Ogórek to jedna z najbardziej charakterystycznych zielono-wodnych nut w perfumerii -- jego zapach wynika glównie z obecności aldehydów C9 i C10 (trans-2-nonenal) wytwarzanych przez enzymy owocu. W kompozycjach perfumeryjnych oddaje chłód i świeżość ogrodu po deszczu, harmonizując z melonami, miętą, fiołkiem i liśćmi zielonej herbaty. Nuta ogórkowa jest ceniona za swoją neutralność -- orzeźwia bez dominowania, tworząc wrażenie naturalnej, roślinnej czystości. Co ciekawe, woda z ogórka była stosowana w historycznych recepturach kosmetycznych już w starożytnym Egipcie jako środek chłodzący i nawilżający skórę.

Grejpfrut (Citrus paradisi) to hybryda pomarańczy i pomelo, znana od XVIII wieku — jej nazwa pochodzi od groniastego układu owoców rosnących w kiściach jak winogrona. Olejek eteryczny ze skórki grejpfruta zawiera nootkatone — związek odpowiedzialny za charakterystyczną, musującą goryczkę — oraz linalol i inne monoterpeny. Grejpfrut stał się w XX wieku symbolem świeżości i czystości w perfumerii, szczególnie po popularyzacji zapachów sportowych i aquatycznych. Olejek ma jednak bardzo krótki czas trwania, dlatego perfumerzy często wspomagają go syntetycznym nootkatonem lub estrami grejpfrutowymi. Idealny otwieracz do sportowych, zielonych i wodnych kompozycji.

Magnolia to kwiat o wyjątkowej historii botanicznej -- jest jednym z najstarszych ewolucyjnie gatunków roślin kwitnących, których przodkowie istnieli już przed pojawieniem się pszczół. Jej zapach jest bogaty i wielowymiarowy: kremowy jak biała lilia, z delikatnymi nutami cytrusowymi, różanymi i lekko owocowymi. W perfumerstwie naturalne absolut magnolii jest rzadkością -- jej aromat jest najczęściej rekonstruowany z użyciem różnych składników kwiatowych. Magnolia jest niezwykle wszechstronną nutą, pojawiającą się w bukietach kwiatowych, wschodnich kompozycjach i nowoczesnych wodach toaletowych.

Jabłko towarzyszy człowiekowi od tysięcy lat, a w wielu kulturach jest symbolem wiedzy, miłości i płodności. Jego aromat w perfumerii odtwarzany jest przez różnorodne estry owocowe, najczęściej acetate aldehydy, które razem dają efekt świeżości i soczystości. Nuta jabłkowa jest jedną z najpopularniejszych w perfumerii owocowo-kwiatowej, pojawiając się jako dynamiczne otwarcie kompozycji. Jabłko doskonale łączy się z różą, jaśminem, piwonią, cedrowym drzewem i zielonymi akordami, będąc wszechstronnym i demokratycznym składnikiem licznych kreacji.

Konwalia jest jedną z ulubionych nut perfumerii, a zarazem kwiatem, który niemal w ogóle nie poddaje się ekstrakcji naturalnej — jego olejek eteryczny jest praktycznie niemożliwy do uchwycenia metodami destylacji parą wodną. Dlatego zapach konwalii w perfumach jest zawsze odtwarzany syntetycznie, przede wszystkim przy użyciu hydroxycitronellalu i kompozytów muguetowych. Profil zapachu jest przeźroczysty, zielono-kwiatowy i chłodny — idealnie oddaje wiosenną świeżość. Jest jedną z najczęściej stosowanych nut kwiatowych zarówno w perfumerii masowej, jak i niszowej.

Tuberoza należy do najbardziej odurzających i luksusowych składników w klasycznej perfumerii. Pochodzi z Meksyku, gdzie uprawiano ją na długo przed kolonizacją europejską; do Europy trafiła w XVI wieku, szybko stając się symbolem zmysłowości i luksusu. Absolut tuberozy pozyskuje się metodą ekstrakcji rozpuszczalnikowej — kwiaty są tak delikatne, że tradycyjna destylacja parą jest niemożliwa. Jej profil zapachowy jest kremowy, mleczny, woskowy i kwiatowy z indolową głębią; autorytatywni perfumerzy porównują ją do mieszaniny lilii, kwiatu pomarańczy i śmietany. Tuberoza jest kluczowym składnikiem wielkich kwiatowych solistek i orientalnych flankowych kompozycji.

