Wanilia pochodzi z pnącej orchidei Vanilla planifolia, uprawianej pierwotnie przez Azteków w Meksyku, a dziś produkowanej głównie na Madagaskarze i Tahiti. Jej charakterystyczny zapach pochodzi przede wszystkim z waniliny — organicznego aldehydu nadającego wanilii słodką, kremową głębię. W perfumerii wanilia jest jednym z najczęściej stosowanych składników na świecie — pojawia się zarówno jako naturalna absolutna, jak i syntetyczna wanilina lub jej pochodne, znacznie intensywniejsze od oryginału. Stanowi niezrównaną bazę dla kompozycji orientalnych, gourmand i kwiatowych, nadając im ciepło, miękkość i trwałość. Naturalny strąk wanilii nie pachnie przy zbiorze — charakterystyczny aromat rozwija się dopiero podczas wielomiesięcznego procesu fermentacji i suszenia.

Bazylia pochodzi z tropikalnych rejonów Azji i Afryki, lecz dziś jest uprawiana na całym świecie — szczególnie cenione są odmiany z Indii, Wietnamu i regionu śródziemnomorskiego. Jej olejek eteryczny zawiera przede wszystkim linalol i eugenol, co nadaje mu słodki, ziołowy i lekko goździkowy charakter. W perfumerii bazylia jest klasycznym składnikiem głowy w świeżych, cytrusowych i zielonych kompozycjach — pojawia się w tradycyjnych wodach kolońskich i fougère. Dobrze harmonizuje z cytrusami, lawendą i drzewnymi nutami, wnosząc energię i roślinną czystość. Interesujące jest, że różne odmiany botaniczne bazylii — tajska, tulsi, cytrynowa — mają wyraźnie odmienne profile zapachowe, co daje perfumiarzom szeroki wachlarz możliwości.

Bergamotka jest jednym z najbardziej wszechstronnych składników perfumeryjnych — olejek eteryczny tłoczony na zimno ze skórki owoców Citrus bergamia jest obecny w szacunkowo 30–40% wszystkich współczesnych kompozycji. Drzewo bergamotkowe pochodzi prawdopodobnie z Azji, ale uprawiane jest niemal wyłącznie w wąskim pasie wybrzeża kalabryjskiego w południowych Włoszech, gdzie mikroklimat jest niemożliwy do odtworzenia gdziekolwiek indziej. Bergamotka jest też nieodłącznym składnikiem herbaty Earl Grey, w której jej skórkę stosuje się od XIX wieku. W perfumerii wnosi świeżość, elegancję i subtelną kwiatowość, harmonizując niemal z każdą inną nutą — od cytrusowych po orientalne.

Mandarynka (Citrus reticulata) jest jedną z najsłodszych i najprzyjemniejszych nut cytrusowych w perfumerii — jej olejek, tłoczony ze skórki, jest mniej kwaśny i agresywny niż cytrynowy, z dominującą, ciepłą owocową słodyczą. Mandarynka pochodzi z Azji, gdzie jest uprawiana od starożytności, a jej europejska nazwa pochodzi od mandaryńskich urzędników cesarskich w Chinach. Olejek mandarynkowy zawiera w wysokim stężeniu estry i aldehydy, nadające mu charakterystyczną, prawie owocowo-cukrową soczystość. W perfumerii jest wyjątkowo wszechstronny: sprawdza się w kompozycjach dla dzieci, w owocowych fruktalach, a także w ciepłych orientach, gdzie pełni rolę łagodnej cytrusowej nuty.

Nuty zielone to szerokie pojęcie obejmujące zapachowe wrażenie świeżej roślinności — liści, trawy, łodyg i pąków. W perfumerii uzyskuje się je zarówno z naturalnych ekstraktów, jak i ze związków syntetycznych, takich jak galbanum czy aldehydy zielone. Charakteryzują się chłodną, często lekko gorzką i wilgotną aurą, przypominającą wiosenny ogród po deszczu. Odpowiadają za pierwsze, orzeźwiające wrażenie zapachu i nadają kompozycjom poczucie lekkości oraz naturalności.

