Szafran to najdroższy składnik zapachowy i kulinarny na świecie — pozyskuje się go ręcznie ze znamion kwiatów Crocus sativus, a zebranie jednego kilograma wymaga pracy przy około 150 000 kwiatach. Pochodzi z rejonu Bliskiego Wschodu, gdzie jest uprawiany od ponad 3500 lat, a największym producentem jest dziś Iran. W perfumerii szafran wnosi do kompozycji charakterystyczną metaliczno-skórzaną głębię z odcieniami palonego miodu, wosku i tytoniu, które czynią go niezastąpionym składnikiem orientalnych i oud-owych kompozycji. Za jego zapach odpowiadają głównie safranal i pikrokrocyna — związki niepowtarzalne w całym królestwie roślin. Wyjątkowa cena i intensywność sprawiają, że w perfumerii często stosuje się syntetyczne odpowiedniki lub wzbogacane ekstrakty.

Turecka róża, uprawiana głównie w rejonie Isparta i Afyonkarahisar, jest największym producentem olejku różanego na świecie, zajmując ok. 60% globalnego rynku. Jej profil zapachowy jest wyraźnie różany, z lekką pieprzowością i ciepłym tłem, nieco mniej kremowy i miodowy niż bułgarska, ale równie szlachetny. Długie dzieje uprawy róż w Turcji i doświadczenie w destylacji sprawiają, że turecki olejek różany jest standardem referencyjnym dla wielu perfumerów. Doskonale integruje się z innymi komponentami zapachowymi, tworząc trwałe, eleganckie kompozycje. Najczęściej destylowany parą wodną, a absolutum uzyskuje się ekstrakcją rozpuszczalnikową.

Oud, znany też jako agar lub drewno agarowe, to żywica tworząca się w rdzeniu drzew Aquilaria w reakcji na infekcję grzybiczą. To jeden z najdroższych surowców naturalnych na świecie — kilogram wysokiej jakości olejku może kosztować więcej niż złoto. Zapach oudu jest wyjątkowo złożony: ciemny, dymny, zwierzęcy, z nutą ziemi, drewna i słodkiej żywicy. W perfumerii Bliskiego Wschodu stosowany od stuleci jako samodzielny zapach i składnik attar. Na Zachodzie oud przeżywa renesans od lat 2000., stając się synonimem luksusowych, niszowych kompozycji. Różni się znacznie w zależności od regionu pochodzenia.