Cytryna z Amalfi pochodzi z wybrzeża amalfitańskiego w Kampanii, gdzie uprawiana jest odmiana Femminello — rozpoznawana po grubej, żółtej skórce i intensywnie aromatycznym olejku. Amalfitańskie cytryny posiadają status IGP (Limone Costa d'Amalfi IGP) i zbierane są ręcznie na charakterystycznych tarasowych uprawach wzdłuż klifów. Ich profil zapachowy jest wyjątkowo pełny i złożony: mniej kwasowy od sycylijskich, bogatszy w kwiatowe i kremowe nuty wyróżniające go wśród innych olejków cytrynowych. W perfumerii cytryna z Amalfi jest synonimem luksusu i włoskiego savoir-vivre — chętnie stosowana w ekskluzywnych kompozycjach śródziemnomorskich.

Mięta to rozległy rodzaj ziół z rodziny jasnotowatych, obejmujący ponad 600 gatunków i odmian — od mięty pieprzowej i kłosowej po cytrusową i wodną. W perfumerii olejek miętowy jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych nut świeżości — charakterystyczny chłód zawdzięcza mentolowi, który aktywuje receptory temperatury zimna w skórze i błonach śluzowych. Stosowana głównie w głowie kompozycji, mięta otwiera zapachy z energetyczną, czystą intensywnością. Jest kluczowym składnikiem aromaterapii, fougère, akwatycznych i świeżych zapachów sportowych. Różne gatunki mięty mają wyraźnie odmienne profile — pieprzowa jest chłodniejsza i bardziej medyczna, kłosowa łagodniejsza i słodsza.

Jaśmin wodny (Wrightia religiosa) to krzew tropikalny znany w Azji Południowo-Wschodniej, gdzie ceniony jest zarówno jako roślina ozdobna, jak i surowiec do wyrobu tradycyjnych olejków. Jego małe, białe kwiaty wydzielają delikatny, akwatyczny zapach nawiązujący do jaśminu, lecz bez jego intensywności i indolowej głębi. W perfumerii zachodnioeuropejskiej jest stosunkowo mało znany — pojawia się przede wszystkim we wschodnich kompozycjach kwiatowych oraz w niszowych zapachach inspirowanych botanią Azji. Jego profil jest szczególnie ceniony tam, gdzie poszukiwana jest biało-kwiatowa czystość bez ciężaru klasycznego absolutu jaśminowego.

Cedr wirginijski pochodzi z Juniperus virginiana — jałowca wschodniokierycznego rosnącego na wschodzie Ameryki Północnej, potocznie zwanego czerwonym cedrem ze względu na kolor drewna. Olejek z tej rośliny jest jednym z najważniejszych surowców perfumeryjnych — znajdował się w użyciu od XVI wieku, gdy europejscy koloniści odkryli trwałe, aromatyczne drewno Ameryki. Charakterystyczna „ołówkowa” nuta cedru wirginijskiego pochodzi od związku o nazwie cedrol, który jest odpowiedzialny za suche, drzewne wrażenie typowe dla chłodnych szatni i drewnianych skrzynek na cygara. To jeden z najtrwalszych i najbardziej stabilnych surowców naturalnych stosowanych jako baza zapachowa.

Brązowy cukier to bardziej złożona i głębsza odmiana klasycznej nuty cukrowej, wzbogacona o melasowy i karmelowy charakter wynikający z naturalnych domieszek trzciny cukrowej. W perfumerstwie osiągany jest przez zestawienie etylomaltolu, nut karmelowych i lekkich dymnych akordów, tworzących ciepłe, wilgotne i apetyczne tło. W odróżnieniu od białego cukru, brązowy cukier ma wyraźniejszą głębię i pewien rustykalno-organiczny charakter. Jest niezastąpionym elementem ciepłych, orientalnych i gourmandowych kompozycji jesienno-zimowych.

Labdanum francuskie pochodzi z upraw i zbiorów Cistus ladanifer na południu Francji, zwłaszcza w regionach Prowansji i Langwedocji. Termin ten odnosi się zarówno do geograficznego pochodzenia, jak i do tradycji przetwórstwa, w której słynne domy perfumeryjne z Grasse nadawały kierunek jakościowy dla tego surowca. Profil jest wyrafinowany, nieco łagodniejszy i bardziej kwiatowo-ziołowy niż odmiany ibero-marokańskie, z typową dla prowansalskiego labdanum elegancją i szlachetną balsamicznością. To klasyczny składnik wielkich chypre i orientalnych kompozycji perfumeryjnych.