Kadzidło jako nuta zapachowa jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych w kulturze ludzkiej — towarzyszy rytuałom religijnym, medytacji i ceremonii od tysięcy lat, od Egiptu przez Grecję i Rzym po świątynie wschodnie i zachodnie. W perfumerii termin ten oznacza zarówno żywicę olibanumową, jak i syntetyczne cząsteczki odtwarzające dymno-żywiczną, mineralną aurę spalanej żywicy. Profil jest chłodny, dymny, lekko cytrynowy i pieprzny — niezwykła kombinacja sacrum i przejrzystości. Współcześnie kadzidło jest wszechobecne w perfumach orientalnych, minimalistycznych i uniseksualnych.

Palo Santo (Bursera graveolens) to święte drewno rosnące na wybrzeżach Ekwadoru, Peru i Boliwii. Tradycyjnie używane przez andyjskie kultury jako kadzidło oczyszczające i w rytuałach szamańskich, dziś staje się coraz popularniejszym składnikiem perfumerii niszowej. Olejek eteryczny pozyskiwany jest wyłącznie z naturalnie obumarłych gałęzi — żyjących drzew nie wolno ścinać. Jego profil zapachowy jest wyjątkowy: dymna, żywiczna baza z wyraźną nutą cytrusową (limonka), miętową świeżością i słodką, waniliową finezją. W kompozycjach nadaje egzotyczny, duchowy wymiar i doskonale koresponduje z nutami kadzidłowymi.

Czarny pieprz (Piper nigrum) to jedna z najstarszych i najbardziej cenionych przypraw świata, pozyskiwana z lianowego krzewu rosnącego w tropikach. Olejek eteryczny z czarnego pieprzu, otrzymywany przez destylację parową niedojrzałych ziaren, charakteryzuje się ostrym, suchym, terpentynowym i korzeniowym zapachem z lekką nutą ziemistości i drewna. W perfumerii czarny pieprz jest klasyczną nutą szczytową dodającą kompozycjom energii, ostrości i charakteru. Świetnie komponuje się z cytrusami, drewnem, skórą i kwiatami. Przez stulecia pieprz był towarem tak cennym, że używano go jako środka płatniczego -- stąd powiedzenie <<zapłacić pieprzem>>. Dziś olejek pieprzowy jest nieodzownym składnikiem myriad kompozycji od fougère po orientale.

Liść fiołka pochodzi z rośliny Viola odorata — tej samej, której kwiaty są źródłem słodkiego, pudrowego aromatu. Sam liść ma jednak zupełnie inny charakter: zielony, chłodny i wodnisty, z wyraźną roślinną ostrością i lekką metaliczną nutą, przypominającą świeżo skoszony ogórek lub zroszoną łąkę. W perfumerii liść fiołka jest klasycznym składnikiem zielonych i kwiatowych głów oraz serc — wnosi ożywczą, naturalną świeżość, która otwiera i rozjaśnia kompozycję. Szczególnie ceniony w kompozycjach chyprowych i fougère, gdzie łączy się z innymi zielonymi akordami. Za charakterystyczny zapach odpowiada przede wszystkim 2,6-nonadienal — jeden z kluczowych związków aldehyd o silnym zielono-wodnistym profilu.

Labdanum to żywica pozyskiwana z różanecznika Cistus ladanifer, rosnącego w basenie Morza Śródziemnego — głównie w Grecji, Hiszpanii i Maroku. Jej gęsty, ambrowaty i balsamiczno-skórzany profil jest jednym z najważniejszych w perfumerii — labdanum stanowi naturalne źródło ambry roślinnej i jest kluczowym składnikiem w akordach chypre i oriental. Starożytni Grecy zbierali żywicę, czesząc kozy pascące się w zaroślach cistusa. Dziś labdanum jest stosowane w formie absolutu lub żywicy i cenione za niezrównaną trwałość i głębię ambrowatego ciepła.

Olejek cade pozyskiwany jest przez suchą destylację drewna jałowca kolczastego Juniperus oxycedrus, rosnącego w basenie Morza Śródziemnego. Jego intensywnie dymny, smolisty profil jest podobny do dziegciu brzozowego, lecz ma bardziej wyraźny akcent jałowcowy i nieco mniej skórzany charakter. Stosowany był tradycyjnie w weterynarii i dermatologii ze względu na właściwości antyseptyczne, a w perfumerii wnosi surową, dymną głębię do kompozycji skórzanych i orientalnych. Szczególnie ceniony w zapachach nawiązujących do tematyki arabskiej, ogniskowej i leśno-żywicznej.

