Olibanum — inna nazwa kadzidła frankincense — to żywica pozyskiwana z drzew Boswellia uprawianych w Omanie, Somalii i Etiopii. Termin olibanum pochodzi od arabskiego al-luban i odnosi się bezpośrednio do mlecznej, białej żywicy wyciekającej z nacięć kory. Jego profil zapachowy jest wielowarstwowy: na początku świeży i cytrynowo-terpentynowy, następnie przechodzi w dymno-żywiczne serce z mineralnym, niemal lodowatym akcentem. W perfumerii olibanum jest stosowane jako surowiec bazowy i sercowy w orientalnych, sakralnych i minimalistycznych kompozycjach.

Davana to delikatna roślina z rodziny astrowatych (Artemisia pallens) uprawiana przede wszystkim w Indiach, gdzie od wieków służy jako ozdoba świątynna i składnik tradycyjnych olejków. Jej olejek eteryczny jest znany z wyjątkowej właściwości — zapach davany zmienia się w zależności od chemii skóry danej osoby, tworząc niepowtarzalny profil dla każdego nosiciela. Na skórze ujawniają się różne nuanse: u jednych bardziej owocowe i śliwkowe, u innych kwiatowe i miodowe, a u jeszcze innych wyraźnie ziołowe. W perfumerii ceniona jest za tę osobistość zapachu i zdolność do tworzenia ciepłych, orientalnych akordów. Jest składnikiem stosunkowo rzadkim, lecz niezwykle fascynującym dla twórców poszukujących głęboko osobistych kompozycji.

Bergamotka jest jednym z najbardziej wszechstronnych składników perfumeryjnych — olejek eteryczny tłoczony na zimno ze skórki owoców Citrus bergamia jest obecny w szacunkowo 30–40% wszystkich współczesnych kompozycji. Drzewo bergamotkowe pochodzi prawdopodobnie z Azji, ale uprawiane jest niemal wyłącznie w wąskim pasie wybrzeża kalabryjskiego w południowych Włoszech, gdzie mikroklimat jest niemożliwy do odtworzenia gdziekolwiek indziej. Bergamotka jest też nieodłącznym składnikiem herbaty Earl Grey, w której jej skórkę stosuje się od XIX wieku. W perfumerii wnosi świeżość, elegancję i subtelną kwiatowość, harmonizując niemal z każdą inną nutą — od cytrusowych po orientalne.

Daktyle to owoce palmy daktylowej, od tysięcy lat cenione w kulturach Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej jako symbol obfitości i luksusu. Ich aromat w perfumerii jest wyjątkowo złożony: łączy w sobie miodową słodycz, delikatną kwasowość dojrzałego owocu, a także orientalne ciepło przypominające karmel i balsamiczne żywice. W kompozycjach zapachowych daktyle świetnie łączą się z różą taifą, bursztynem, piżmem i przyprawami, tworząc bogate, bliskowschodnie akordy. Nuta ta ma wyraźną tożsamość kulturową i geograficzną — przywołuje klimat suchych, gorących krajobrazów i aromatycznych bazarów.

Tytoń jako nuta zapachowa to jedno z najbardziej pożądanych i wielowymiarowych tworzyw we współczesnej perfumerii. Surowiec pozyskuje się z liści Nicotiana tabacum, a jego zapach — zależnie od sposobu suszenia i fermentacji — może być słodki, dymny, skórzany lub niemal kwiatowy. W kompozycjach perfumeryjnych tytoń pełni funkcję ciepłej, zmysłowej bazy nadającej głębię i trwałość, doskonale uzupełniając wanilię, rum, skórę i drewna wschodnie. Skojarzenie z tytoniem ma w perfumerii charakter romantyczny i nostalgiczny, odwołując się do starych bibliotek, skórzanych foteli i tajemniczej elegancji.

Drzewo sandałowe (Santalum album) jest jednym z najważniejszych surowców perfumeryjnych świata, stosowanym od ponad czterech tysięcy lat w Indiach, Chinach i na Bliskim Wschodzie do celów ceremonialnych, religijnych i kosmetycznych. Olejek z sandałowca białego zawiera przede wszystkim α-santalol i β-santalol — dwa terpeny odpowiadające za jego charakterystyczny, kremowy, nieco dymny i głęboko drewniany aromat. Najwyżej ceniony jest sandałowiec z regionu Mysore w stanie Karnataka w Indiach, choć jego dostępność drastycznie spadła z powodu nadmiernego wycinania i surowych przepisów indyjskich o ochronie. W perfumerstwie sandałowiec jest absolutnym klasykiem — pojawia się w większości orientalnych i drzewnych kompozycji jako niezastąpiony składnik bazowy.

