Imbir (Zingiber officinale) to tropikalna roślina kłączowa z rodziny imbirowatych, uprawiana w Azji, Afryce i Ameryce Tropikalnej. Olejek z kłącza imbiru zawiera m.in. gingerol, shogaol i zingiberon, tworząc charakterystyczny, świeży i pikantny zapach z nutami cytrusów, drzewa i rozgrzewającego korzenia. W perfumerii imbir jest wszechstronnym składnikiem szczytowym i sercowym -- dodaje kompozycjom energii, świeżości i pikantnego charakteru. Pojawia się w tysiącach kompozycji od świeżych fougère po orientalne. W tradycyjnej medycynie ajurwedyjskiej i chińskiej imbir był stosowany jako środek rozgrzewający i leczniczy od ponad 5000 lat. Ciekawostką jest, że imbir morski (olejek destylowany ze świeżego kłącza) ma zupełnie inny, bardziej cytrusowy profil niż imbir suszony stosowany kulinarnie.

Anyż (Pimpinella anisum) to roślina z rodziny selerowatych, uprawiana od starożytności w basenie Morza Śródziemnego ze względu na aromatyczne nasiona bogate w olejek eteryczny. Głównym składnikiem olejku anyżkowego jest trans-anetol, odpowiedzialny za charakterystyczny, słodki i korzenno-ziołowy aromat. W perfumerii anyż jest używany jako nuta przyprawowa o wyraźnie słodkim charakterze, często w kompozycjach orientalnych, fougère i <<słodkich>> chyprach. Należy odróżnić anyż właściwy od anyżu gwiazdkowatego -- mimo podobnego zapachu są to dwie zupełnie różne rośliny. Anyż od tysiącleci stosowany jest w kuchni śródziemnomorskiej, a jego olej stanowi podstawę popularnych alkoholi jak absynt, pastis i ouzo, co sprawia, że nuta anyżu często wywołuje kulinarne skojarzenia.

Nuty kwiatowe to kategoria ogólna, obejmująca szeroki spektrum aromatów wywodzących się z kwiatów — od lekkich i przeźroczystych po gęste i odurzające. Termin ten stosowany jest w opisach perfum, gdy bukiet kwiatowy jest na tyle złożony, że trudno wyodrębnić poszczególne składniki, lub gdy perfumer celowo tworzy nieokreślony kwiatowy akord synergiczny. Rodzina floral jest największą i najbardziej zróżnicowaną rodziną zapachową — może być świeża, miodowa, słodka, pudrowa, zielona lub zmysłowa. Stanowi fundament większości klasycznych i współczesnych kompozycji.

Migdał jest jednym z najstarszych znanych człowiekowi drzew owocowych, uprawianych od ponad 5000 lat na terenach Bliskiego Wschodu i Śródziemnomorza. Jego aromat w perfumerii jest ciepły, pudrowy i mlecznie słodki, tworzony przez benzaldehyd i heliotropinę w połączeniu z laktonami. Nuta migdałowa pojawia się zarówno w lekkich, kwiatowych kompozycjach, jak i w ciężkich orientalach i gourmandach, wykazując niezwykłą wszechstronność. Migdał jest też symbolem szczęścia w kulturze śródziemnomorskiej, co czyni tę nutę wyjątkowo bogatą w kulturowe konotacje.

Skóra jako nuta perfumeryjną evokuje zapach wyprawionej skóry -- surowej, garbowanej, niekiedy dymnej lub woskowej. W naturze nie istnieje jeden składnik odpowiadający tej nucie; jest to efekt kompozycyjny, uzyskiwany przez kombinację substancji takich jak izoeugenol, styraks, ciseol, keton brzozowy lub syntez specyficznych związków skórzanych jak Suederal czy Norlimbanol. Nuta skórowa wywodzi się z tradycji rosyjskich skór garbowanych paloną brzozą i klasycznych angielskich cuirs. W perfumerii skórzane akordy są fundamentem całej rodziny kompozycji cuir, obejmującej zarówno delikatny zamsz, jak i intensywną, ciezką skórę wojskową. Skóra jest jedną z nut najbardziej konotowanych kulturowo: kojarzy się z luksusowymi torebkami, siodłami, starymi bibliotekami i rękawicami.

Wanilia pochodzi z pnącej orchidei Vanilla planifolia, uprawianej pierwotnie przez Azteków w Meksyku, a dziś produkowanej głównie na Madagaskarze i Tahiti. Jej charakterystyczny zapach pochodzi przede wszystkim z waniliny — organicznego aldehydu nadającego wanilii słodką, kremową głębię. W perfumerii wanilia jest jednym z najczęściej stosowanych składników na świecie — pojawia się zarówno jako naturalna absolutna, jak i syntetyczna wanilina lub jej pochodne, znacznie intensywniejsze od oryginału. Stanowi niezrównaną bazę dla kompozycji orientalnych, gourmand i kwiatowych, nadając im ciepło, miękkość i trwałość. Naturalny strąk wanilii nie pachnie przy zbiorze — charakterystyczny aromat rozwija się dopiero podczas wielomiesięcznego procesu fermentacji i suszenia.