Kiwi, botanicznie agrest chiński lub aktinidia chińska, pochodzi z Chin, a do Nowej Zelandii trafiło na początku XX wieku, gdzie zostało rozwinięte i zyskało obecną nazwę. Jego aromat jest zielony, soczysty i wyraźnie kwaskowy, z tropikalną podkładką i charakterystyczną wytchniającą świeżością. W perfumerii nuta kiwi stosowana jest głównie w kreacjach sportowych i świeżych, gdzie jej zieleń i kwasowość działają jak olfaktoryczna energia. Doskonale łączy się z cytrusami, arbuzem i białymi kwiatami, tworząc dynamiczne, energetyczne kompozycje.

Czerwona porzeczka rośnie powszechnie w Europie i Azji Północnej, a jej owoce cenione są za krystaliczną kwaskowatość i intensywny kolor. W perfumerii jej aromat jest bardziej delikatny i jaśniejszy niż czarnej porzeczki, pozbawiony siarkowo-zielonej ostrości, za to pełen świeżej, przezroczystej owocowości. Nuta czerwonej porzeczki doskonale otwiera kompozycje, nadając im lekkości i żywości. Jest cennym składnikiem zapachów letnich i kwiatowo-owocowych, gdzie działa jak muzyczny fałset w kompozycji olfaktorycznej.

Rabarbar to jedna z najbardziej wyrazistych zielonych not w perfumerii -- jego kwasowy, energetyczny charakter wyjątkowo skutecznie orzeźwia i dynamizuje kompozycję. W zapachach pełni rolę pobudzającą, zbliżoną do cytrusów, lecz z bardziej roślinnym, lekko astringentnym odcieniem. Rabarbar doskonale harmonizuje z różą, jagodami i innymi owocami, tworząc nowoczesne, świeże akordy. Botaniczna ciekawostka: w kuchni spożywamy wyłącznie ogonki liściowe rabarbaru -- liście są toksyczne ze względu na wysoką zawartość kwasu szczawiowego -- co czyni go jedynym stosowanym kulinarnie <<łodygowym>> składnikiem perfumeryjnym.

Różowy pieprz pochodzi z brazylijskiego drzewka Schinus terebinthifolia, spokrewnionego z nanercznikiem i pistacją — i podobnie jak pieprz peruwiański, nie ma botanicznego związku z prawdziwym pieprzem. Jego małe, różowo-czerwone jagody zawierają olejki eteryczne o delikatnym, złożonym profilu łączącym nuty pieprzu, cytrusów i świeżych kwiatów. W perfumerii stał się w ostatnich dekadach jednym z najczęściej stosowanych składników głowy — ceni się go za jasność, lekkość i zdolność do naturalnego rozświetlania kompozycji. Znakomicie współgra z cytrusami, różą, cedrem i białymi piżmami, co sprawia, że pojawia się w niezliczonej liczbie współczesnych zapachów. Jest symbolem nowoczesnej, śródziemnomorskiej lekkości w perfumerii.

Arbuz pochodzi z suchych regionów Afryki, gdzie jego dzika forma rośnie po dziś dzień na pustyniach Kalahari. Jego charakterystyczna woń jest niezwykle trudna do wyekstrahowania w sposób naturalny, dlatego w perfumerii jest to prawie wyłącznie nuta syntetyczna, tworzona przy pomocy aldehydu melonowego i pokrewnych związków. Zapach arbuza wnosi do kompozycji wodną, wytchniającą świeżość, kojarzoną z letnim upałem i chłodnym orzeźwieniem. W perfumach lat 90. XX wieku arbuz był prawdziwym hitem, symbolizując beztroską, słoneczną zmysłowość.

Cyklamen (Cyclamen persicum) to popularny kwiat doniczkowy o subtelnym, chłodnym i wodnisto-zielonym zapachu — zupełnie odmiennym od ciężkich, kremowych kwiatów tropikalnych. W perfumerii nuta cyklamenu jest niemal zawsze odtwarzana syntetycznie, ponieważ naturalna ekstrakcja jest trudna. Kluczową rolę pełnią tu aldehydy cyklamiczne, odkryte na przełomie XIX i XX wieku, które doskonale oddają specyficzną, chłodną wodność tego kwiatu. Stosowany szeroko w zapachach świeżych, aquatycznych i kwiatowo-zielonych — dodaje przejrzystości i wiosennej lekkości.