Tuberoza należy do najbardziej odurzających i luksusowych składników w klasycznej perfumerii. Pochodzi z Meksyku, gdzie uprawiano ją na długo przed kolonizacją europejską; do Europy trafiła w XVI wieku, szybko stając się symbolem zmysłowości i luksusu. Absolut tuberozy pozyskuje się metodą ekstrakcji rozpuszczalnikowej — kwiaty są tak delikatne, że tradycyjna destylacja parą jest niemożliwa. Jej profil zapachowy jest kremowy, mleczny, woskowy i kwiatowy z indolową głębią; autorytatywni perfumerzy porównują ją do mieszaniny lilii, kwiatu pomarańczy i śmietany. Tuberoza jest kluczowym składnikiem wielkich kwiatowych solistek i orientalnych flankowych kompozycji.

Mirra to żywica pozyskiwana z kolczastych drzew z rodzaju Commiphora rosnących w suchych obszarach Afryki Wschodniej i Półwyspu Arabskiego. Jeden z najstarszych surowców perfumeryjnych świata — stosowany w starożytnym Egipcie do balsamowania, rytualnych kadzideł i medycyny — zachował swoje miejsce w nowoczesnej perfumerii bez żadnych ustępstw wobec mody. Jej zapach jest złożony: gorzki, żywiczny, dymny i ciepły z subtelną, orientalną słodyczą, która wyłania się po wyschnięciu na skórze. Mirra jest klasykiem orientalnych i sakralnych kompozycji, gdzie tworzy nieuchronne, głębokie tło.

Wanilia pochodzi z pnącej orchidei Vanilla planifolia, uprawianej pierwotnie przez Azteków w Meksyku, a dziś produkowanej głównie na Madagaskarze i Tahiti. Jej charakterystyczny zapach pochodzi przede wszystkim z waniliny — organicznego aldehydu nadającego wanilii słodką, kremową głębię. W perfumerii wanilia jest jednym z najczęściej stosowanych składników na świecie — pojawia się zarówno jako naturalna absolutna, jak i syntetyczna wanilina lub jej pochodne, znacznie intensywniejsze od oryginału. Stanowi niezrównaną bazę dla kompozycji orientalnych, gourmand i kwiatowych, nadając im ciepło, miękkość i trwałość. Naturalny strąk wanilii nie pachnie przy zbiorze — charakterystyczny aromat rozwija się dopiero podczas wielomiesięcznego procesu fermentacji i suszenia.

Fasola tonka (Dipteryx odorata) to nasiona tropikalnego drzewa z rodziny motylkowatych, rosnącego w Ameryce Południowej -- szczególnie w Wenezueli i Brazylii. Charakterystyczny, słodki zapach zawdzięcza wysokiej zawartości kumaryny -- związku o charakterze waniliowym z akcentami migdałów, tytoniu i świeżo skoszonego siana. Kumaryna była jedną z pierwszych cząsteczek syntetycznie wyprodukowanych na potrzeby perfumerii (1868 r.), co uczyniło fasolę tonka pośrednim katalizatorem nowoczesnego przemysłu zapachowego. W perfumach fasola tonka jest klasyczną nutą bazową o ogromnej trwałości i złożoności -- zmysłowa, ciepła i aksamitna. Stosowana od klasycznych fougère po nowoczesne orientale. W USA kumaryna jest ograniczona w produktach spożywczych, jednak jej stosowanie w perfumach pozostaje powszechne.

Labdanum to żywica pozyskiwana z różanecznika Cistus ladanifer, rosnącego w basenie Morza Śródziemnego — głównie w Grecji, Hiszpanii i Maroku. Jej gęsty, ambrowaty i balsamiczno-skórzany profil jest jednym z najważniejszych w perfumerii — labdanum stanowi naturalne źródło ambry roślinnej i jest kluczowym składnikiem w akordach chypre i oriental. Starożytni Grecy zbierali żywicę, czesząc kozy pascące się w zaroślach cistusa. Dziś labdanum jest stosowane w formie absolutu lub żywicy i cenione za niezrównaną trwałość i głębię ambrowatego ciepła.

Paczula (Pogostemon cablin) to roślina z rodziny jasnotowatych, uprawiana głównie w Indonezji i na Filipinach. Jej olejek eteryczny pozyskiwany jest z liści przez destylację parą wodną i należy do najbardziej charakterystycznych surowców perfumerskich — rozpoznawalny niemal natychmiast ze względu na ziemisty, intensywnie drzewny i ciepły zapach. Paczula jest nieodłącznie związana z estetyką lat 60. i 70. XX wieku, jednak w rękach współczesnych perfumerów zyskuje nowe oblicze. Świeży olejek ma profil nieco ostry i zielony, który z wiekiem łagodnieje i nabiera kremowej głębi — stąd cenione są dojrzałe, leżakowane partie surowca.