nieco dymny i głęboko drewniany aromat. Najwyżej ceniony jest sandałowiec z regionu Mysore w stanie Karnataka w Indiach, choć jego dostępność drastycznie spadła z powodu nadmiernego wycinania i surowych przepisów indyjskich o ochronie. W perfumerstwie sandałowiec jest absolutnym klasykiem — pojawia się w większości orientalnych i drzewnych kompozycji jako niezastąpiony składnik bazowy.