Espresso jako nuta zapachowa to esencja kawy w jej najbardziej intensywnej, czystej postaci — bez mleka, bez cukru, bez rozrzedzenia. Jej profil jest mocny, palący, z charakterystyczną kawową goryczką i ciemnym, złożonym tłem palonego ziarno. W perfumerii pojawia się w kawowych, tytoniowych i aromatyczno-drzewiastych kompozycjach, gdzie wnosi intensywność i charakter. Odróżnia się od cappuccino brakiem mlecznego złagodzenia — jest surowsza, bardziej maskulinistyczna. Często zestawiać z patchoulim, kardamonem lub nutami skórzanymi.

Żywice jako nuta zapachowa to rodzaj podpisu bazy w wielu wielkich klasykach perfumeryjnych — materiał kolektywny, zbudowany z wielu jednostkowych żywic i balsamów tworzących razem jedną, spójną orientalną aurę. Termin ten obejmuje zarówno kadzidło, jak i labdanum, benzoes, mirrę, styrak i ich syntetyczne odpowiedniki. Ich wspólna cecha to trwałość, ciepło i zdolność do tworzenia głębokiego, wielowarstwowego fundamentu kompozycji. Żywice są synonimem perfumeryjnego bogactwa i pełnią kluczową rolę we wschodnim kanonie aromatycznym.

Benzoes to żywica pozyskiwana z drzew z rodzaju Styrax, głównie ze Styrax benzoin, uprawianych w Indonezji, Laosie i Tajlandii. Jej ciepły, słodko-waniliowy zapach z balsamicznym, lekko dymnym tłem uczynił ją jednym z najpopularniejszych składników perfumeryjnych bazy od XVII wieku. Benzoes był tradycyjnie stosowany w liturgii kościelnej jako składnik kadzideł oraz do ochrony skóry w surowym klimacie — stąd dawna nazwa balsam mniszek. Współcześnie jest nieocenionym fiksatywem i słodkim, trwałym fundamentem orientalnych, ambrowych i gourmand kompozycji.

Siam jako nuta zapachowa nawiązuje do tradycji perfumeryjnych Azji Południowo-Wschodniej, a konkretnie do dawnego Królestwa Syjamu (dzisiejsza Tajlandia). W kontekście zapachowym Siam może odnosić się do żywicy benzoesowej z Tajlandii (Styrax tonkinensis) lub do mieszanki orientalnych składników nawiązujących do tej tradycji. Zapach jest balsamiczny, waniliowy z żywicznym ociepleniem, lekko dymny i słodki. Siam jest nutą rzadką i artystyczną -- pojawia się w niszowych kompozycjach poszukujących autentycznej azjatyckości. W dawnych europejskich recepturach olejki i żywice z regionu Syjamu były synonimem egzotycznego luksusu sprowadzanego przez kupców holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej. Dziś nuta ta żyje raczej jako romantyczna metafora geograficzna w nazewnictwie perfumeryjnym.

Wetiweria (Chrysopogon zizanioides), zwana też trawą khus, to tropikalna trawa uprawiana głównie na Haiti, w Indiach i Indonezji. Olejek eteryczny pozyskuje się z korzeni przez destylację parową — kilogram olejku wymaga około 50–100 kg suszonych korzeni. Zapach wetiwerii jest złożony i wielowymiarowy: ziemisty, dymny, lekko gorzki, z nutami drewna, gleby po deszczu i korzennej głębi. Na skórze ewoluuje nieustannie przez wiele godzin, odkrywając kolejne warstwy. W perfumerii jest niezbędną bazą, nadając trwałości i ziemistego autorytetu — stosowana zarówno w klasycznych eleganckich zapachach, jak i surowej perfumerii niszowej.

Paczula (Pogostemon cablin) to roślina z rodziny jasnotowatych, uprawiana głównie w Indonezji i na Filipinach. Jej olejek eteryczny pozyskiwany jest z liści przez destylację parą wodną i należy do najbardziej charakterystycznych surowców perfumerskich — rozpoznawalny niemal natychmiast ze względu na ziemisty, intensywnie drzewny i ciepły zapach. Paczula jest nieodłącznie związana z estetyką lat 60. i 70. XX wieku, jednak w rękach współczesnych perfumerów zyskuje nowe oblicze. Świeży olejek ma profil nieco ostry i zielony, który z wiekiem łagodnieje i nabiera kremowej głębi — stąd cenione są dojrzałe, leżakowane partie surowca.