Mandarynka (Citrus reticulata) jest jedną z najsłodszych i najprzyjemniejszych nut cytrusowych w perfumerii — jej olejek, tłoczony ze skórki, jest mniej kwaśny i agresywny niż cytrynowy, z dominującą, ciepłą owocową słodyczą. Mandarynka pochodzi z Azji, gdzie jest uprawiana od starożytności, a jej europejska nazwa pochodzi od mandaryńskich urzędników cesarskich w Chinach. Olejek mandarynkowy zawiera w wysokim stężeniu estry i aldehydy, nadające mu charakterystyczną, prawie owocowo-cukrową soczystość. W perfumerii jest wyjątkowo wszechstronny: sprawdza się w kompozycjach dla dzieci, w owocowych fruktalach, a także w ciepłych orientach, gdzie pełni rolę łagodnej cytrusowej nuty.

Grejpfrut (Citrus paradisi) to hybryda pomarańczy i pomelo, znana od XVIII wieku — jej nazwa pochodzi od groniastego układu owoców rosnących w kiściach jak winogrona. Olejek eteryczny ze skórki grejpfruta zawiera nootkatone — związek odpowiedzialny za charakterystyczną, musującą goryczkę — oraz linalol i inne monoterpeny. Grejpfrut stał się w XX wieku symbolem świeżości i czystości w perfumerii, szczególnie po popularyzacji zapachów sportowych i aquatycznych. Olejek ma jednak bardzo krótki czas trwania, dlatego perfumerzy często wspomagają go syntetycznym nootkatonem lub estrami grejpfrutowymi. Idealny otwieracz do sportowych, zielonych i wodnych kompozycji.

Yuzu to japoński owoc cytrusowy, będący krzyżówką mandarynu chińskiego (Citrus reticulata) i ichtandai (Citrus ichangensis), uprawiany w Japonii, Korei i Chinach od ponad tysiąca lat. Jego unikalny aromat łączy cechy cytryny, mandarynki i grejpfruta z niepowtarzalną kwiatową nutą — jest intensywniejszy i bardziej złożony niż jakakolwiek z tych nut osobno. W kuchni japońskiej yuzu jest wszechobecne, lecz w światowej perfumerii zyskało znaczenie dopiero w latach 90. XX wieku, gdy japońska estetyka zaczęła silnie wpływać na zachodnie domy mody. Olejek z yuzu jest jednym z najdroższych naturalnych olejków cytrusowych ze względu na ograniczoną uprawę i skomplikowaną ekstrakcję.

Owoce tropikalne to kategoria łącząca aromaty roślin owocowych strefy równikowej i subtropikalnej -- manga, ananasa, papai, kokosa, marakui, liczi i innych. W perfumerii nadają kompozycjom letniego, wakacyjnego charakteru -- przywołują obrazy plaży, gorącego słońca i egzotycznych krajobrazów. Ta nuta jest fundamentem wielu popularnych zapachów letnich i solnych, gdzie współgra z solą morską, piżmem i kwiatami plumerii. Interesujące jest, że aroma ananasowa w perfumerii pochodzi często z syntetycznego związku allyl amyl glycolate -- molekuły, która była jedną z pierwszych celowo zaprojektowanych syntetycznych nut owocowych.

Galbanum to żywica pozyskiwana z roślin z rodzaju Ferula rosnących na wyżynach Iranu i Afganistanu — znana i ceniona już w starożytnym Egipcie, gdzie służyła jako kadzidło i składnik balsamowania. Jej intensywny, zielony i żywicowy aromat jest jednym z najbardziej charakterystycznych w całej perfumerii — surowy, niemal dziki, z nuancjami zielonych owoców i lodowatego leśnego powietrza. W nowoczesnych kompozycjach galbanum stosuje się jako siłę przebicia zielonego akordu, lecz ze względu na dużą intensywność wymaga precyzyjnego dozowania. Jest klasycznym składnikiem chyprowych i zielonych klasyków z drugiej połowy XX wieku. W Starym Testamencie wymienione jest jako jeden z czterech składników świętego kadzidła.

Aldehydy to grupa związków chemicznych (głównie aldehydy alifatyczne C-10, C-11, C-12) odkryte i zastosowane rewolucyjnie przez Ernesta Beaux w Chanel No 5 w 1921 roku. Ich zapach jest trudny do opisania: mydlany, metaliczny, kremowy i musujący, nadający perfumom wyjątkową jasność i projections. To aldehydy zadecydowały o charakterze całej dekady klasycznej perfumerii zachodniej. Stosowane samodzielnie mogą być intensywne i obezwładniające, ale dobrze zintegrowane w kompozycji dodają blasku i wyrafinowania. Symbolizują epokę złotą Art Deco i haute couture.

Nuty ozonowe to syntetyczne cząsteczki zapachowe, których profil naśladuje świeżość powietrza po burzy lub zapach otwartego oceanu. Ich pionierskie zastosowanie w perfumerstwie sięga lat 90. XX wieku -- szczególnie znane są z kompozycji aquatycznych i uniseksowych tamtej dekady. Budowane są głównie z aldehydu Calone (melon-oceanic) i jego pochodnych, które dają efekt morskiej bryzy i czystości. Pomimo pewnego skojarzenia z modą lat 90., nuty ozonowe przeżywają renesans w nowoczesnych kompozycjach minimalistycznych.

Piżmo to jedna z najstarszych i najbardziej fundamentalnych nut zapachowych w historii perfumerii. Naturalnie pozyskiwane z gruczołu brzusznego samca piżmowca syberyjskiego (Moschus moschiferus), ma głęboki, zwierzęcy, ciepły i skórowy zapach. Ze względu na ochronę tego zagrożonego gatunku, naturalne piżmo zwierzęce jest praktycznie nieużywane we współczesnej perfumerii komercyjnej -- zastąpione przez szeroką rodzinę syntetycznych związków muskusowych. Piżmo pełni w kompozycjach perfumeryjnych funkcję fiksatora, wzmacniacza i ocieplającego fundamentu bazy. Jego historia sięga starożytnych szlaków jedwabnych, gdzie piżmo było cenniejsze wagowo od złota. Dziś słowo <<piżmo>> w kontekście perfumeryjnym niemal zawsze odnosi się do jego syntetycznych odpowiedników.