Fiołek wonny (Viola odorata) od wieków fascynuje perfumerów swoją unikalną właściwością: irones i jonony zawarte w absolutach fiołkowych chwilowo blokują odpowiednie receptory węchowe, przez co zapach zdaje się znikać i pojawiać na zmianę. Ta cykliczność jest jednocześnie przekleństwem i urokiem fiołka. Absolut z korzenia fiołka (orris) i z płatków różni się znacznie — korzeniowy jest kremowy i pudrowaty, płatkowy — bardziej kwiatowy i lekki. Fiołek jest jednym z najbardziej wszechstronnych składników perfumerii klasycznej, pojawiając się zarówno w kobiecych, jak i unisex kompozycjach od ponad stu lat.

Róża jest niekwestionowaną królową perfumerii, obecną w kompozycjach od tysiącleci i w niezmieniony sposób fascynującą twórców zapachów na całym świecie. Jej zapach to świat sam w sobie: może być słodka lub ostra, zmysłowa lub chłodna, owocowa lub zielona — w zależności od odmiany, regionu uprawy i metody ekstrakcji. Do najcenniejszych surowców należą absolutum Rosa damascena z Bułgarii i Turcji oraz absolutum Rosa centifolia z Grasse. Współcześnie większość zapachów zawierających różę korzysta z bogatej palety syntetycznych związków różanopochodnych: geraniol, citronellol, damascenon, damascon. Róża jest materiałem żywym, zmiennym i nieskończenie złożonym — każda interpretacja perfumeryjna jest własną historią.

Nuty drzewne to szeroka kategoria olfaktoryczna obejmująca wszelkie aromaty kojarzące się z drewnem, korą i lasem — od lekkich, kremowych nut białego cedru po ciężkie, dymne akcenty palisandru. W perfumerii termin ten stosuje się zarówno dla naturalnych surowców (sandałowiec, wetiweria, paczula), jak i syntetycznych molekuł (Iso E Super, Ambrox). Drzewne bazy nadają kompozycjom trwałości i charakteru, będąc niemal niezbędnym elementem każdego zapachu. Ich siła polega na wszechstronności — są dyskretne lub dominujące, suche lub kremowe, jasne lub ciemne.

Drzewo sandałowe (Santalum album) jest jednym z najważniejszych surowców perfumeryjnych świata, stosowanym od ponad czterech tysięcy lat w Indiach, Chinach i na Bliskim Wschodzie do celów ceremonialnych, religijnych i kosmetycznych. Olejek z sandałowca białego zawiera przede wszystkim α-santalol i β-santalol — dwa terpeny odpowiadające za jego charakterystyczny, kremowy, nieco dymny i głęboko drewniany aromat. Najwyżej ceniony jest sandałowiec z regionu Mysore w stanie Karnataka w Indiach, choć jego dostępność drastycznie spadła z powodu nadmiernego wycinania i surowych przepisów indyjskich o ochronie. W perfumerstwie sandałowiec jest absolutnym klasykiem — pojawia się w większości orientalnych i drzewnych kompozycji jako niezastąpiony składnik bazowy.

W perfumerii bursztyn (znany też jako ambra w sensie kompozycji) nie odnosi się bezpośrednio do żywicy kopalnej, lecz do klasycznej kompozycji zapachowej opartej na połączeniu labdanum, benzoesu lub wanilii z balsamem styraksowym, tworzącym ciepłą, żywiczną, nieco słodką bazę. Jego zapach jest kojący, zmysłowy, orientalny -- ewokuje ciepło słonecznych wybrzeży, stare żywice i egzotyczne kadzidła. Bursztyn jako nuta bazowa pojawia się w ogromnej liczbie kompozycji orientalnych, chyprowych i kwiatowych, gdzie pełni rolę zarówno modyfikatora, jak i fiksatora. Naturalny bursztyn kopalny posiada znikomy zapach i rzadko jest stosowany w perfumerii, stąd termin perfumeryjny jest ściśle konwencją branżową. Ciekawostką jest, że skład <<bursztynowej>> bazy znacząco różni się między domami perfumeryjnymi.