Wanilia jest jedyną uprawną orchideą, której owoce mają komercyjne zastosowanie jako przyprawa i surowiec perfumeryjny. Nuta orchidei waniliowej łączy dwa światy: egzotykę kwiatową i ciepłą wanilię — efekt jest kremowy, słodki i tropikalny, z delikatną kwiatową lekkością. W perfumerii stosowana jest jako miękki, słodki punkt ciężkości kompozycji, często zestawiana z piżmem, drzewem sandałowym i innymi surowcami drzewnymi. Jest bardziej kwiatowa i mniej cukierkowa niż czysta wanilina.

Jeden z najważniejszych surowców w historii perfumerii — szacuje się, że 80% zapachów z pierwszej połowy XX wieku zawierało naturalne ekstrakty jaśminowe. W perfumerii stosuje się głównie dwa gatunki: Jasminum grandiflorum (jaśmin królewski) i Jasminum sambac (jaśmin arabski). Absolut jaśminowy pozyskuje się z ręcznie zbieranych kwiatów — potrzeba około miliona kwiatów na zaledwie kilogram ekstraktu. Zapach jest intensywnie kwiatowy, kremowy i słodki, z charakterystyczną głębią nadawaną przez indol. W kompozycjach najczęściej występuje w nutach serca, gdzie nadaje romantyczny, odurzający charakter.

Brązowy cukier to bardziej złożona i głębsza odmiana klasycznej nuty cukrowej, wzbogacona o melasowy i karmelowy charakter wynikający z naturalnych domieszek trzciny cukrowej. W perfumerstwie osiągany jest przez zestawienie etylomaltolu, nut karmelowych i lekkich dymnych akordów, tworzących ciepłe, wilgotne i apetyczne tło. W odróżnieniu od białego cukru, brązowy cukier ma wyraźniejszą głębię i pewien rustykalno-organiczny charakter. Jest niezastąpionym elementem ciepłych, orientalnych i gourmandowych kompozycji jesienno-zimowych.

Fasola tonka (Dipteryx odorata) to nasiona tropikalnego drzewa z rodziny motylkowatych, rosnącego w Ameryce Południowej -- szczególnie w Wenezueli i Brazylii. Charakterystyczny, słodki zapach zawdzięcza wysokiej zawartości kumaryny -- związku o charakterze waniliowym z akcentami migdałów, tytoniu i świeżo skoszonego siana. Kumaryna była jedną z pierwszych cząsteczek syntetycznie wyprodukowanych na potrzeby perfumerii (1868 r.), co uczyniło fasolę tonka pośrednim katalizatorem nowoczesnego przemysłu zapachowego. W perfumach fasola tonka jest klasyczną nutą bazową o ogromnej trwałości i złożoności -- zmysłowa, ciepła i aksamitna. Stosowana od klasycznych fougère po nowoczesne orientale. W USA kumaryna jest ograniczona w produktach spożywczych, jednak jej stosowanie w perfumach pozostaje powszechne.

W perfumerii bursztyn (znany też jako ambra w sensie kompozycji) nie odnosi się bezpośrednio do żywicy kopalnej, lecz do klasycznej kompozycji zapachowej opartej na połączeniu labdanum, benzoesu lub wanilii z balsamem styraksowym, tworzącym ciepłą, żywiczną, nieco słodką bazę. Jego zapach jest kojący, zmysłowy, orientalny -- ewokuje ciepło słonecznych wybrzeży, stare żywice i egzotyczne kadzidła. Bursztyn jako nuta bazowa pojawia się w ogromnej liczbie kompozycji orientalnych, chyprowych i kwiatowych, gdzie pełni rolę zarówno modyfikatora, jak i fiksatora. Naturalny bursztyn kopalny posiada znikomy zapach i rzadko jest stosowany w perfumerii, stąd termin perfumeryjny jest ściśle konwencją branżową. Ciekawostką jest, że skład <<bursztynowej>> bazy znacząco różni się między domami perfumeryjnymi.

Amberwood to syntetyczna lub blended kompozycja zapachowa oddająca połączenie zapachu drewna i ambry -- ciepłe, soczyste, żywiczne i delikatnie waniliowe. Kategoria ta jest szeroko stosowana jako baza w nowoczesnych orientalnych i drzewnych zapachach, gdzie zapewnia spenforowaną, <<aksamitną>> głębię bez konkretnego naturalnego surowca. Nazwa <<amberwood>> jest terminem przemysłowym, stosowanym przez różnych producentów do opisania różnorodnych kompozycji o tym profilu. Wyjątkowo wysoka trwałość i doskonały drydown sprawiają, że amberwood stał się jednym z kluczowych elementów współczesnej bazy perfumeryjnej.

Piżmo to jedna z najstarszych i najbardziej fundamentalnych nut zapachowych w historii perfumerii. Naturalnie pozyskiwane z gruczołu brzusznego samca piżmowca syberyjskiego (Moschus moschiferus), ma głęboki, zwierzęcy, ciepły i skórowy zapach. Ze względu na ochronę tego zagrożonego gatunku, naturalne piżmo zwierzęce jest praktycznie nieużywane we współczesnej perfumerii komercyjnej -- zastąpione przez szeroką rodzinę syntetycznych związków muskusowych. Piżmo pełni w kompozycjach perfumeryjnych funkcję fiksatora, wzmacniacza i ocieplającego fundamentu bazy. Jego historia sięga starożytnych szlaków jedwabnych, gdzie piżmo było cenniejsze wagowo od złota. Dziś słowo <<piżmo>> w kontekście perfumeryjnym niemal zawsze odnosi się do jego syntetycznych odpowiedników.

Paczula (Pogostemon cablin) to roślina z rodziny jasnotowatych, uprawiana głównie w Indonezji i na Filipinach. Jej olejek eteryczny pozyskiwany jest z liści przez destylację parą wodną i należy do najbardziej charakterystycznych surowców perfumerskich — rozpoznawalny niemal natychmiast ze względu na ziemisty, intensywnie drzewny i ciepły zapach. Paczula jest nieodłącznie związana z estetyką lat 60. i 70. XX wieku, jednak w rękach współczesnych perfumerów zyskuje nowe oblicze. Świeży olejek ma profil nieco ostry i zielony, który z wiekiem łagodnieje i nabiera kremowej głębi — stąd cenione są dojrzałe, leżakowane partie surowca.