Wodorosty jako nuta zapachowa odwołują się do surowego, słonego świata morskiego wybrzeża — plaż pokrytych suszącymi się glonami, fal i wilgotnego, jodowego powietrza nad oceanem. Ich zapach jest złożony: słony, mineralny, zielono-wodny z odrobiną głębinowej ziemistości. Surowce uzyskuje się zarówno z naturalnych ekstraktów algowych, jak i z syntetycznych związków naśladujących morski klimat. W perfumerii wodorosty stanowią kluczowy element kompozycji akwatycznych i marynistycznych, nadając im autentyczne, geograficznie wyraziste tło.

Pieprz czarny pochodzi z tropikalnych pnączy Piper nigrum uprawianych głównie w Indiach, Wietnamie i Indonezji. W perfumerii olejek pieprzowy jest niezwykle wszechstronny — jego pikantny, suchy charakter znakomicie ożywia zarówno świeże cytrusowe głowy, jak i głębsze serca kompozycji. Za kluczowy składnik zapachu odpowiada beta-kariofilen oraz inne terpenoidy, które różnią się od piperyny odpowiedzialnej za palący smak. Pieprz to jedna z najdłużej stosowanych przypraw w historii ludzkości, niegdyś cenniejsza od złota — co przełożyło się na jego symbolikę luksusu i egzotyki również w perfumerii. W nowoczesnych kompozycjach pojawia się zarówno w świeżych wodach kolońskich, jak i w wyrafinowanych orientalnych flakonach.

W perfumerii bursztyn (znany też jako ambra w sensie kompozycji) nie odnosi się bezpośrednio do żywicy kopalnej, lecz do klasycznej kompozycji zapachowej opartej na połączeniu labdanum, benzoesu lub wanilii z balsamem styraksowym, tworzącym ciepłą, żywiczną, nieco słodką bazę. Jego zapach jest kojący, zmysłowy, orientalny -- ewokuje ciepło słonecznych wybrzeży, stare żywice i egzotyczne kadzidła. Bursztyn jako nuta bazowa pojawia się w ogromnej liczbie kompozycji orientalnych, chyprowych i kwiatowych, gdzie pełni rolę zarówno modyfikatora, jak i fiksatora. Naturalny bursztyn kopalny posiada znikomy zapach i rzadko jest stosowany w perfumerii, stąd termin perfumeryjny jest ściśle konwencją branżową. Ciekawostką jest, że skład <<bursztynowej>> bazy znacząco różni się między domami perfumeryjnymi.

Ambra szara (ambergris) to jedna z najbardziej legendarnych substancji w historii perfumerii -- powstaje w przewodzie pokarmowym kaszalota jako reakcja na podrażnienie łupinami kalmarów. Świeżo wydalona ma nieprzyjemny aromat, lecz po wieloletniej oksydacji na powierzchni oceanów przybiera wyjątkowy profil: morski, słodkawy, zwierzęcy, z fenomenalną trwałością i zdolnością do amplifikowania innych składników. Dziś jest prawnie chroniona i bardzo rzadka -- większość współczesnych kompozycji stosuje syntetyczne odpowiedniki (Ambroxan, Cetalox). Znana już faraonów egipskich i arabskim kupcom X wieku, ambra jest jedną z najcenniejszych substancji naturalnych na świecie.

Jodła balsamiczna (Abies balsamea) pochodzi z Ameryki Północnej i słynie z wyjątkowo aromatycznej żywicy — balsamicznego oleju zwanego kanadyjskim balsamem. W odróżnieniu od europejskiej jodły jej profil jest bardziej miękki i słodki, z wyraźną nutą balsamiczną i ciepłymi akcentami żywicznymi. W perfumerii ceniona jest za zdolność do ocieplania kompozycji i nadawania im leśnego, zimowego charakteru. Pojawia się zarówno w klasycznych chypre'ach i fougère'ach, jak i nowoczesnych zapachach unisex inspirowanych naturą i borealnymi krajobrazami.

Nuty drzewne to szeroka kategoria olfaktoryczna obejmująca wszelkie aromaty kojarzące się z drewnem, korą i lasem — od lekkich, kremowych nut białego cedru po ciężkie, dymne akcenty palisandru. W perfumerii termin ten stosuje się zarówno dla naturalnych surowców (sandałowiec, wetiweria, paczula), jak i syntetycznych molekuł (Iso E Super, Ambrox). Drzewne bazy nadają kompozycjom trwałości i charakteru, będąc niemal niezbędnym elementem każdego zapachu. Ich siła polega na wszechstronności — są dyskretne lub dominujące, suche lub kremowe, jasne lub ciemne.

Drewno agarowe (oud) jest najbardziej luksusowym i pożądanym surowcem perfumeryjnym świata — jego cena może przekraczać cenę złota. Słowo „oud” pochodzi z arabskiego i oznacza właśnie tę wyjątkową żywicę wytwarzaną przez drzewa z rodzaju Aquilaria w odpowiedzi na infekcję grzybiczą. Różne regiony produkcji — Indie, Kambodża, Malezja, Laos — dają oud o odmiennych profilach: od słodkawych, kwiatowych oud indyjskich do bardziej dymnych i zwierzęcych oud kambodżańskich. W zachodniej perfumerii oud stał się synonimem ekstrawagancji i orientalnej głębi, a zarazem jednym z symboli rosnącej globalnej mody na zapachy Bliskiego Wschodu.

Styraks to termin obejmujący grupę balsamicznych żywic pozyskiwanych z różnych gatunków drzew — zarówno Liquidambar (styraks płynny lewantyński) jak i Styrax benzoin (styraks stały, tożsamy z benzoesem). W perfumerii styraks jest jednym z filarów orientalnych i ambrowych kompozycji — jego słodkie, waniliowo-cynamonowe ciepło z dymnym tłem stanowi doskonałe fundament dla drzew i korzeni. Był składnikiem kanoniczych kadzideł liturgicznych wymienianych w Torze i tradycji chrześcijańskiej. Dzisiaj pojawia się w wielu klasykach perfumeryjnych jako nieodzowny element ciepłej, głębokiej bazy.