Lilia to kwiat o ogromnym symbolicznym i perfumeryjnym znaczeniu — jej zapach jest jednak trudny do uchwycenia metodami klasycznej ekstrakcji, ponieważ olejki lilii parują zbyt szybko lub zmieniają profil pod wpływem ciepła. W perfumerii lilia odtwarzana jest zatem głównie przy pomocy kompozycji syntetycznych, wzorowanych na zapachu Lilium candidum (lilia Madonny). Zapach liliowy jest biały, chłodny i nieco pudrowy — mniej intensywny niż tuberoza, bardziej świeży niż gardenia. W kompozycjach pojawia się najczęściej w nutach serca jako elegancki, klasyczny element kwiatowych flankowych.

Piwonia jest jedną z ulubionych nut współczesnej perfumerii — mimo że naturalny absolut kwiatu piwonii jest bardzo trudny do pozyskania komercyjnie, jej syntetyczne odwzorowanie jest jednym z najpopularniejszych akordów kwiatowych ostatnich dekad. Zapach piwonii jest świeży, delikatnie różany i lekko zielony — bliższy bieli niż ciepłej czerwieni, bardziej jasny niż głęboki. Synteza zapachu piwonii bazuje na linalolu, geraniolu, aldehydach i lekkich estrach owocowych. Pojawia się w niezliczonych komercyjnych i niszowych zapachach damskich.

Konwalia jest jedną z ulubionych nut perfumerii, a zarazem kwiatem, który niemal w ogóle nie poddaje się ekstrakcji naturalnej — jego olejek eteryczny jest praktycznie niemożliwy do uchwycenia metodami destylacji parą wodną. Dlatego zapach konwalii w perfumach jest zawsze odtwarzany syntetycznie, przede wszystkim przy użyciu hydroxycitronellalu i kompozytów muguetowych. Profil zapachu jest przeźroczysty, zielono-kwiatowy i chłodny — idealnie oddaje wiosenną świeżość. Jest jedną z najczęściej stosowanych nut kwiatowych zarówno w perfumerii masowej, jak i niszowej.

Róża jest niekwestionowaną królową perfumerii, obecną w kompozycjach od tysiącleci i w niezmieniony sposób fascynującą twórców zapachów na całym świecie. Jej zapach to świat sam w sobie: może być słodka lub ostra, zmysłowa lub chłodna, owocowa lub zielona — w zależności od odmiany, regionu uprawy i metody ekstrakcji. Do najcenniejszych surowców należą absolutum Rosa damascena z Bułgarii i Turcji oraz absolutum Rosa centifolia z Grasse. Współcześnie większość zapachów zawierających różę korzysta z bogatej palety syntetycznych związków różanopochodnych: geraniol, citronellol, damascenon, damascon. Róża jest materiałem żywym, zmiennym i nieskończenie złożonym — każda interpretacja perfumeryjna jest własną historią.

Orchidea jako nuta perfumeryjna jest w istocie kreacją czysto syntetyczną — zdecydowana większość gatunków rodziny Orchidaceae jest bezwonna, a te, które pachną, mają zazwyczaj aromaty trudne do ekstrakcji komercyjnej. Perfumowy archetyp orchidei jest aromatem wyobrażonym: kremowym, egzotycznym i słodko-waniliowym, z tropikalną zmysłowością. W perfumerii odtwarzana jest za pomocą różnych kombinacji waniliny, heliotropiny, musków i estrów. Nuta ta dominuje w kompozycjach orientalnych i kwiatowych skierowanych do kobiet.

Jeden z najważniejszych surowców w historii perfumerii — szacuje się, że 80% zapachów z pierwszej połowy XX wieku zawierało naturalne ekstrakty jaśminowe. W perfumerii stosuje się głównie dwa gatunki: Jasminum grandiflorum (jaśmin królewski) i Jasminum sambac (jaśmin arabski). Absolut jaśminowy pozyskuje się z ręcznie zbieranych kwiatów — potrzeba około miliona kwiatów na zaledwie kilogram ekstraktu. Zapach jest intensywnie kwiatowy, kremowy i słodki, z charakterystyczną głębią nadawaną przez indol. W kompozycjach najczęściej występuje w nutach serca, gdzie nadaje romantyczny, odurzający charakter.

Eukaliptus (Eucalyptus globulus i inne gatunki) pochodzi z Australii, gdzie jest podstawowym pożywieniem koali i symbolem kontynentu, jednak jego uprawy rozciągają się dziś na wszystkie kontynenty ze względu na szybki wzrost i bogactwo olejku eterycznego. Olejek eukaliptusowy zawiera przede wszystkim 1,8-cyneol (eukaliptol), który nadaje mu charakterystyczny, lodowaty, camphorowy aromat kojarzony z lekami na kaszel i przeziębienie. W perfumerstwie eukaliptus stosowany jest jako orzeźwiający, powietrzny składnik w zapachach aquatycznych, sportowych i marine. Jego zdolność do wywoływania wrażenia chłodnego powietrza i otwartej przestrzeni sprawia, że jest niezastąpiony w aromach inspirowanych naturą.

