Grejpfrut (Citrus paradisi) to hybryda pomarańczy i pomelo, znana od XVIII wieku — jej nazwa pochodzi od groniastego układu owoców rosnących w kiściach jak winogrona. Olejek eteryczny ze skórki grejpfruta zawiera nootkatone — związek odpowiedzialny za charakterystyczną, musującą goryczkę — oraz linalol i inne monoterpeny. Grejpfrut stał się w XX wieku symbolem świeżości i czystości w perfumerii, szczególnie po popularyzacji zapachów sportowych i aquatycznych. Olejek ma jednak bardzo krótki czas trwania, dlatego perfumerzy często wspomagają go syntetycznym nootkatonem lub estrami grejpfrutowymi. Idealny otwieracz do sportowych, zielonych i wodnych kompozycji.

Bergamotka jest jednym z najbardziej wszechstronnych składników perfumeryjnych — olejek eteryczny tłoczony na zimno ze skórki owoców Citrus bergamia jest obecny w szacunkowo 30–40% wszystkich współczesnych kompozycji. Drzewo bergamotkowe pochodzi prawdopodobnie z Azji, ale uprawiane jest niemal wyłącznie w wąskim pasie wybrzeża kalabryjskiego w południowych Włoszech, gdzie mikroklimat jest niemożliwy do odtworzenia gdziekolwiek indziej. Bergamotka jest też nieodłącznym składnikiem herbaty Earl Grey, w której jej skórkę stosuje się od XIX wieku. W perfumerii wnosi świeżość, elegancję i subtelną kwiatowość, harmonizując niemal z każdą inną nutą — od cytrusowych po orientalne.

Limonka (Citrus aurantifolia) różni się od cytryny profilem aromatycznym znacznie bardziej, niż mogłoby się wydawać — jej olejek jest bardziej zielony, pikantny i ziołowy, z innym zestawem związków aromatycznych. Limonka wywodzi się z Azji Południowo-Wschodniej i jest dziś uprawiana w całej strefie tropikalnej. W kuchni meksykańskiej, tajskiej i wietnamskiej jest niezastąpiona; w perfumerii wnosi zieloną, tropikalną rześkość doskonałą do morskich, letnich i aromatycznych kompozycji. Szczególnie popularna w sportowych fougères i świeżych wodach letnich — limonka kojarzy się z energią i cielesną świeżością.

Cytryna jest jednym z najpowszechniej stosowanych składników perfumeryjnych na świecie — jej olejek eteryczny, tłoczony na zimno ze skórki, zawiera ponad 70% limonenu, który odpowiada za charakterystyczną, świeżą kwasowość. Cytryna jest obecna w perfumach od stuleci: to jeden z filarów tradycyjnych wód kolońskich, które wywodzą się z XVIII-wiecznego Kolonii. Zapach skórki cytrynowej jest żywszy i bardziej złożony niż sam sok — obejmuje kwiatowe, trawiste i żywiczne podtony obok dominującego cierpko-kwasowego cytrusu. Ze względu na szybką ulotność olejku, w kompozycjach stosuje się też syntetyczne odpowiedniki i mikrokapsułkowanie.

Galbanum to żywica pozyskiwana z roślin z rodzaju Ferula rosnących na wyżynach Iranu i Afganistanu — znana i ceniona już w starożytnym Egipcie, gdzie służyła jako kadzidło i składnik balsamowania. Jej intensywny, zielony i żywicowy aromat jest jednym z najbardziej charakterystycznych w całej perfumerii — surowy, niemal dziki, z nuancjami zielonych owoców i lodowatego leśnego powietrza. W nowoczesnych kompozycjach galbanum stosuje się jako siłę przebicia zielonego akordu, lecz ze względu na dużą intensywność wymaga precyzyjnego dozowania. Jest klasycznym składnikiem chyprowych i zielonych klasyków z drugiej połowy XX wieku. W Starym Testamencie wymienione jest jako jeden z czterech składników świętego kadzidła.

Bylica to obszerny rodzaj roślin z rodziny astrowatych, obejmujący m.in. piołun, boże drzewko i bylicę pospolitą — rosnących na stepach, w górach i suchych łąkach Europy, Azji i obu Ameryk. W perfumerii olejek z bylicy wnosi charakterystyczny, intensywnie ziołowy, gorzki i piołunowy akcent, który doskonale buduje dziki, naturalny charakter kompozycji. Szczególnie ceniony jest w klasycznych fougère i orientalnych zapachach, gdzie kontrastuje z kwiatowymi lub słodkimi akordami. Niektóre gatunki bylicy, jak Artemisia absinthium, są źródłem tujonu — składnika charakterystycznego dla absyntu. Nuta ta wymaga dużej umiejętności dozowania, gdyż w nadmiarze może zdominować całą kompozycję.