Skóra jako nuta perfumeryjną evokuje zapach wyprawionej skóry -- surowej, garbowanej, niekiedy dymnej lub woskowej. W naturze nie istnieje jeden składnik odpowiadający tej nucie; jest to efekt kompozycyjny, uzyskiwany przez kombinację substancji takich jak izoeugenol, styraks, ciseol, keton brzozowy lub syntez specyficznych związków skórzanych jak Suederal czy Norlimbanol. Nuta skórowa wywodzi się z tradycji rosyjskich skór garbowanych paloną brzozą i klasycznych angielskich cuirs. W perfumerii skórzane akordy są fundamentem całej rodziny kompozycji cuir, obejmującej zarówno delikatny zamsz, jak i intensywną, ciezką skórę wojskową. Skóra jest jedną z nut najbardziej konotowanych kulturowo: kojarzy się z luksusowymi torebkami, siodłami, starymi bibliotekami i rękawicami.

Papirus (Cyperus papyrus) to roślina bagienno-wodna, niegdyś powszechna w delcie Nilu, skąd starożytni Egipcjanie wytwarzali materiał piśmienny. W perfumerii nuta papirusu jest stosunkowo rzadka — odwołuje się do suchego, słomkowego zapachu łodyg i liści tej rośliny, kojarzącego się z historią, starymi księgami i śródziemnomorską suszą. Bywa stosowana w zapachach inspirowanych Orientem, Egiptem lub minimalistyczną naturą. Wytrawny, pergaminowy charakter papirusu dobrze współgra z ciepłymi nutami drzewnymi i żywicznymi.

Róża jest niekwestionowaną królową perfumerii, obecną w kompozycjach od tysiącleci i w niezmieniony sposób fascynującą twórców zapachów na całym świecie. Jej zapach to świat sam w sobie: może być słodka lub ostra, zmysłowa lub chłodna, owocowa lub zielona — w zależności od odmiany, regionu uprawy i metody ekstrakcji. Do najcenniejszych surowców należą absolutum Rosa damascena z Bułgarii i Turcji oraz absolutum Rosa centifolia z Grasse. Współcześnie większość zapachów zawierających różę korzysta z bogatej palety syntetycznych związków różanopochodnych: geraniol, citronellol, damascenon, damascon. Róża jest materiałem żywym, zmiennym i nieskończenie złożonym — każda interpretacja perfumeryjna jest własną historią.

Żywice jako nuta zapachowa to rodzaj podpisu bazy w wielu wielkich klasykach perfumeryjnych — materiał kolektywny, zbudowany z wielu jednostkowych żywic i balsamów tworzących razem jedną, spójną orientalną aurę. Termin ten obejmuje zarówno kadzidło, jak i labdanum, benzoes, mirrę, styrak i ich syntetyczne odpowiedniki. Ich wspólna cecha to trwałość, ciepło i zdolność do tworzenia głębokiego, wielowarstwowego fundamentu kompozycji. Żywice są synonimem perfumeryjnego bogactwa i pełnią kluczową rolę we wschodnim kanonie aromatycznym.

Heban (Diospyros ebenum) jest jednym z najcięższych i najtwardszych drewn na świecie, od wieków cenionym przez rzeźbiarzy, lutników i stolarzy. W perfumerstwie aromat hebanu jest opisywany jako suchy, ciemny i smolisty, z mineralną głębią i ledwie wyczuwalną słodyczą — diametralnie różny od jasnych, kremowych nut sandałowca. Jako składnik kompozycji zapachowych heban wnosi ciemną, tajemniczą aurę zarezerwowaną dla nocnych i introwertycznych kompozycji. Warto wiedzieć, że w tradycji indyjskiej (diospyros melanoxylon) heban był surowcem do tworzenia specjalnych kadzideł świątynnych, co nadaje mu duchowego wymiaru.

Drewno gwajakowe pochodzi z Bulnesia sarmientoi, drzewa rosnącego w Gran Chaco — suchym regionie Ameryki Południowej obejmującym Argentynę, Paragwaj i Boliwię. Jego olejek eteryczny jest wyjątkowy ze względu na intensywną, różowo-drzewną woń, która w naturalny sposób łączy aspekty kwiatowe z drzewnymi. W perfumerstwie drewno gwajakowe jest cenione jako składnik tworzący naturalny pomost między sercem kwiatowym a drzewną bazą kompozycji. Niestety, nadmierne wycinanie drzew spowodowało, że Bulnesia sarmientoi znalazła się na liście gatunków zagrożonych CITES, co skłoniło branżę perfumeryjną do poszukiwania zrównoważonych źródeł lub syntetycznych alternatyw.