Jeden z najważniejszych surowców w historii perfumerii — szacuje się, że 80% zapachów z pierwszej połowy XX wieku zawierało naturalne ekstrakty jaśminowe. W perfumerii stosuje się głównie dwa gatunki: Jasminum grandiflorum (jaśmin królewski) i Jasminum sambac (jaśmin arabski). Absolut jaśminowy pozyskuje się z ręcznie zbieranych kwiatów — potrzeba około miliona kwiatów na zaledwie kilogram ekstraktu. Zapach jest intensywnie kwiatowy, kremowy i słodki, z charakterystyczną głębią nadawaną przez indol. W kompozycjach najczęściej występuje w nutach serca, gdzie nadaje romantyczny, odurzający charakter.

Piżmo to jedna z najstarszych i najbardziej fundamentalnych nut zapachowych w historii perfumerii. Naturalnie pozyskiwane z gruczołu brzusznego samca piżmowca syberyjskiego (Moschus moschiferus), ma głęboki, zwierzęcy, ciepły i skórowy zapach. Ze względu na ochronę tego zagrożonego gatunku, naturalne piżmo zwierzęce jest praktycznie nieużywane we współczesnej perfumerii komercyjnej -- zastąpione przez szeroką rodzinę syntetycznych związków muskusowych. Piżmo pełni w kompozycjach perfumeryjnych funkcję fiksatora, wzmacniacza i ocieplającego fundamentu bazy. Jego historia sięga starożytnych szlaków jedwabnych, gdzie piżmo było cenniejsze wagowo od złota. Dziś słowo <<piżmo>> w kontekście perfumeryjnym niemal zawsze odnosi się do jego syntetycznych odpowiedników.

Cedr jest jedną z najszerzej stosowanych nut drzewnych w perfumerstwie i stanowi fundament niezliczonych kompozycji od eaux de cologne po ciężkie orientalne bazy. W naturze cedry rosnące w Atlasie, Himalajach i Libanie różnią się profilem aromatycznym, jednak wszystkie łączy charakterystyczna sucha, żywiczna głębia. Olejek cedrowy jest pozyskiwany przez destylację parową z drewna i trocin pozostałych po przeróbce drewna, co czyni go surowcem stosunkowo zrównoważonym środowiskowo. W kompozycjach pełni rolę eleganckiej, stabilnej bazy, która wzmacnia trwałość innych składników i nadaje kompozycji maskulinistyczny, leśny charakter.

Drzewo sandałowe (Santalum album) jest jednym z najważniejszych surowców perfumeryjnych świata, stosowanym od ponad czterech tysięcy lat w Indiach, Chinach i na Bliskim Wschodzie do celów ceremonialnych, religijnych i kosmetycznych. Olejek z sandałowca białego zawiera przede wszystkim α-santalol i β-santalol — dwa terpeny odpowiadające za jego charakterystyczny, kremowy, nieco dymny i głęboko drewniany aromat. Najwyżej ceniony jest sandałowiec z regionu Mysore w stanie Karnataka w Indiach, choć jego dostępność drastycznie spadła z powodu nadmiernego wycinania i surowych przepisów indyjskich o ochronie. W perfumerstwie sandałowiec jest absolutnym klasykiem — pojawia się w większości orientalnych i drzewnych kompozycji jako niezastąpiony składnik bazowy.

Nuty drzewne to szeroka kategoria olfaktoryczna obejmująca wszelkie aromaty kojarzące się z drewnem, korą i lasem — od lekkich, kremowych nut białego cedru po ciężkie, dymne akcenty palisandru. W perfumerii termin ten stosuje się zarówno dla naturalnych surowców (sandałowiec, wetiweria, paczula), jak i syntetycznych molekuł (Iso E Super, Ambrox). Drzewne bazy nadają kompozycjom trwałości i charakteru, będąc niemal niezbędnym elementem każdego zapachu. Ich siła polega na wszechstronności — są dyskretne lub dominujące, suche lub kremowe, jasne lub ciemne.