Trufla to podziemny grzyb z rodzaju Tuber, rosnący w symbiozie z korzeniami dębów i buków w lasach południowej Europy. W perfumerii nuta trufli evokuje jej ziemisty, grzybowy, leśno-fermentacyjny zapach, który jest jednocześnie zmysłowy i zwierzęcy. Charakterystyczny zapach trufli wynika m.in. z obecności androstenolu -- związku chemicznego o strukturze zbliżonej do feromonów, co częściowo tłumaczy jej reputację afrodyzjaku. W kompozycjach perfumeryjnych trufla pojawia się jako nuta ziemista i <<mokroleśna>>, często w towarzystwie wiosennych kwiatów, oud lub skórzanych akordów. Jej zastosowanie w perfumerii jest rzadkie i niszowe, co czyni ją nutą ekskluzywną. W naturze wykrywanie trufli przez świnie i psy jest możliwe właśnie ze względu na specyficzne związki lotne, które tworzą jej niepowtarzalny profil.

Śliwka to jedna z klasycznych nut owocowych w perfumerii, niezmiennie obecna w kompozycjach orientalnych, owocowych i kwiatowych od XIX wieku. Jej profil zapachowy jest wyjątkowo złożony -- łączy soczystą, dojrzałą słodycz z lekko fermentowanym, alkoholowym podtekstem i delikatnym kwiatowym akcentem skórki. W piramidzie zapachowej pojawia się najczęściej jako nuta głowy, lecz jej naturalnie balsamiczny charakter nadaje jej trwałość godną nuty serca. Śliwka doskonale uzupełnia róże, aldehydy, drewno sandałowe i orientalne bazy, tworząc zmysłowe, dojrzałe kompozycje -- nie bez powodu bywa nazywana <<owocową wersją ambrą>>.

Rum jako nuta zapachowa odwołuje się do karaibskiego destylatu trzcinowego — słodkiego, ciepłego i egzotycznego. Profil różni się w zależności od stylu: biały rum jest lżejszy i słodszy, ciemny ma głębię beczki dębowej, wanilii i karmelu. W perfumerii rum pojawia się w orientalnych, plażowych i egzotycznych kompozycjach, gdzie wnosi ciepło i przytulność. Dobrze zestawia się z wanilią, tytoniowym tytoń, cytrusami i egzotycznymi kwiatami. To nuta powszechna w piramidach top i heart.

Czarna orchidea to perfumeryjna koncepcja, a nie rzeczywisty gatunek botaniczny — prawdziwe czarne orchidee praktycznie nie istnieją w naturze. Nuta ta symbolizuje mroczną, zmysłową kwiatowość łączącą elementy orchidei z ciemnymi akordami: paczulą, pieprzem, wędzonymi nutami drzewnymi lub balsamiczną słodyczą. W kompozycjach tworzy atmosferę tajemnicy i wyrafinowanej sensualności. Stosowana głównie w ekskluzywnych, niszowych zapachach unisex i perfumach o nocnym charakterze.

Ylang-ylang (Cananga odorata) to kwiat tropikalny uprawiany przede wszystkim na wyspach Komorów, Madagaskaru i Filipinach. Jego olejek eteryczny należy do najintensywniejszych surowców perfumeryjnych — bogaty, kwiatowy, kremowy, z tropikalnym akcentem banana i pikantną, goździkową nutą. W perfumerii jest filarem klasycznych orientali i florientów, pojawiając się w arcydziełach takich jak Chanel N°5 czy Joy. Stosowany w nadmiarze może być przytłaczający, dlatego wymaga precyzyjnego dawkowania. Różne frakcje destylacji dają różne profile — od supernatury po elegantsze ekstracje.

Orchidea jako nuta perfumeryjna jest w istocie kreacją czysto syntetyczną — zdecydowana większość gatunków rodziny Orchidaceae jest bezwonna, a te, które pachną, mają zazwyczaj aromaty trudne do ekstrakcji komercyjnej. Perfumowy archetyp orchidei jest aromatem wyobrażonym: kremowym, egzotycznym i słodko-waniliowym, z tropikalną zmysłowością. W perfumerii odtwarzana jest za pomocą różnych kombinacji waniliny, heliotropiny, musków i estrów. Nuta ta dominuje w kompozycjach orientalnych i kwiatowych skierowanych do kobiet.

Paczula (Pogostemon cablin) to roślina z rodziny jasnotowatych, uprawiana głównie w Indonezji i na Filipinach. Jej olejek eteryczny pozyskiwany jest z liści przez destylację parą wodną i należy do najbardziej charakterystycznych surowców perfumerskich — rozpoznawalny niemal natychmiast ze względu na ziemisty, intensywnie drzewny i ciepły zapach. Paczula jest nieodłącznie związana z estetyką lat 60. i 70. XX wieku, jednak w rękach współczesnych perfumerów zyskuje nowe oblicze. Świeży olejek ma profil nieco ostry i zielony, który z wiekiem łagodnieje i nabiera kremowej głębi — stąd cenione są dojrzałe, leżakowane partie surowca.