Różowy pieprz pochodzi z brazylijskiego drzewka Schinus terebinthifolia, spokrewnionego z nanercznikiem i pistacją — i podobnie jak pieprz peruwiański, nie ma botanicznego związku z prawdziwym pieprzem. Jego małe, różowo-czerwone jagody zawierają olejki eteryczne o delikatnym, złożonym profilu łączącym nuty pieprzu, cytrusów i świeżych kwiatów. W perfumerii stał się w ostatnich dekadach jednym z najczęściej stosowanych składników głowy — ceni się go za jasność, lekkość i zdolność do naturalnego rozświetlania kompozycji. Znakomicie współgra z cytrusami, różą, cedrem i białymi piżmami, co sprawia, że pojawia się w niezliczonej liczbie współczesnych zapachów. Jest symbolem nowoczesnej, śródziemnomorskiej lekkości w perfumerii.

Bergamotka sycylijska to odmiana olejku bergamotowego wytwarzana na Sycylii, gdzie klimat i gleba są nieco inne niż w Kalabrii. Sycylijska wersja bywa opisywana jako nieco słodsza, bardziej owocowa i mniej gorzka od kalabryjskiej — subtelna różnica, lecz doceniana przez wyspecjalizowanych kompozytorów zapachów. Sycylijska produkcja bergamotki jest mniejsza i mniej ustandaryzowana niż kalabryjska; surowiec jest stosowany zarówno w fine fragrance, jak i w aromaterapii. Jako nuta głowy, bergamotka sycylijska nadaje kompozycji radosny, śródziemnomorski otwieracz o delikatniejszym, słodszym charakterze.

Davana to delikatna roślina z rodziny astrowatych (Artemisia pallens) uprawiana przede wszystkim w Indiach, gdzie od wieków służy jako ozdoba świątynna i składnik tradycyjnych olejków. Jej olejek eteryczny jest znany z wyjątkowej właściwości — zapach davany zmienia się w zależności od chemii skóry danej osoby, tworząc niepowtarzalny profil dla każdego nosiciela. Na skórze ujawniają się różne nuanse: u jednych bardziej owocowe i śliwkowe, u innych kwiatowe i miodowe, a u jeszcze innych wyraźnie ziołowe. W perfumerii ceniona jest za tę osobistość zapachu i zdolność do tworzenia ciepłych, orientalnych akordów. Jest składnikiem stosunkowo rzadkim, lecz niezwykle fascynującym dla twórców poszukujących głęboko osobistych kompozycji.

Drewno agarowe to infekowane żywicą drewno drzewa Aquilaria — jedna z najcenniejszych i najdroższych substancji naturalnych na świecie. Infekcja grzybem z rodzaju Phialophora powoduje, że drzewo produkuje ciemną, aromatyczną żywicę jako mechanizm obronny, przekształcając miękkie, bezwonne drewno w gęsty, aromatyczny surowiec. W perfumerstwie drewno agarowe stosowane jest od tysiącleci — wzmianki o nim pojawiają się w Biblii, Koranie i starożytnych tekstach sanskryckich. Jego niepowtarzalny zapach — ciemny, dymny, zwierzęcy i żywiczny — czyni go najbardziej pożądanym surowcem w luksusowej perfumerii, szczególnie na Bliskim Wschodzie.

Rozmaryn to jedno z najważniejszych ziół w historii perfumerii, stosowane w kompozycjach zapachowych co najmniej od czasów średniowiecznych. Olejek eteryczny z Salvia rosmarinus jest bogaty w kamfor, cyneol i pinen, które nadają mu charakterystyczny, ostry i pobudzający zapach kojarzony ze śródziemnomorskim słońcem. Roślina pochodzi z basenu Morza Śródziemnego, skąd jest eksportowana na cały świat jako przyprawa, surowiec kosmetyczny i perfumeryjny. W perfumerii rozmaryn doskonale sprawdza się zarówno jako żywa, ziołowa nuta top, jak i jako aromatyczne serce fougère i cologne.

Biała ambra to kompozytowy termin perfumeryjny opisujący jasną, pudrową i delikatną interpretację klasycznej ambry. W odróżnieniu od tradycyjnej bursztynowej ambry, biała ambra jest lżejsza, czystsza i bardziej transparentna w swoim wyrazie. Zazwyczaj tworzona jest jako mieszanka syntetycznych składników takich jak biżuteryjne piżma, tonkalid i delikatne składniki heliotropowe. Jej zapach kojarzy się z czystością, świeżością i subtelną zmysłowością -- idealna do kompozycji kwiatowych i pudrowych, gdzie ma wzmacniać, a nie dominować. Biała ambra jest szczególnie popularna w perfumach przeznaczonych na dzień, ze względu na swoją przystępność i powszechną akceptację węchową.

Skóra jako nuta perfumeryjną evokuje zapach wyprawionej skóry -- surowej, garbowanej, niekiedy dymnej lub woskowej. W naturze nie istnieje jeden składnik odpowiadający tej nucie; jest to efekt kompozycyjny, uzyskiwany przez kombinację substancji takich jak izoeugenol, styraks, ciseol, keton brzozowy lub syntez specyficznych związków skórzanych jak Suederal czy Norlimbanol. Nuta skórowa wywodzi się z tradycji rosyjskich skór garbowanych paloną brzozą i klasycznych angielskich cuirs. W perfumerii skórzane akordy są fundamentem całej rodziny kompozycji cuir, obejmującej zarówno delikatny zamsz, jak i intensywną, ciezką skórę wojskową. Skóra jest jedną z nut najbardziej konotowanych kulturowo: kojarzy się z luksusowymi torebkami, siodłami, starymi bibliotekami i rękawicami.

Piżmo to jedna z najstarszych i najbardziej fundamentalnych nut zapachowych w historii perfumerii. Naturalnie pozyskiwane z gruczołu brzusznego samca piżmowca syberyjskiego (Moschus moschiferus), ma głęboki, zwierzęcy, ciepły i skórowy zapach. Ze względu na ochronę tego zagrożonego gatunku, naturalne piżmo zwierzęce jest praktycznie nieużywane we współczesnej perfumerii komercyjnej -- zastąpione przez szeroką rodzinę syntetycznych związków muskusowych. Piżmo pełni w kompozycjach perfumeryjnych funkcję fiksatora, wzmacniacza i ocieplającego fundamentu bazy. Jego historia sięga starożytnych szlaków jedwabnych, gdzie piżmo było cenniejsze wagowo od złota. Dziś słowo <<piżmo>> w kontekście perfumeryjnym niemal zawsze odnosi się do jego syntetycznych odpowiedników.

Wetiwer haitański pochodzi z upraw na wyspie Haiti na Morzu Karaibskim i uchodzi za jeden z najbardziej wyrazistych i intensywnych wariantów tego surowca. Jego profil jest dymniejszy, bardziej surowy i ziemisty niż wersja reuniońska czy jawajska — z niemal mineralną, chłodną ostrością i głębokim, korzenno-drewnianym rdzeniem. Haiti jest jednym z największych eksporterów olejku wetiwerowego na świecie, a lokalny surowiec od dawna stanowi kręgosłup klasycznych zapachów, zwłaszcza tych uznawanych za monumentalnie eleganckie i drzewne. Doskonale funkcjonuje jako solo lub jako filar bazy w złożonych kompozycjach orientalnych.