Tymianek pospolity to jedno z najważniejszych ziół kulinarnych i leczniczych świata, uprawiane od starożytności w regionie śródziemnomorskim. Jego olejek eteryczny zawiera tymol i karwakrol, które odpowiadają za intensywny, ziołowo-korzenny profil z kamforową ostrością i ciepłem. W perfumerii tymianek pełni rolę żywej, aromatycznej nuty przywołującej gorące, skaliste wybrzeża Prowansji i Grecji. Doskonale komponuje się z innymi ziołami śródziemnomorskimi — rozmarynem, szałwią i lawendą — tworząc typową olfaktoryczną pocztówkę z południa Europy.

Wetiweria (Chrysopogon zizanioides), zwana też trawą khus, to tropikalna trawa uprawiana głównie na Haiti, w Indiach i Indonezji. Olejek eteryczny pozyskuje się z korzeni przez destylację parową — kilogram olejku wymaga około 50–100 kg suszonych korzeni. Zapach wetiwerii jest złożony i wielowymiarowy: ziemisty, dymny, lekko gorzki, z nutami drewna, gleby po deszczu i korzennej głębi. Na skórze ewoluuje nieustannie przez wiele godzin, odkrywając kolejne warstwy. W perfumerii jest niezbędną bazą, nadając trwałości i ziemistego autorytetu — stosowana zarówno w klasycznych eleganckich zapachach, jak i surowej perfumerii niszowej.

Różowy pieprz pochodzi z brazylijskiego drzewka Schinus terebinthifolia, spokrewnionego z nanercznikiem i pistacją — i podobnie jak pieprz peruwiański, nie ma botanicznego związku z prawdziwym pieprzem. Jego małe, różowo-czerwone jagody zawierają olejki eteryczne o delikatnym, złożonym profilu łączącym nuty pieprzu, cytrusów i świeżych kwiatów. W perfumerii stał się w ostatnich dekadach jednym z najczęściej stosowanych składników głowy — ceni się go za jasność, lekkość i zdolność do naturalnego rozświetlania kompozycji. Znakomicie współgra z cytrusami, różą, cedrem i białymi piżmami, co sprawia, że pojawia się w niezliczonej liczbie współczesnych zapachów. Jest symbolem nowoczesnej, śródziemnomorskiej lekkości w perfumerii.

Olejek cypriolowy pozyskiwany jest z bulwiastych kłączy Cyperus scariosus — byliny z rodziny ciborowatych rosnącej w Indiach. Jego zapach jest wyrazisty i charakterystyczny: ziemisty, lekko dymny, z akcentami mokrego drewna i delikatną pikantną goryczą. W perfumerii Wschodu był stosowany od wieków jako składnik kadzideł i kosmetyków ajurwedyjskich. Współczesna perfumeria zachodnia sięga po niego jako po intensywne tło w kompozycjach orientalnych i drzewno-ziemistych, gdzie wzmacnia trwałość i głębię bazy.

Nagarmotha, zwana też cyprysem bagnistym lub mustą, pochodzi z bulw Cyperus scariosus — rośliny rosnącej dziko na bagnistych łąkach Indii i Nepalu. Jej olejek eteryczny od wieków jest używany w tradycyjnej indyjskiej perfumerii i ajurwedzie, gdzie ceniony jest za głęboki, ziemisty i korzeniowy charakter. Profil aromatyczny nagarmotha jest wyjątkowy: łączy wetiwerową ziemistość z dymną, lekko słodką nutą drewna i przypraw, tworząc składnik o wyraźnym wschodnim charakterze. W nowoczesnej perfumerii stosowana jest w bazach orientalnych i oud-owych kompozycji, gdzie wzmacnia głębię i autentyczność. Jej stosowanie w europejskiej perfumerii jest stosunkowo nowe, lecz szybko zyskała uznanie wśród twórców ceniących egzotyczne materiały.

Cedr jest jedną z najszerzej stosowanych nut drzewnych w perfumerstwie i stanowi fundament niezliczonych kompozycji od eaux de cologne po ciężkie orientalne bazy. W naturze cedry rosnące w Atlasie, Himalajach i Libanie różnią się profilem aromatycznym, jednak wszystkie łączy charakterystyczna sucha, żywiczna głębia. Olejek cedrowy jest pozyskiwany przez destylację parową z drewna i trocin pozostałych po przeróbce drewna, co czyni go surowcem stosunkowo zrównoważonym środowiskowo. W kompozycjach pełni rolę eleganckiej, stabilnej bazy, która wzmacnia trwałość innych składników i nadaje kompozycji maskulinistyczny, leśny charakter.

