Cyprys śródziemnomorski (Cupressus sempervirens) jest od starożytności symbolem wieczności i żałoby — jego smukła sylwetka zdobi cmentarze Włoch, Grecji i Prowansji. Olejek eteryczny destylowany jest z gałązek, szyszek i drewna, a jego profil łączy świeżą zieloną ostrość z żywiczną, balsamiczną głębią i lekko korzennymi akcentami. W perfumerstwie cyprys jest fundamentem klasycznych zapachów fougère i klasycznej kolognie maskulinistycznej — pojawia się m.in. w legendarnym Pour un Homme de Caron i wielu zapachach inspirowanych Prowansją. Ciekawostką jest, że cyprys zawiera α-pinen i kamfen, które to związki odpowiadają za jego orzeźwiające, chłodne wrażenie.

Mirt pospolity był rośliną świętą w starożytnej Grecji i Rzymie, poświęconą Afrodycie i Wenus — stosowano go w girlandach ślubnych i rytuałach. Kwiaty, liście i owoce Myrtus communis są aromatyczne, a olejek eteryczny z rośliny jest świeży, ziołowy i lekko kamforowy, z kwiatową i słodkawą głębią. W perfumerii mirt pojawia się zarówno w nutach głowy, jak i serca — wnosi śródziemnomorską świeżość skojarzoną ze słońcem i solą Morza Śródziemnego. Stosowany w zapachach unisex, wodnych i śródziemnomorskich.

Róża jest niekwestionowaną królową perfumerii, obecną w kompozycjach od tysiącleci i w niezmieniony sposób fascynującą twórców zapachów na całym świecie. Jej zapach to świat sam w sobie: może być słodka lub ostra, zmysłowa lub chłodna, owocowa lub zielona — w zależności od odmiany, regionu uprawy i metody ekstrakcji. Do najcenniejszych surowców należą absolutum Rosa damascena z Bułgarii i Turcji oraz absolutum Rosa centifolia z Grasse. Współcześnie większość zapachów zawierających różę korzysta z bogatej palety syntetycznych związków różanopochodnych: geraniol, citronellol, damascenon, damascon. Róża jest materiałem żywym, zmiennym i nieskończenie złożonym — każda interpretacja perfumeryjna jest własną historią.

Drzewo sandałowe (Santalum album) jest jednym z najważniejszych surowców perfumeryjnych świata, stosowanym od ponad czterech tysięcy lat w Indiach, Chinach i na Bliskim Wschodzie do celów ceremonialnych, religijnych i kosmetycznych. Olejek z sandałowca białego zawiera przede wszystkim α-santalol i β-santalol — dwa terpeny odpowiadające za jego charakterystyczny, kremowy, nieco dymny i głęboko drewniany aromat. Najwyżej ceniony jest sandałowiec z regionu Mysore w stanie Karnataka w Indiach, choć jego dostępność drastycznie spadła z powodu nadmiernego wycinania i surowych przepisów indyjskich o ochronie. W perfumerstwie sandałowiec jest absolutnym klasykiem — pojawia się w większości orientalnych i drzewnych kompozycji jako niezastąpiony składnik bazowy.

Cedr jest jedną z najszerzej stosowanych nut drzewnych w perfumerstwie i stanowi fundament niezliczonych kompozycji od eaux de cologne po ciężkie orientalne bazy. W naturze cedry rosnące w Atlasie, Himalajach i Libanie różnią się profilem aromatycznym, jednak wszystkie łączy charakterystyczna sucha, żywiczna głębia. Olejek cedrowy jest pozyskiwany przez destylację parową z drewna i trocin pozostałych po przeróbce drewna, co czyni go surowcem stosunkowo zrównoważonym środowiskowo. W kompozycjach pełni rolę eleganckiej, stabilnej bazy, która wzmacnia trwałość innych składników i nadaje kompozycji maskulinistyczny, leśny charakter.

Palisander, znany jako brazylijskie drewno różane (Dalbergia nigra), był niegdyś jednym z najcenniejszych surowców w stolarstwie i lutnictwie. W perfumerii olejek z drewna palisandrowego — o różano-drzewnym, ciepłym i lekko słodkim zapachu — był popularny do lat 90. XX wieku. Dalbergia nigra jest gatunkiem chronionym przez konwencję CITES ze względu na drastyczne wylesienie brazylijskich lasów deszczowych, a pozyskanie naturalnego olejku jest dziś w dużej mierze nielegalne. W perfumerii zastępuje się go syntetycznym linaloolem i innymi molekułami odwzorowującymi kwiatowo-drzewny charakter surowca.

W perfumerii bursztyn (znany też jako ambra w sensie kompozycji) nie odnosi się bezpośrednio do żywicy kopalnej, lecz do klasycznej kompozycji zapachowej opartej na połączeniu labdanum, benzoesu lub wanilii z balsamem styraksowym, tworzącym ciepłą, żywiczną, nieco słodką bazę. Jego zapach jest kojący, zmysłowy, orientalny -- ewokuje ciepło słonecznych wybrzeży, stare żywice i egzotyczne kadzidła. Bursztyn jako nuta bazowa pojawia się w ogromnej liczbie kompozycji orientalnych, chyprowych i kwiatowych, gdzie pełni rolę zarówno modyfikatora, jak i fiksatora. Naturalny bursztyn kopalny posiada znikomy zapach i rzadko jest stosowany w perfumerii, stąd termin perfumeryjny jest ściśle konwencją branżową. Ciekawostką jest, że skład <<bursztynowej>> bazy znacząco różni się między domami perfumeryjnymi.

Białe piżmo to szeroka rodzina syntetycznych związków zapachowych opracowanych jako bezpieczna i etyczna alternatywa dla naturalnego piżma pozyskiwanego z piżmowców (Moschus moschiferus). Charakteryzuje się czystym, pudrowym, delikatnie kremowym zapachem ze słabą nutą zwierzęcości i świeżości. Jest filarem nowoczesnej perfumerii -- pojawia się jako bazowa nuta ocieplająca i utrwalająca w niezliczonych kompozycjach. Białe piżma należą do różnych grup chemicznych, m.in. poliaminów i makrocyklicznych laktonów. Popularność tego składnika wynika z jego wszechstronności: doskonale komponuje się zarówno z kwiatami, owocami, jak i drewnem. Historyczna ciekawostka: zakaz stosowania niektórych nitropiżm w latach 90. przyspieszył gwałtowny rozwój nowej generacji białych piżm.

Akordy przyprawowe w perfumerii to szerokie pojęcie obejmujące całą paletę korzennych składników naturalnych i syntetycznych — od cynamonu, przez kardamon, po goździki i pieprz. Stanowią kluczowy element kompozycji orientalnych, fougère oraz wielu ciepłych, jesienno-zimowych zapachów. Przyprawy wnoszą do perfum dynamikę i złożoność, budując zarazem skojarzenia kulinarne i egzotyczne. W historii handlu korzeniami leży zresztą geneza wielu szlaków morskich i kontaktów kulturowych, które ukształtowały współczesną perfumerię. Użyte umiejętnie, nadają zapachom charakter, wyrazistość i niezapomnianą ciepłą głębię.