Cynamon pozyskiwany jest z kory drzew cynamonowych -- przede wszystkim Cinnamomum verum (cynamon cejloński) lub Cinnamomum cassia (cynamon chiński). Olejek cynamonowy zawiera głównie aldehyd cynamonowy, który odpowiada za charakterystyczny, ciepły, słodki i korzenno-żywiczny zapach. W perfumerii cynamon jest jedną z najchętniej stosowanych nut orientalnych -- pojawia się zarówno jako nuta szczytowa (w ostrzejszej, świeższej formie korowej), jak i w sercach i bazach kompozycji orientalnych i korzennych. Jego historia sięga starożytności: był jedną z najbardziej pożądanych przypraw, cenioną przez Egipcjan, Greków i Arabów. Ciekawostką jest, że to co w sklepach sprzedawane jest jako <<cynamon>> to zazwyczaj tańsza kasja, a nie szlachetny cynamon cejloński.

Mięta pieprzowa (Mentha x piperita) to mieszaniec miętowy, selekcjonowany i uprawiany od XVIII wieku, dziś powszechnie stosowany na całym świecie. Olejek eteryczny zawiera przede wszystkim mentol (40-55%), który odpowiada za intensywny, chłodzący i niemal lodowy zapach. W perfumerii mięta pieprzowa jest rzadziej stosowana niż mięta zielona -- jej ekstremalna siła i mentolovość mogą przytłoczyć kompozycję. Pojawia się jako odważna nuta szczytowa w aromatycznych, niszowych i <<chłodnych>> kreacjach, niekiedy jako element kontrastu w ciepłych orientalach. Mentol działa na receptory zimna TRPM8, dlatego fizycznie odczuwamy zapach mięty pieprzowej jako obniżenie temperatury. Jest to jeden z najciekawszych przykładów zapachowej iluzji termicznej w świecie sensorycznym.

Kora jako nuta zapachowa odnosi się do aromatu zewnętrznej warstwy pnia drzew — suchego, szorstko-ziemistego, niekiedy z gorzką lub lekko dymną nutą. W perfumerii pojęcie to bywa stosowane dla różnych gatunków: kory brzozy (o dymnym, skórzanym charakterze), kory dębu (ziemistej i tanin) czy cynamonu (który właściwie jest też korą). Nuta kory nadaje kompozycjom surową, leśną głębię i jest lubiana w zapachach inspirowanych lasem lub naturą po deszczu. Stosowana najczęściej w nutach serca jako łącznik między zielenią a bazą drzewną.

Bazylia pochodzi z tropikalnych rejonów Azji i Afryki, lecz dziś jest uprawiana na całym świecie — szczególnie cenione są odmiany z Indii, Wietnamu i regionu śródziemnomorskiego. Jej olejek eteryczny zawiera przede wszystkim linalol i eugenol, co nadaje mu słodki, ziołowy i lekko goździkowy charakter. W perfumerii bazylia jest klasycznym składnikiem głowy w świeżych, cytrusowych i zielonych kompozycjach — pojawia się w tradycyjnych wodach kolońskich i fougère. Dobrze harmonizuje z cytrusami, lawendą i drzewnymi nutami, wnosząc energię i roślinną czystość. Interesujące jest, że różne odmiany botaniczne bazylii — tajska, tulsi, cytrynowa — mają wyraźnie odmienne profile zapachowe, co daje perfumiarzom szeroki wachlarz możliwości.

Bourbon whiskey jako nuta perfumeryjna evokuje starzony trunek dębowy — złożony, ciepły i kojący. Jego profil jest słodszy niż szkockie whisky, z wyraźną wanilią, karmelem i cynamonem wywodzącymi się z nowo-opalonej dębowej beczki. W perfumerii pojawia się w bogatych orientalach, drzewisto-waniliowych kompozycjach i nowoczesnych aromatycznych. Wnosi do kompozycji ciepłą, dorosłą głębię i charakterystyczny aromat alkoholu bogatego w lakton. Dobrze łączy się z nutami tytoniu, skóry i kadzidła.

Lawenda jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych i wszechstronnych surowców perfumeryjnych na świecie, a olejek eteryczny z Lavandula angustifolia należy do najczęściej stosowanych w przemyśle. Uprawiana głównie w Prowansji, Bułgarii i Anglii, dostarcza surowca o profilu świeżym, kwiatowo-ziołowym i lekko kamforowym, z balsamicznym finiszem. Jest fundamentem klasycznej rodziny fougère i nieodłącznym elementem zapachów męskich. Aromaterapeutyczna rola lawendy sprawiła, że kojarzona jest ze spokojem i relaksem — efekt potwierdzony badaniami naukowymi.

Dąb w perfumerstwie pojawia się przede wszystkim w postaci mchu dębowego (oakmoss), ekstraktu z kory lub wędzonych opiłków dębowych — każda z tych form wnosi inny aspekt zapachowy. Drewno dębu ma ziemisty, balsamiczny aromat z wyraźną wilgotną mchowością i lekkim dymnym charakterem, który kojarzy się z mokrym lasem po deszczu. W tradycji perfumeryjnej moch dębowy był filarem klasycznych kompozycji fougère i chypre, choć ze względu na restrykcje IFRA jego zastosowanie zostało znacznie ograniczone. Naturalny olejek z kory dębu jest składnikiem stosunkowo rzadkim, częściej zastępowanym syntetycznymi odpowiednikami, które bezpieczniej naśladują jego leśny charakter.

Balsam peruwiański pozyskiwany jest z drzewa Myroxylon pereirae rosnącego w Ameryce Środkowej, głównie w Salwadorze — wbrew nazwie surowiec nigdy nie był produkowany w Peru, lecz eksportowany przez kolonialne porty na Pacyfiku. Jego zapach jest intensywnie słodki, waniliowo-cynamonowy i balsamiczny, z delikatnym smolistym akcentem i głębią orientalnych przypraw. W perfumerii balsam peruwiański jest stosowany od wieków jako fiksator i słodkie tło bazy, doskonale uzupełniając kadzidło, mirrę i drewna wschodnie. Ceniony jest również w kompozycjach orientalnych i chypre jako trwały, ciepły fundament.