Czerwone jabłko jako nuta zapachowa odróżnia się od ogólnej nuty jabłkowej wyraźniejszą, ciemniejszą słodyczą i bardziej wyrazistym aromatem skórki. Jabłonie należą do rodziny różowatych i były uprawiane przez człowieka od ponad 4000 lat. W perfumerii aromat czerwonego jabłka rekonstruuje się przy użyciu estrów owocowych z nutą cynamonu i czerwonych owoców leśnych, tworząc charakterystyczną, ciepłą słodycz. Nuta ta doskonale sprawdza się w kompozycjach jesiennych i orientalnych, gdzie jej ciepła owocowość kontrastuje z drewnianymi i korzennymi nutami bazy.

Kategoria białych kwiatów to w perfumerii nie jeden składnik, lecz rodzina pokrewnych aromatów: jaśmin, tuberoza, gardenia, lilia, kwiat pomarańczy i im podobne. Łączy je kremowa, nieco indolowa słodycz, często uzupełniana proszkowymi lub woskowymi podtonami. W historii perfumerii białe kwiaty stanowią fundament klasycznych kompozycji kwiatowych i orientalnych. Perfumerzy sięgają po nie zarówno w postaci naturalnych absolutów, jak i syntetycznych odtworzeń — uchwycenie ich pełni wymaga zwykle mieszanki obu źródeł. Nuta ta jest wyjątkowo wszechstronna: równie dobrze gra w delikatnych flankach, jak i w ciężkich, zmysłowych orientach.

Drzewo oliwne (Olea europaea) jest jednym z najważniejszych symboli śródziemnomorskiej cywilizacji — uprawiane od ponad siedmiu tysięcy lat, stanowi kwintesencję kultury Grecji, Włoch i Bliskiego Wschodu. W perfumerstwie nuta drzewa oliwnego odnosi się do zapachu gałęzi, liści i kory, a nie oliwy z oliwek — zapach jest zielony, nieco gorzki i roślinny, z wyraźną oleistą ciepłotą. Taka interpretacja oliwki wnosi do kompozycji charakter antyczny i ziemski, nawiązujący do krajobrazu Mediteranu. Doskonale współgra z ziołowymi nutami tymianku, rozmarynu i lawendy.

Wanilia pochodzi z pnącej orchidei Vanilla planifolia, uprawianej pierwotnie przez Azteków w Meksyku, a dziś produkowanej głównie na Madagaskarze i Tahiti. Jej charakterystyczny zapach pochodzi przede wszystkim z waniliny — organicznego aldehydu nadającego wanilii słodką, kremową głębię. W perfumerii wanilia jest jednym z najczęściej stosowanych składników na świecie — pojawia się zarówno jako naturalna absolutna, jak i syntetyczna wanilina lub jej pochodne, znacznie intensywniejsze od oryginału. Stanowi niezrównaną bazę dla kompozycji orientalnych, gourmand i kwiatowych, nadając im ciepło, miękkość i trwałość. Naturalny strąk wanilii nie pachnie przy zbiorze — charakterystyczny aromat rozwija się dopiero podczas wielomiesięcznego procesu fermentacji i suszenia.

Drzewo sandałowe (Santalum album) jest jednym z najważniejszych surowców perfumeryjnych świata, stosowanym od ponad czterech tysięcy lat w Indiach, Chinach i na Bliskim Wschodzie do celów ceremonialnych, religijnych i kosmetycznych. Olejek z sandałowca białego zawiera przede wszystkim α-santalol i β-santalol — dwa terpeny odpowiadające za jego charakterystyczny, kremowy, nieco dymny i głęboko drewniany aromat. Najwyżej ceniony jest sandałowiec z regionu Mysore w stanie Karnataka w Indiach, choć jego dostępność drastycznie spadła z powodu nadmiernego wycinania i surowych przepisów indyjskich o ochronie. W perfumerstwie sandałowiec jest absolutnym klasykiem — pojawia się w większości orientalnych i drzewnych kompozycji jako niezastąpiony składnik bazowy.