Jabłko towarzyszy człowiekowi od tysięcy lat, a w wielu kulturach jest symbolem wiedzy, miłości i płodności. Jego aromat w perfumerii odtwarzany jest przez różnorodne estry owocowe, najczęściej acetate aldehydy, które razem dają efekt świeżości i soczystości. Nuta jabłkowa jest jedną z najpopularniejszych w perfumerii owocowo-kwiatowej, pojawiając się jako dynamiczne otwarcie kompozycji. Jabłko doskonale łączy się z różą, jaśminem, piwonią, cedrowym drzewem i zielonymi akordami, będąc wszechstronnym i demokratycznym składnikiem licznych kreacji.

Jagody jałowca to owocostany jałowca pospolitego (Juniperus communis) — drobne, granatowe szyszko-jagody od tysiącleci stosowane jako składnik nalewek, ginu i naturalnych leków. Ich olejek eteryczny jest bogaty w alfa-pinen, myrcen i sabinen, nadające mu charakterystyczny, żywicowy, świeżo-borówkowy aromat z delikatną pieprzną nutą. W perfumerii jagody jałowca stosowane są zarówno w głowie, jak i w sercu — wnoszą leśną, nordycką czystość i wyrazistość do kompozycji fougère, drewnianych i akwatycznych. Szczególnie w ginowych i skandynawskich interpretacjach stały się ikoną świeżości. Warto dodać, że szyszko-jagody dojrzewają na roślinie przez dwa lata, co sprawia, że na tej samej gałęzi widać owoce dwóch sezonów jednocześnie.

Konwalia jest jedną z ulubionych nut perfumerii, a zarazem kwiatem, który niemal w ogóle nie poddaje się ekstrakcji naturalnej — jego olejek eteryczny jest praktycznie niemożliwy do uchwycenia metodami destylacji parą wodną. Dlatego zapach konwalii w perfumach jest zawsze odtwarzany syntetycznie, przede wszystkim przy użyciu hydroxycitronellalu i kompozytów muguetowych. Profil zapachu jest przeźroczysty, zielono-kwiatowy i chłodny — idealnie oddaje wiosenną świeżość. Jest jedną z najczęściej stosowanych nut kwiatowych zarówno w perfumerii masowej, jak i niszowej.

Czarna porzeczka to krzew rosnący dziko w Europie i Azji, ceniony za intensywne, aromatyczne owoce bogate w witaminę C. Jej zapach jest jednym z najbardziej charakterystycznych i rozpoznawalnych w świecie roślin: cierpki, zielony, lekko siarkowy aromat liści kontrastuje z ciemną, dżemową słodyczą owoców. W perfumerii stosuje się zarówno naturalny ekstrakt z pąków kwiatowych (bourgeons de cassis), jak i syntetyczne odtworzenia tego aromatu. To jedna z najpopularniejszych nut w perfumerii europejskiej, otwierająca tysiące kompozycji kwiatowo-owocowych swoją żywą, elektryzującą świeżością.

Jeden z najważniejszych surowców w historii perfumerii — szacuje się, że 80% zapachów z pierwszej połowy XX wieku zawierało naturalne ekstrakty jaśminowe. W perfumerii stosuje się głównie dwa gatunki: Jasminum grandiflorum (jaśmin królewski) i Jasminum sambac (jaśmin arabski). Absolut jaśminowy pozyskuje się z ręcznie zbieranych kwiatów — potrzeba około miliona kwiatów na zaledwie kilogram ekstraktu. Zapach jest intensywnie kwiatowy, kremowy i słodki, z charakterystyczną głębią nadawaną przez indol. W kompozycjach najczęściej występuje w nutach serca, gdzie nadaje romantyczny, odurzający charakter.

Róża jest niekwestionowaną królową perfumerii, obecną w kompozycjach od tysiącleci i w niezmieniony sposób fascynującą twórców zapachów na całym świecie. Jej zapach to świat sam w sobie: może być słodka lub ostra, zmysłowa lub chłodna, owocowa lub zielona — w zależności od odmiany, regionu uprawy i metody ekstrakcji. Do najcenniejszych surowców należą absolutum Rosa damascena z Bułgarii i Turcji oraz absolutum Rosa centifolia z Grasse. Współcześnie większość zapachów zawierających różę korzysta z bogatej palety syntetycznych związków różanopochodnych: geraniol, citronellol, damascenon, damascon. Róża jest materiałem żywym, zmiennym i nieskończenie złożonym — każda interpretacja perfumeryjna jest własną historią.

