Szafran to najdroższy składnik zapachowy i kulinarny na świecie — pozyskuje się go ręcznie ze znamion kwiatów Crocus sativus, a zebranie jednego kilograma wymaga pracy przy około 150 000 kwiatach. Pochodzi z rejonu Bliskiego Wschodu, gdzie jest uprawiany od ponad 3500 lat, a największym producentem jest dziś Iran. W perfumerii szafran wnosi do kompozycji charakterystyczną metaliczno-skórzaną głębię z odcieniami palonego miodu, wosku i tytoniu, które czynią go niezastąpionym składnikiem orientalnych i oud-owych kompozycji. Za jego zapach odpowiadają głównie safranal i pikrokrocyna — związki niepowtarzalne w całym królestwie roślin. Wyjątkowa cena i intensywność sprawiają, że w perfumerii często stosuje się syntetyczne odpowiedniki lub wzbogacane ekstrakty.

Zamsz to delikatniejsza, bardziej miękka i mniej zwierzęca wersja nuty skórzanej w perfumerii. Nawiązuje do zapachu skóry zamszowej -- wyprawionej miękkiej skóry koziej, jagnięcej lub jelenia, charakteryzującej się aksamitną fakturą. W kompozycjach perfumeryjnych zamsz uzyskiwany jest przez odpowiednie wyważenie składników skórzanych z piżmami, drzewami i lekko pudrową strukturą. Popularność nuty zamszowej wzrosła wraz z nurtem <<quiet luxury>> w perfumerii -- gdzie elegancja wyraża się subtelnością, nie natarczywością. Zamsz świetnie komponuje się z irysem, cedrem i piżmem kaszmirowym. Ciekawostką jest, że zapach prawdziwego zamszu pochodzi po części z procesu garbowania i użytych olejów, a nie z samej skóry.

Liść fiołka pochodzi z rośliny Viola odorata — tej samej, której kwiaty są źródłem słodkiego, pudrowego aromatu. Sam liść ma jednak zupełnie inny charakter: zielony, chłodny i wodnisty, z wyraźną roślinną ostrością i lekką metaliczną nutą, przypominającą świeżo skoszony ogórek lub zroszoną łąkę. W perfumerii liść fiołka jest klasycznym składnikiem zielonych i kwiatowych głów oraz serc — wnosi ożywczą, naturalną świeżość, która otwiera i rozjaśnia kompozycję. Szczególnie ceniony w kompozycjach chyprowych i fougère, gdzie łączy się z innymi zielonymi akordami. Za charakterystyczny zapach odpowiada przede wszystkim 2,6-nonadienal — jeden z kluczowych związków aldehyd o silnym zielono-wodnistym profilu.

Kocanka włoska (Helichrysum italicum), zwana też nieśmiertelnikiem lub immortelle, rośnie na słonecznych, kamienistych zboczach regionów śródziemnomorskich — szczególnie obficie na Korsyce, Sardynii i dalmatyńskim wybrzeżu. Jej absolut charakteryzuje się wyjątkowym, rzadkim profilem zapachowym: połączenie miodu, curry, karmelu, metaliczności i suchych słomek jest niemal bez precedensu w świecie perfumerii. Kocanka zawiera diony i ketony odpowiedzialne za curry-karamelowy charakter, które czynią ją jednym z najtrudniejszych do harmonijnego wkomponowania składników. Stosowana ostrożnie, daje kompozycji unikalną, ciepłą głębię i niepowtarzalną tożsamość. Jej nazwa immortelle — nieśmiertelna — pochodzi od tego, że suszone kwiaty zachowują kolor i kształt przez lata.

Mandarynka włoska pochodzi z upraw w południowych Włoszech, gdzie śródziemnomorski klimat nadaje owocom wyjątkową intensywność i złożoność aromatu. Jej zapach jest jaśniejszy i bardziej żywiczny niż mandarynki zwykłej, z wyraźną cytrusową ostrością zbliżoną do bergamotki. W perfumerstwie ceniona za zdolność do nadawania świeżości i lekkości kompozycji bez nadmiernej słodyczy. Olejek eteryczny tłoczony jest ze skórek owoców metodą zimnego tłoczenia, co zachowuje jego naturalną żywość i pełnię aromatu.

Osmantus chiński — odmiana aurantiacus, rozpoznawalna po pomarańczowych kwiatach — jest uważany za szczególnie bogatą i intensywną wersję osmantusa, z mocniejszym akcentem owocowym i żywicznym. W tradycyjnej kulturze chińskiej jest symbolem jesieni i stosowany bywa do aromatyzowania herbaty i win. Ekstrakcja absolutu osmantusa chińskiego jest czasochłonna i kosztowna — stąd jego rzadkość na rynku surowców. W perfumerii pojawia się w nutach bazy i serca, nadając kompozycjom orientalną głębię i owocową gęstość.