Czarna herbata to herbata w pełni utleniona, produkowana z liści Camellia sinensis — krzewu pochodzącego z południowo-zachodniej części Chin i północno-wschodnich Indii. W procesie fermentacji liście nabierają głębokiego, brązowego koloru i bogatego profilu aromatycznego, łączącego dymność, skórzaste tony i subtelną słodycz. W perfumerii ekstrakt czarnej herbaty lub syntetyczne składniki oddające jej zapach stosuje się w sercach i bazach orientalnych, tytoniowych i skórzanych kompozycji. Nuta ta doskonale łączy się z przyprawami, żywicami i paczulą, budując głębię i złożoność. W rejonie Darjeeling herbata czarna uprawiana na wysokości ponad 2000 m n.p.m. zyskuje charakterystyczną muskatelową nuancję, wyróżniającą ją spośród innych odmian.

Masło irysowe (beurre d'iris) jest jednym z najbardziej luksusowych surowców perfumeryjnych — powstaje w wyniku destylacji parą wodną suszonego kłącza Iris pallida, a stężenie aktywnych składników jest w nim znacznie wyższe niż w standardowym olejku. W temperaturze pokojowej ma konsystencję twardego masła — stąd nazwa. Jego zapach jest intensywnie pudrowy, fiołkowy i kremowy, z charakterystyczną maślano-korzeniową głębią. W perfumerii jest składnikiem wyłącznie najwyższej klasy kompozycji, gdzie nadaje irysowej bogatości i ciągłości.

Drzewo sandałowe (Santalum album) jest jednym z najważniejszych surowców perfumeryjnych świata, stosowanym od ponad czterech tysięcy lat w Indiach, Chinach i na Bliskim Wschodzie do celów ceremonialnych, religijnych i kosmetycznych. Olejek z sandałowca białego zawiera przede wszystkim α-santalol i β-santalol — dwa terpeny odpowiadające za jego charakterystyczny, kremowy, nieco dymny i głęboko drewniany aromat. Najwyżej ceniony jest sandałowiec z regionu Mysore w stanie Karnataka w Indiach, choć jego dostępność drastycznie spadła z powodu nadmiernego wycinania i surowych przepisów indyjskich o ochronie. W perfumerstwie sandałowiec jest absolutnym klasykiem — pojawia się w większości orientalnych i drzewnych kompozycji jako niezastąpiony składnik bazowy.

Piżmo to jedna z najstarszych i najbardziej fundamentalnych nut zapachowych w historii perfumerii. Naturalnie pozyskiwane z gruczołu brzusznego samca piżmowca syberyjskiego (Moschus moschiferus), ma głęboki, zwierzęcy, ciepły i skórowy zapach. Ze względu na ochronę tego zagrożonego gatunku, naturalne piżmo zwierzęce jest praktycznie nieużywane we współczesnej perfumerii komercyjnej -- zastąpione przez szeroką rodzinę syntetycznych związków muskusowych. Piżmo pełni w kompozycjach perfumeryjnych funkcję fiksatora, wzmacniacza i ocieplającego fundamentu bazy. Jego historia sięga starożytnych szlaków jedwabnych, gdzie piżmo było cenniejsze wagowo od złota. Dziś słowo <<piżmo>> w kontekście perfumeryjnym niemal zawsze odnosi się do jego syntetycznych odpowiedników.

Balsam toluański pochodzi z drzewa Myroxylon balsamum rosnącego w Ameryce Południowej, pierwotnie eksportowanego przez miasto Tolú w dzisiejszej Kolumbii. To jeden z pierwszych balsamów stosowanych w europejskiej perfumerii nowożytnej, ceniony za miękką, waniliowo-cynamonową słodycz bez nadmiernej intensywności. Jego zapach jest delikatniejszy i bardziej kwiatowy niż balsamu peruwiańskiego, z nutą kakao i ciepłego ciasta. W perfumerii tradycyjnej balsam toluański jest klasycznym składnikiem orientalnych ambre, powdery i gourmand, gdzie stanowi eleganckie, słodkie tło.