Miód to jedna z najbardziej złożonych i wieloznacznych nut w perfumerii — jego aromat jest jednocześnie słodki, woskowy, kwiatowy i zwierzęcy, co czyni go składnikiem niepowtarzalnym i trudnym do jednoznacznej klasyfikacji. Naturalne perfumowanie miodem osiągano dawniej przez ekstrakt z wosku pszczelego lub roślin miodonośnych; dziś częściej stosuje się syntetyczne związki imitujące feromony i kwasy tłuszczowe miodu. Nuta miodowa pojawia się w każdej warstwie piramidy zapachowej — raz jako słodki akcent wierzchni, raz jako serce łączące składniki, a raz jako zmysłowa, prawie skórzana baza. Miód jest kluczowym składnikiem kompozycji orientalnych, ambrowodrzewnych i chyprowych.

Brzoskwinia pochodzi z Chin, gdzie uprawiana jest od ponad 4000 lat i gdzie uchodzi za symbol długowieczności i nieśmiertelności. W perfumerii jej zapach odtwarzany jest zarówno z naturalnych ekstraktów, jak i syntetycznych laktonów brzoskwiniowych (gamma-undecalactone), które nadają charakterystyczną, kremową słodycz. To jedna z najpopularniejszych nut owocowych, pojawiająca się zarówno w delikatnych kompozycjach kwiatowych, jak i w zmysłowych orientalach. Łączy w sobie słodycz i zmysłowość, czyniąc ją jednym z najważniejszych składników nowoczesnych perfum owocowo-kwiatowych.

Heliotrop wonny (Heliotropium arborescens) to roślina o intensywnie pachnących kwiatach, których aromat zdominowany jest przez piperonal — aldehyd o charakterystycznym, migdałowo-waniliowym zapachu. Nazwa pochodzi od greckich słów oznaczających słońce i obrót — kwiaty podążają za słońcem. W perfumerii heliotrop jest klasykiem pudrowatości: ciepły, słodki i bezpretensjonalny, doskonale komponuje się z różą, fiołkiem i nutami gourmand. Kluczowy składnik wielu klasycznych francuskich zapachów z końca XIX i początku XX wieku. Naturalny surowiec jest rzadki — zapach odtwarzany syntetycznie.

Skóra jako nuta perfumeryjną evokuje zapach wyprawionej skóry -- surowej, garbowanej, niekiedy dymnej lub woskowej. W naturze nie istnieje jeden składnik odpowiadający tej nucie; jest to efekt kompozycyjny, uzyskiwany przez kombinację substancji takich jak izoeugenol, styraks, ciseol, keton brzozowy lub syntez specyficznych związków skórzanych jak Suederal czy Norlimbanol. Nuta skórowa wywodzi się z tradycji rosyjskich skór garbowanych paloną brzozą i klasycznych angielskich cuirs. W perfumerii skórzane akordy są fundamentem całej rodziny kompozycji cuir, obejmującej zarówno delikatny zamsz, jak i intensywną, ciezką skórę wojskową. Skóra jest jedną z nut najbardziej konotowanych kulturowo: kojarzy się z luksusowymi torebkami, siodłami, starymi bibliotekami i rękawicami.

Drzewo sandałowe (Santalum album) jest jednym z najważniejszych surowców perfumeryjnych świata, stosowanym od ponad czterech tysięcy lat w Indiach, Chinach i na Bliskim Wschodzie do celów ceremonialnych, religijnych i kosmetycznych. Olejek z sandałowca białego zawiera przede wszystkim α-santalol i β-santalol — dwa terpeny odpowiadające za jego charakterystyczny, kremowy, nieco dymny i głęboko drewniany aromat. Najwyżej ceniony jest sandałowiec z regionu Mysore w stanie Karnataka w Indiach, choć jego dostępność drastycznie spadła z powodu nadmiernego wycinania i surowych przepisów indyjskich o ochronie. W perfumerstwie sandałowiec jest absolutnym klasykiem — pojawia się w większości orientalnych i drzewnych kompozycji jako niezastąpiony składnik bazowy.

Paczula (Pogostemon cablin) to roślina z rodziny jasnotowatych, uprawiana głównie w Indonezji i na Filipinach. Jej olejek eteryczny pozyskiwany jest z liści przez destylację parą wodną i należy do najbardziej charakterystycznych surowców perfumerskich — rozpoznawalny niemal natychmiast ze względu na ziemisty, intensywnie drzewny i ciepły zapach. Paczula jest nieodłącznie związana z estetyką lat 60. i 70. XX wieku, jednak w rękach współczesnych perfumerów zyskuje nowe oblicze. Świeży olejek ma profil nieco ostry i zielony, który z wiekiem łagodnieje i nabiera kremowej głębi — stąd cenione są dojrzałe, leżakowane partie surowca.

Mech dębowy (Evernia prunastri) to porost rosnący na korze dębu, cedru i innych drzew strefy umiarkowanej. Absolut pozyskiwany jest metodą ekstrakcji rozpuszczalnikowej i należy do najważniejszych surowców w historii perfumerii — był kluczowym składnikiem klasycznych kompozycji chypre i fougère, nadając im charakterystyczną, leśną ciemność. Ze względu na potencjał alergizujący wywoływany przez atranol i chloroatranol, stosowanie naturalnego absolutu mechu dębowego zostało w UE surowo ograniczone przez IFRA. Współcześnie zastępuje się go syntetycznymi odpowiednikami lub starannie oczyszczonymi frakcjami. Zapach jest ziemisty, nieco gorzki, głęboko leśny — jedyny w swoim rodzaju.

Oud, znany też jako agar lub drewno agarowe, to żywica tworząca się w rdzeniu drzew Aquilaria w reakcji na infekcję grzybiczą. To jeden z najdroższych surowców naturalnych na świecie — kilogram wysokiej jakości olejku może kosztować więcej niż złoto. Zapach oudu jest wyjątkowo złożony: ciemny, dymny, zwierzęcy, z nutą ziemi, drewna i słodkiej żywicy. W perfumerii Bliskiego Wschodu stosowany od stuleci jako samodzielny zapach i składnik attar. Na Zachodzie oud przeżywa renesans od lat 2000., stając się synonimem luksusowych, niszowych kompozycji. Różni się znacznie w zależności od regionu pochodzenia.