Limonka (Citrus aurantifolia) różni się od cytryny profilem aromatycznym znacznie bardziej, niż mogłoby się wydawać — jej olejek jest bardziej zielony, pikantny i ziołowy, z innym zestawem związków aromatycznych. Limonka wywodzi się z Azji Południowo-Wschodniej i jest dziś uprawiana w całej strefie tropikalnej. W kuchni meksykańskiej, tajskiej i wietnamskiej jest niezastąpiona; w perfumerii wnosi zieloną, tropikalną rześkość doskonałą do morskich, letnich i aromatycznych kompozycji. Szczególnie popularna w sportowych fougères i świeżych wodach letnich — limonka kojarzy się z energią i cielesną świeżością.

Drewno tekowe pochodzi z Tectona grandis — potężnego drzewa tropikalnego rosnącego w Azji Południowo-Wschodniej, szczególnie w Birmie, Indiach i Indonezji. Teak jest jednym z najbardziej cenionych gatunków drewna na świecie — niezwykle trwałe, odporne na wilgoć i owady, używane do budowy okrętów i mebli ogrodowych. Jego olejek eteryczny ma ciepły, lekko terpentynowy charakter z wyraźną, oleistą głębią, który w perfumerstwie stosowany jest jako element narracyjny przywołujący egzotykę Azji Południowo-Wschodniej. Drewno tekowe doskonale współgra z nutami orientalnymi, bursztynem i ziołowymi akordami.

Imbir (Zingiber officinale) to tropikalna roślina kłączowa z rodziny imbirowatych, uprawiana w Azji, Afryce i Ameryce Tropikalnej. Olejek z kłącza imbiru zawiera m.in. gingerol, shogaol i zingiberon, tworząc charakterystyczny, świeży i pikantny zapach z nutami cytrusów, drzewa i rozgrzewającego korzenia. W perfumerii imbir jest wszechstronnym składnikiem szczytowym i sercowym -- dodaje kompozycjom energii, świeżości i pikantnego charakteru. Pojawia się w tysiącach kompozycji od świeżych fougère po orientalne. W tradycyjnej medycynie ajurwedyjskiej i chińskiej imbir był stosowany jako środek rozgrzewający i leczniczy od ponad 5000 lat. Ciekawostką jest, że imbir morski (olejek destylowany ze świeżego kłącza) ma zupełnie inny, bardziej cytrusowy profil niż imbir suszony stosowany kulinarnie.

Geranium zapachowe (Pelargonium graveolens) to jedna z najcenniejszych roślin w arsenale naturalnej perfumerii — olejek eteryczny z jego liści ma wyjątkowo złożony profil: różany, zielony, lekko mentolowy i ziołowy jednocześnie. Olejek pozyskuje się z całej zielnej masy przez destylację parową i jest ceniony jako naturalna alternatywa lub uzupełnienie drogiego olejku różanego. Pelargonium ma kluczowe znaczenie w przemyśle kosmetycznym i perfumeryjnym. Warianty z różnych regionów uprawy różnią się chemicznie — stąd geranium bourbońskie z Reunion bywa traktowane jako osobna nuta.

Czarna herbata to herbata w pełni utleniona, produkowana z liści Camellia sinensis — krzewu pochodzącego z południowo-zachodniej części Chin i północno-wschodnich Indii. W procesie fermentacji liście nabierają głębokiego, brązowego koloru i bogatego profilu aromatycznego, łączącego dymność, skórzaste tony i subtelną słodycz. W perfumerii ekstrakt czarnej herbaty lub syntetyczne składniki oddające jej zapach stosuje się w sercach i bazach orientalnych, tytoniowych i skórzanych kompozycji. Nuta ta doskonale łączy się z przyprawami, żywicami i paczulą, budując głębię i złożoność. W rejonie Darjeeling herbata czarna uprawiana na wysokości ponad 2000 m n.p.m. zyskuje charakterystyczną muskatelową nuancję, wyróżniającą ją spośród innych odmian.

Kardamon zielony (Elettaria cardamomum) to aromatyczna roślina z rodziny imbirowatych, uprawiana przede wszystkim w Gwatemali, Indiach i Sri Lance. Olejek eteryczny z nasion zawiera głównie 1,8-cyneol (eukaliptol) i linalol, co tworzy charakterystyczny, świeży, lekko mentolowy i korzenno-słodki zapach. W perfumerii kardamon jest jednym z najczęściej stosowanych składników korzennych -- pojawia się jako dominująca nuta szczytowa w niezliczonych orientalnych, aromatycznych i świeżych fougère kompozycjach. Jego wielowymiarowy charakter -- łączący świeżość, korzenność i słodycz -- czyni go wyjątkowo elastycznym. Kardamon jest <<królową przypraw>> (gałka muszkatołowa jest <<królem>>) i znany jest w kuchniach od skandynawskiej po arabską. W kulturze arabskiej kawa z kardamonem (qahwa) to symbol gościnności.