Bez pospolity (Syringa vulgaris) to jeden z najsilniej kojarzonych z wiosną zapachów roślinnych — jego gęste, fioletowo-białe grona kwiatów wypełniają ogrody słodką, intensywną wonią przez kilkanaście dni w roku. Mimo popularności zapachu, pozyskanie naturalnego olejku z bzu jest wyjątkowo trudne — kwiaty nie poddają się dobrze destylacji ani maceracji. Dlatego prawie wszystkie nuty bzowe w perfumerii tworzone są syntetycznie, w oparciu o aldehydy i estrowe kompozycje odwzorowujące kwiatową lekkość oryginału. Zapach bzu jest pudrowato-słodki, lekko zielony i wyjątkowo wiosenny — często stosowany w delikatnych, kobiecych kompozycjach.

Jeden z najważniejszych surowców w historii perfumerii — szacuje się, że 80% zapachów z pierwszej połowy XX wieku zawierało naturalne ekstrakty jaśminowe. W perfumerii stosuje się głównie dwa gatunki: Jasminum grandiflorum (jaśmin królewski) i Jasminum sambac (jaśmin arabski). Absolut jaśminowy pozyskuje się z ręcznie zbieranych kwiatów — potrzeba około miliona kwiatów na zaledwie kilogram ekstraktu. Zapach jest intensywnie kwiatowy, kremowy i słodki, z charakterystyczną głębią nadawaną przez indol. W kompozycjach najczęściej występuje w nutach serca, gdzie nadaje romantyczny, odurzający charakter.

Jeżyna rośnie dziko w całej Europie, Azji i Ameryce Północnej, a jej owoce od wieków były zbierane przez ludność wiejską. Jej aromat jest bogatszy i bardziej złożony niż maliny, z ciemną, winną głębią i lekkim akcentem tanin i zieleni. W perfumerii nuta jeżyny stosowana jest zarówno w notach głowy, jak i serca, a nawet bazy przy ciemniejszych, żywicznych interpretacjach. Łączy się doskonale z różą, piżmiem, paczoulą i wanilią, tworząc zmysłowe, dojrzałe kompozycje o charakterze późnoletnim.

Drzewo sandałowe (Santalum album) jest jednym z najważniejszych surowców perfumeryjnych świata, stosowanym od ponad czterech tysięcy lat w Indiach, Chinach i na Bliskim Wschodzie do celów ceremonialnych, religijnych i kosmetycznych. Olejek z sandałowca białego zawiera przede wszystkim α-santalol i β-santalol — dwa terpeny odpowiadające za jego charakterystyczny, kremowy, nieco dymny i głęboko drewniany aromat. Najwyżej ceniony jest sandałowiec z regionu Mysore w stanie Karnataka w Indiach, choć jego dostępność drastycznie spadła z powodu nadmiernego wycinania i surowych przepisów indyjskich o ochronie. W perfumerstwie sandałowiec jest absolutnym klasykiem — pojawia się w większości orientalnych i drzewnych kompozycji jako niezastąpiony składnik bazowy.

Piżmo to jedna z najstarszych i najbardziej fundamentalnych nut zapachowych w historii perfumerii. Naturalnie pozyskiwane z gruczołu brzusznego samca piżmowca syberyjskiego (Moschus moschiferus), ma głęboki, zwierzęcy, ciepły i skórowy zapach. Ze względu na ochronę tego zagrożonego gatunku, naturalne piżmo zwierzęce jest praktycznie nieużywane we współczesnej perfumerii komercyjnej -- zastąpione przez szeroką rodzinę syntetycznych związków muskusowych. Piżmo pełni w kompozycjach perfumeryjnych funkcję fiksatora, wzmacniacza i ocieplającego fundamentu bazy. Jego historia sięga starożytnych szlaków jedwabnych, gdzie piżmo było cenniejsze wagowo od złota. Dziś słowo <<piżmo>> w kontekście perfumeryjnym niemal zawsze odnosi się do jego syntetycznych odpowiedników.

Fasola tonka (Dipteryx odorata) to nasiona tropikalnego drzewa z rodziny motylkowatych, rosnącego w Ameryce Południowej -- szczególnie w Wenezueli i Brazylii. Charakterystyczny, słodki zapach zawdzięcza wysokiej zawartości kumaryny -- związku o charakterze waniliowym z akcentami migdałów, tytoniu i świeżo skoszonego siana. Kumaryna była jedną z pierwszych cząsteczek syntetycznie wyprodukowanych na potrzeby perfumerii (1868 r.), co uczyniło fasolę tonka pośrednim katalizatorem nowoczesnego przemysłu zapachowego. W perfumach fasola tonka jest klasyczną nutą bazową o ogromnej trwałości i złożoności -- zmysłowa, ciepła i aksamitna. Stosowana od klasycznych fougère po nowoczesne orientale. W USA kumaryna jest ograniczona w produktach spożywczych, jednak jej stosowanie w perfumach pozostaje powszechne.