Brzoskwinia pochodzi z Chin, gdzie uprawiana jest od ponad 4000 lat i gdzie uchodzi za symbol długowieczności i nieśmiertelności. W perfumerii jej zapach odtwarzany jest zarówno z naturalnych ekstraktów, jak i syntetycznych laktonów brzoskwiniowych (gamma-undecalactone), które nadają charakterystyczną, kremową słodycz. To jedna z najpopularniejszych nut owocowych, pojawiająca się zarówno w delikatnych kompozycjach kwiatowych, jak i w zmysłowych orientalach. Łączy w sobie słodycz i zmysłowość, czyniąc ją jednym z najważniejszych składników nowoczesnych perfum owocowo-kwiatowych.

Cytryna jest jednym z najpowszechniej stosowanych składników perfumeryjnych na świecie — jej olejek eteryczny, tłoczony na zimno ze skórki, zawiera ponad 70% limonenu, który odpowiada za charakterystyczną, świeżą kwasowość. Cytryna jest obecna w perfumach od stuleci: to jeden z filarów tradycyjnych wód kolońskich, które wywodzą się z XVIII-wiecznego Kolonii. Zapach skórki cytrynowej jest żywszy i bardziej złożony niż sam sok — obejmuje kwiatowe, trawiste i żywiczne podtony obok dominującego cierpko-kwasowego cytrusu. Ze względu na szybką ulotność olejku, w kompozycjach stosuje się też syntetyczne odpowiedniki i mikrokapsułkowanie.

Akordy przyprawowe w perfumerii to szerokie pojęcie obejmujące całą paletę korzennych składników naturalnych i syntetycznych — od cynamonu, przez kardamon, po goździki i pieprz. Stanowią kluczowy element kompozycji orientalnych, fougère oraz wielu ciepłych, jesienno-zimowych zapachów. Przyprawy wnoszą do perfum dynamikę i złożoność, budując zarazem skojarzenia kulinarne i egzotyczne. W historii handlu korzeniami leży zresztą geneza wielu szlaków morskich i kontaktów kulturowych, które ukształtowały współczesną perfumerię. Użyte umiejętnie, nadają zapachom charakter, wyrazistość i niezapomnianą ciepłą głębię.

Drzewo sandałowe (Santalum album) jest jednym z najważniejszych surowców perfumeryjnych świata, stosowanym od ponad czterech tysięcy lat w Indiach, Chinach i na Bliskim Wschodzie do celów ceremonialnych, religijnych i kosmetycznych. Olejek z sandałowca białego zawiera przede wszystkim α-santalol i β-santalol — dwa terpeny odpowiadające za jego charakterystyczny, kremowy, nieco dymny i głęboko drewniany aromat. Najwyżej ceniony jest sandałowiec z regionu Mysore w stanie Karnataka w Indiach, choć jego dostępność drastycznie spadła z powodu nadmiernego wycinania i surowych przepisów indyjskich o ochronie. W perfumerstwie sandałowiec jest absolutnym klasykiem — pojawia się w większości orientalnych i drzewnych kompozycji jako niezastąpiony składnik bazowy.

Kolendra (Coriandrum sativum) to roślina z rodziny selerowatych, znana zarówno ze świeżych liści, jak i suchych nasion -- oba surowce mają zupełnie różne profile zapachowe. W perfumerii stosowany jest głównie olejek z nasion, który zawiera przede wszystkim linalol, tworząc świeży, cytrusowo-kwiatowy, lekko korzenny i drzewny zapach. Olejek kolendry jest klasycznym składnikiem wielu eaux de cologne i fougère, gdzie wnosi świeżość i elegancję. Z kolei świeże liście kolendry mają odmienny, intensywny, warzywno-cytrusowy zapach, który dla części ludzi jest nieznośny -- zjawisko to wiąże się z genetyczną wrażliwością na aldehydy w liściach. W perfumerii zazwyczaj chodzi o zapach nasion, a nie liści. Kolendra jest jedną z najstarszych znanych roślin aromatycznych -- jej ślady odnaleziono w egipskich grobowcach sprzed 3000 lat.

Mech dębowy (Evernia prunastri) to porost rosnący na korze dębu, cedru i innych drzew strefy umiarkowanej. Absolut pozyskiwany jest metodą ekstrakcji rozpuszczalnikowej i należy do najważniejszych surowców w historii perfumerii — był kluczowym składnikiem klasycznych kompozycji chypre i fougère, nadając im charakterystyczną, leśną ciemność. Ze względu na potencjał alergizujący wywoływany przez atranol i chloroatranol, stosowanie naturalnego absolutu mechu dębowego zostało w UE surowo ograniczone przez IFRA. Współcześnie zastępuje się go syntetycznymi odpowiednikami lub starannie oczyszczonymi frakcjami. Zapach jest ziemisty, nieco gorzki, głęboko leśny — jedyny w swoim rodzaju.