Hedione (methyl dihydrojasmonate) to jeden z najbardziej przełomowych składników w historii perfumerii -- syntetyczna cząsteczka odkryta w latach 60. XX wieku przez Edouarda Demole'a. Oddaje kwiatową, jaśminową i nieco cytrusową świeżość o wyjątkowej przejrzystości, której nie sposób uchwycić z naturalnego surowca. Zasłynęła jako kluczowy składnik <<Eau Sauvage>> Christiana Diora (1966), rewolucjonizując sposób, w jaki perfumiarze postrzegali świeżość i przezroczystość zapachu. Co fascynujące, wykazuje zdolność aktywowania receptorów pheromonu TAAR5 u ludzi, co może tłumaczyć jej nieodpartą, zmysłową atrakcyjność.

W perfumerii bursztyn (znany też jako ambra w sensie kompozycji) nie odnosi się bezpośrednio do żywicy kopalnej, lecz do klasycznej kompozycji zapachowej opartej na połączeniu labdanum, benzoesu lub wanilii z balsamem styraksowym, tworzącym ciepłą, żywiczną, nieco słodką bazę. Jego zapach jest kojący, zmysłowy, orientalny -- ewokuje ciepło słonecznych wybrzeży, stare żywice i egzotyczne kadzidła. Bursztyn jako nuta bazowa pojawia się w ogromnej liczbie kompozycji orientalnych, chyprowych i kwiatowych, gdzie pełni rolę zarówno modyfikatora, jak i fiksatora. Naturalny bursztyn kopalny posiada znikomy zapach i rzadko jest stosowany w perfumerii, stąd termin perfumeryjny jest ściśle konwencją branżową. Ciekawostką jest, że skład <<bursztynowej>> bazy znacząco różni się między domami perfumeryjnymi.

Wanilia pochodzi z pnącej orchidei Vanilla planifolia, uprawianej pierwotnie przez Azteków w Meksyku, a dziś produkowanej głównie na Madagaskarze i Tahiti. Jej charakterystyczny zapach pochodzi przede wszystkim z waniliny — organicznego aldehydu nadającego wanilii słodką, kremową głębię. W perfumerii wanilia jest jednym z najczęściej stosowanych składników na świecie — pojawia się zarówno jako naturalna absolutna, jak i syntetyczna wanilina lub jej pochodne, znacznie intensywniejsze od oryginału. Stanowi niezrównaną bazę dla kompozycji orientalnych, gourmand i kwiatowych, nadając im ciepło, miękkość i trwałość. Naturalny strąk wanilii nie pachnie przy zbiorze — charakterystyczny aromat rozwija się dopiero podczas wielomiesięcznego procesu fermentacji i suszenia.

Kadzidło jako nuta zapachowa jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych w kulturze ludzkiej — towarzyszy rytuałom religijnym, medytacji i ceremonii od tysięcy lat, od Egiptu przez Grecję i Rzym po świątynie wschodnie i zachodnie. W perfumerii termin ten oznacza zarówno żywicę olibanumową, jak i syntetyczne cząsteczki odtwarzające dymno-żywiczną, mineralną aurę spalanej żywicy. Profil jest chłodny, dymny, lekko cytrynowy i pieprzny — niezwykła kombinacja sacrum i przejrzystości. Współcześnie kadzidło jest wszechobecne w perfumach orientalnych, minimalistycznych i uniseksualnych.

Fasola tonka (Dipteryx odorata) to nasiona tropikalnego drzewa z rodziny motylkowatych, rosnącego w Ameryce Południowej -- szczególnie w Wenezueli i Brazylii. Charakterystyczny, słodki zapach zawdzięcza wysokiej zawartości kumaryny -- związku o charakterze waniliowym z akcentami migdałów, tytoniu i świeżo skoszonego siana. Kumaryna była jedną z pierwszych cząsteczek syntetycznie wyprodukowanych na potrzeby perfumerii (1868 r.), co uczyniło fasolę tonka pośrednim katalizatorem nowoczesnego przemysłu zapachowego. W perfumach fasola tonka jest klasyczną nutą bazową o ogromnej trwałości i złożoności -- zmysłowa, ciepła i aksamitna. Stosowana od klasycznych fougère po nowoczesne orientale. W USA kumaryna jest ograniczona w produktach spożywczych, jednak jej stosowanie w perfumach pozostaje powszechne.