Róża damasceńska, uprawiana głównie w Bułgarii i Turcji, wywodząca się historycznie z Damaszku, jest botanicznym źródłem najszerzej stosowanego różanego surowca perfumeryjnego. Dzięki bogatemu składowi chemicznemu — geraniol, citronellol, linalool i beta-damascenon — jej zapach jest wyjątkowo złożony i pełny. Róża damasceńska jest bazą dla większości klasycznych perfum różanych, od orientalnych arabskich oud po zachodnioeuropejskie chypre i floral. Posiada niemal ikoniczny status w świecie aromatów. To ona w znacznej mierze ukształtowała nasz zbiorowy obraz tego, czym róża powinna pachnieć.

Mandarynka (Citrus reticulata) jest jedną z najsłodszych i najprzyjemniejszych nut cytrusowych w perfumerii — jej olejek, tłoczony ze skórki, jest mniej kwaśny i agresywny niż cytrynowy, z dominującą, ciepłą owocową słodyczą. Mandarynka pochodzi z Azji, gdzie jest uprawiana od starożytności, a jej europejska nazwa pochodzi od mandaryńskich urzędników cesarskich w Chinach. Olejek mandarynkowy zawiera w wysokim stężeniu estry i aldehydy, nadające mu charakterystyczną, prawie owocowo-cukrową soczystość. W perfumerii jest wyjątkowo wszechstronny: sprawdza się w kompozycjach dla dzieci, w owocowych fruktalach, a także w ciepłych orientach, gdzie pełni rolę łagodnej cytrusowej nuty.

Róża taifska, uprawiana w mieście Taif w Arabii Saudyjskiej na wysokości ponad 1800 m n.p.m., jest uważana za najintensywniejszą i najdroższą różę świata. Wyjątkowy mikroklimat — upał w dzień i chłód w nocy — sprawia, że kwiaty wytwarzają niezwykłą ilość substancji zapachowych. Zapach taifskiej róży jest złożony: kwiatowy, z owocowymi akcentami lychee i moreli, lekko korzenny. Olejek pozyskuje się tradycyjną metodą hydrodestylacji, a tradycja ta sięga stuleci w kulturze arabskiej. Stanowi nieodłączny element arabskiej perfumerii oud-różanej i luksusowych perfum Bliskiego Wschodu.

Bułgarska róża (Rosa damascena uprawiana w Dolinie Róż w Bułgarii) to jeden z najbardziej prestiżowych surowców perfumeryjnych świata. Sezon zbioru trwa zaledwie kilka tygodni wiosną, a kwiaty zbiera się ręcznie o świcie, zanim słońce uwolni lotne związki. Absolutum i olejek różany z Bułgarii cechuje elegancka balansacja między kwiatowością, pikantowością a delikatnym cieniem wosku i miodu. W perfumerii stanowi punkt odniesienia dla całej kategorii różanej. Jej profil jest pełniejszy, cieplejszy i bardziej kompleksowy niż większość syntetycznych interpretacji róży.

Marokańska róża, uprawiana głównie w dolinie Dadès u stóp Atlasu, ma charakter wyraźnie odmienny od bułgarskiej czy tureckiej odmiany. Klimat, gleba i wysokość nad poziomem morza nadają jej zapachowi większej gęstości i bardziej orientalnego, zmysłowego oblicza. Olejek Rosa damascena z Maroka zawiera często więcej geraniol-pochodnych i mniej delikatnej owocowości, czyniąc go bardziej twardym i wyrazistym. Ta wersja róży trafia do kompozycji arabskich, oud-różanych i bogatych orientali. Idealnie odzwierciedla różany ideał perfumerii wschodniej.

Róża jest niekwestionowaną królową perfumerii, obecną w kompozycjach od tysiącleci i w niezmieniony sposób fascynującą twórców zapachów na całym świecie. Jej zapach to świat sam w sobie: może być słodka lub ostra, zmysłowa lub chłodna, owocowa lub zielona — w zależności od odmiany, regionu uprawy i metody ekstrakcji. Do najcenniejszych surowców należą absolutum Rosa damascena z Bułgarii i Turcji oraz absolutum Rosa centifolia z Grasse. Współcześnie większość zapachów zawierających różę korzysta z bogatej palety syntetycznych związków różanopochodnych: geraniol, citronellol, damascenon, damascon. Róża jest materiałem żywym, zmiennym i nieskończenie złożonym — każda interpretacja perfumeryjna jest własną historią.

Kwiat pomarańczy to jeden z najstarszych i najbardziej wielowymiarowych składników perfumeryjnych — stosowany od wieków zarówno w postaci olejku neroli (z gorzkiej pomarańczy), jak i absolutu czy wody kwiatowej. Jego profil łączy biało-kwiatową słodycz z cytrusową przejrzystością i delikatną miodową głębią. Kwiat pomarańczy jest integralnym składnikiem klasycznych eaux de cologne i orientalnych kompozycji bliskowschodnich — w krajach arabskich woda kwiatowa (mazaher) jest elementem kultury stołowej. W perfumerii europejskiej używany zarówno na głowie (lżejsze destylaty), jak i w sercu (absolut). Jego wszechstronność sprawia, że pojawia się w tysiącach zapachów.

Jeden z najważniejszych surowców w historii perfumerii — szacuje się, że 80% zapachów z pierwszej połowy XX wieku zawierało naturalne ekstrakty jaśminowe. W perfumerii stosuje się głównie dwa gatunki: Jasminum grandiflorum (jaśmin królewski) i Jasminum sambac (jaśmin arabski). Absolut jaśminowy pozyskuje się z ręcznie zbieranych kwiatów — potrzeba około miliona kwiatów na zaledwie kilogram ekstraktu. Zapach jest intensywnie kwiatowy, kremowy i słodki, z charakterystyczną głębią nadawaną przez indol. W kompozycjach najczęściej występuje w nutach serca, gdzie nadaje romantyczny, odurzający charakter.

Turecka róża, uprawiana głównie w rejonie Isparta i Afyonkarahisar, jest największym producentem olejku różanego na świecie, zajmując ok. 60% globalnego rynku. Jej profil zapachowy jest wyraźnie różany, z lekką pieprzowością i ciepłym tłem, nieco mniej kremowy i miodowy niż bułgarska, ale równie szlachetny. Długie dzieje uprawy róż w Turcji i doświadczenie w destylacji sprawiają, że turecki olejek różany jest standardem referencyjnym dla wielu perfumerów. Doskonale integruje się z innymi komponentami zapachowymi, tworząc trwałe, eleganckie kompozycje. Najczęściej destylowany parą wodną, a absolutum uzyskuje się ekstrakcją rozpuszczalnikową.

Paczula (Pogostemon cablin) to roślina z rodziny jasnotowatych, uprawiana głównie w Indonezji i na Filipinach. Jej olejek eteryczny pozyskiwany jest z liści przez destylację parą wodną i należy do najbardziej charakterystycznych surowców perfumerskich — rozpoznawalny niemal natychmiast ze względu na ziemisty, intensywnie drzewny i ciepły zapach. Paczula jest nieodłącznie związana z estetyką lat 60. i 70. XX wieku, jednak w rękach współczesnych perfumerów zyskuje nowe oblicze. Świeży olejek ma profil nieco ostry i zielony, który z wiekiem łagodnieje i nabiera kremowej głębi — stąd cenione są dojrzałe, leżakowane partie surowca.