Cedr jest jedną z najszerzej stosowanych nut drzewnych w perfumerstwie i stanowi fundament niezliczonych kompozycji od eaux de cologne po ciężkie orientalne bazy. W naturze cedry rosnące w Atlasie, Himalajach i Libanie różnią się profilem aromatycznym, jednak wszystkie łączy charakterystyczna sucha, żywiczna głębia. Olejek cedrowy jest pozyskiwany przez destylację parową z drewna i trocin pozostałych po przeróbce drewna, co czyni go surowcem stosunkowo zrównoważonym środowiskowo. W kompozycjach pełni rolę eleganckiej, stabilnej bazy, która wzmacnia trwałość innych składników i nadaje kompozycji maskulinistyczny, leśny charakter.

Kwiat pomarańczy to jeden z najstarszych i najbardziej wielowymiarowych składników perfumeryjnych — stosowany od wieków zarówno w postaci olejku neroli (z gorzkiej pomarańczy), jak i absolutu czy wody kwiatowej. Jego profil łączy biało-kwiatową słodycz z cytrusową przejrzystością i delikatną miodową głębią. Kwiat pomarańczy jest integralnym składnikiem klasycznych eaux de cologne i orientalnych kompozycji bliskowschodnich — w krajach arabskich woda kwiatowa (mazaher) jest elementem kultury stołowej. W perfumerii europejskiej używany zarówno na głowie (lżejsze destylaty), jak i w sercu (absolut). Jego wszechstronność sprawia, że pojawia się w tysiącach zapachów.

Jeden z najważniejszych surowców w historii perfumerii — szacuje się, że 80% zapachów z pierwszej połowy XX wieku zawierało naturalne ekstrakty jaśminowe. W perfumerii stosuje się głównie dwa gatunki: Jasminum grandiflorum (jaśmin królewski) i Jasminum sambac (jaśmin arabski). Absolut jaśminowy pozyskuje się z ręcznie zbieranych kwiatów — potrzeba około miliona kwiatów na zaledwie kilogram ekstraktu. Zapach jest intensywnie kwiatowy, kremowy i słodki, z charakterystyczną głębią nadawaną przez indol. W kompozycjach najczęściej występuje w nutach serca, gdzie nadaje romantyczny, odurzający charakter.

Róża jest niekwestionowaną królową perfumerii, obecną w kompozycjach od tysiącleci i w niezmieniony sposób fascynującą twórców zapachów na całym świecie. Jej zapach to świat sam w sobie: może być słodka lub ostra, zmysłowa lub chłodna, owocowa lub zielona — w zależności od odmiany, regionu uprawy i metody ekstrakcji. Do najcenniejszych surowców należą absolutum Rosa damascena z Bułgarii i Turcji oraz absolutum Rosa centifolia z Grasse. Współcześnie większość zapachów zawierających różę korzysta z bogatej palety syntetycznych związków różanopochodnych: geraniol, citronellol, damascenon, damascon. Róża jest materiałem żywym, zmiennym i nieskończenie złożonym — każda interpretacja perfumeryjna jest własną historią.

W perfumerii bursztyn (znany też jako ambra w sensie kompozycji) nie odnosi się bezpośrednio do żywicy kopalnej, lecz do klasycznej kompozycji zapachowej opartej na połączeniu labdanum, benzoesu lub wanilii z balsamem styraksowym, tworzącym ciepłą, żywiczną, nieco słodką bazę. Jego zapach jest kojący, zmysłowy, orientalny -- ewokuje ciepło słonecznych wybrzeży, stare żywice i egzotyczne kadzidła. Bursztyn jako nuta bazowa pojawia się w ogromnej liczbie kompozycji orientalnych, chyprowych i kwiatowych, gdzie pełni rolę zarówno modyfikatora, jak i fiksatora. Naturalny bursztyn kopalny posiada znikomy zapach i rzadko jest stosowany w perfumerii, stąd termin perfumeryjny jest ściśle konwencją branżową. Ciekawostką jest, że skład <<bursztynowej>> bazy znacząco różni się między domami perfumeryjnymi.