Ambra szara (ambergris) to jedna z najbardziej legendarnych substancji w historii perfumerii -- powstaje w przewodzie pokarmowym kaszalota jako reakcja na podrażnienie łupinami kalmarów. Świeżo wydalona ma nieprzyjemny aromat, lecz po wieloletniej oksydacji na powierzchni oceanów przybiera wyjątkowy profil: morski, słodkawy, zwierzęcy, z fenomenalną trwałością i zdolnością do amplifikowania innych składników. Dziś jest prawnie chroniona i bardzo rzadka -- większość współczesnych kompozycji stosuje syntetyczne odpowiedniki (Ambroxan, Cetalox). Znana już faraonów egipskich i arabskim kupcom X wieku, ambra jest jedną z najcenniejszych substancji naturalnych na świecie.

W perfumerii bursztyn (znany też jako ambra w sensie kompozycji) nie odnosi się bezpośrednio do żywicy kopalnej, lecz do klasycznej kompozycji zapachowej opartej na połączeniu labdanum, benzoesu lub wanilii z balsamem styraksowym, tworzącym ciepłą, żywiczną, nieco słodką bazę. Jego zapach jest kojący, zmysłowy, orientalny -- ewokuje ciepło słonecznych wybrzeży, stare żywice i egzotyczne kadzidła. Bursztyn jako nuta bazowa pojawia się w ogromnej liczbie kompozycji orientalnych, chyprowych i kwiatowych, gdzie pełni rolę zarówno modyfikatora, jak i fiksatora. Naturalny bursztyn kopalny posiada znikomy zapach i rzadko jest stosowany w perfumerii, stąd termin perfumeryjny jest ściśle konwencją branżową. Ciekawostką jest, że skład <<bursztynowej>> bazy znacząco różni się między domami perfumeryjnymi.

Benzoes to żywica pozyskiwana z drzew z rodzaju Styrax, głównie ze Styrax benzoin, uprawianych w Indonezji, Laosie i Tajlandii. Jej ciepły, słodko-waniliowy zapach z balsamicznym, lekko dymnym tłem uczynił ją jednym z najpopularniejszych składników perfumeryjnych bazy od XVII wieku. Benzoes był tradycyjnie stosowany w liturgii kościelnej jako składnik kadzideł oraz do ochrony skóry w surowym klimacie — stąd dawna nazwa balsam mniszek. Współcześnie jest nieocenionym fiksatywem i słodkim, trwałym fundamentem orientalnych, ambrowych i gourmand kompozycji.

Skóra jako nuta perfumeryjną evokuje zapach wyprawionej skóry -- surowej, garbowanej, niekiedy dymnej lub woskowej. W naturze nie istnieje jeden składnik odpowiadający tej nucie; jest to efekt kompozycyjny, uzyskiwany przez kombinację substancji takich jak izoeugenol, styraks, ciseol, keton brzozowy lub syntez specyficznych związków skórzanych jak Suederal czy Norlimbanol. Nuta skórowa wywodzi się z tradycji rosyjskich skór garbowanych paloną brzozą i klasycznych angielskich cuirs. W perfumerii skórzane akordy są fundamentem całej rodziny kompozycji cuir, obejmującej zarówno delikatny zamsz, jak i intensywną, ciezką skórę wojskową. Skóra jest jedną z nut najbardziej konotowanych kulturowo: kojarzy się z luksusowymi torebkami, siodłami, starymi bibliotekami i rękawicami.

Labdanum to żywica pozyskiwana z różanecznika Cistus ladanifer, rosnącego w basenie Morza Śródziemnego — głównie w Grecji, Hiszpanii i Maroku. Jej gęsty, ambrowaty i balsamiczno-skórzany profil jest jednym z najważniejszych w perfumerii — labdanum stanowi naturalne źródło ambry roślinnej i jest kluczowym składnikiem w akordach chypre i oriental. Starożytni Grecy zbierali żywicę, czesząc kozy pascące się w zaroślach cistusa. Dziś labdanum jest stosowane w formie absolutu lub żywicy i cenione za niezrównaną trwałość i głębię ambrowatego ciepła.

Wanilia pochodzi z pnącej orchidei Vanilla planifolia, uprawianej pierwotnie przez Azteków w Meksyku, a dziś produkowanej głównie na Madagaskarze i Tahiti. Jej charakterystyczny zapach pochodzi przede wszystkim z waniliny — organicznego aldehydu nadającego wanilii słodką, kremową głębię. W perfumerii wanilia jest jednym z najczęściej stosowanych składników na świecie — pojawia się zarówno jako naturalna absolutna, jak i syntetyczna wanilina lub jej pochodne, znacznie intensywniejsze od oryginału. Stanowi niezrównaną bazę dla kompozycji orientalnych, gourmand i kwiatowych, nadając im ciepło, miękkość i trwałość. Naturalny strąk wanilii nie pachnie przy zbiorze — charakterystyczny aromat rozwija się dopiero podczas wielomiesięcznego procesu fermentacji i suszenia.