Kadzidło jako nuta zapachowa jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych w kulturze ludzkiej — towarzyszy rytuałom religijnym, medytacji i ceremonii od tysięcy lat, od Egiptu przez Grecję i Rzym po świątynie wschodnie i zachodnie. W perfumerii termin ten oznacza zarówno żywicę olibanumową, jak i syntetyczne cząsteczki odtwarzające dymno-żywiczną, mineralną aurę spalanej żywicy. Profil jest chłodny, dymny, lekko cytrynowy i pieprzny — niezwykła kombinacja sacrum i przejrzystości. Współcześnie kadzidło jest wszechobecne w perfumach orientalnych, minimalistycznych i uniseksualnych.

Wanilia pochodzi z pnącej orchidei Vanilla planifolia, uprawianej pierwotnie przez Azteków w Meksyku, a dziś produkowanej głównie na Madagaskarze i Tahiti. Jej charakterystyczny zapach pochodzi przede wszystkim z waniliny — organicznego aldehydu nadającego wanilii słodką, kremową głębię. W perfumerii wanilia jest jednym z najczęściej stosowanych składników na świecie — pojawia się zarówno jako naturalna absolutna, jak i syntetyczna wanilina lub jej pochodne, znacznie intensywniejsze od oryginału. Stanowi niezrównaną bazę dla kompozycji orientalnych, gourmand i kwiatowych, nadając im ciepło, miękkość i trwałość. Naturalny strąk wanilii nie pachnie przy zbiorze — charakterystyczny aromat rozwija się dopiero podczas wielomiesięcznego procesu fermentacji i suszenia.

Cywet (civet) to historyczny składnik perfumerii pozyskiwany z gruczołów wydzielniczych cywety afrykańskiej (Civettictis civetta) -- dużego ssaka z rzędu drapieżnych, zamieszkującego Afrykę Subsaharyjską. Substancja w surowej formie ma intensywny, wręcz odrzucający zapach kałowy i zwierzęcy, jednak po rozcieńczeniu do bardzo niskich stężeń przekształca się w głęboko zmysłową, skórową i ciepłą nutę, która dodaje kompozycji niepowtarzalnego wymiaru cielesności. W klasycznych perfumach epoki przedsyntetycznej był nieodzownym składnikiem. Dziś ze względów etycznych i ochrony zwierząt naturalne cywety są zastępowane syntetycznym ciwetonem i innymi związkami. Cywet był używany już w starożytnym Egipcie jako jeden z pierwszych udokumentowanych składników zapachowych.

Piżmo to jedna z najstarszych i najbardziej fundamentalnych nut zapachowych w historii perfumerii. Naturalnie pozyskiwane z gruczołu brzusznego samca piżmowca syberyjskiego (Moschus moschiferus), ma głęboki, zwierzęcy, ciepły i skórowy zapach. Ze względu na ochronę tego zagrożonego gatunku, naturalne piżmo zwierzęce jest praktycznie nieużywane we współczesnej perfumerii komercyjnej -- zastąpione przez szeroką rodzinę syntetycznych związków muskusowych. Piżmo pełni w kompozycjach perfumeryjnych funkcję fiksatora, wzmacniacza i ocieplającego fundamentu bazy. Jego historia sięga starożytnych szlaków jedwabnych, gdzie piżmo było cenniejsze wagowo od złota. Dziś słowo <<piżmo>> w kontekście perfumeryjnym niemal zawsze odnosi się do jego syntetycznych odpowiedników.

Wetiweria (Chrysopogon zizanioides), zwana też trawą khus, to tropikalna trawa uprawiana głównie na Haiti, w Indiach i Indonezji. Olejek eteryczny pozyskuje się z korzeni przez destylację parową — kilogram olejku wymaga około 50–100 kg suszonych korzeni. Zapach wetiwerii jest złożony i wielowymiarowy: ziemisty, dymny, lekko gorzki, z nutami drewna, gleby po deszczu i korzennej głębi. Na skórze ewoluuje nieustannie przez wiele godzin, odkrywając kolejne warstwy. W perfumerii jest niezbędną bazą, nadając trwałości i ziemistego autorytetu — stosowana zarówno w klasycznych eleganckich zapachach, jak i surowej perfumerii niszowej.