Nuty zielone to szerokie pojęcie obejmujące zapachowe wrażenie świeżej roślinności — liści, trawy, łodyg i pąków. W perfumerii uzyskuje się je zarówno z naturalnych ekstraktów, jak i ze związków syntetycznych, takich jak galbanum czy aldehydy zielone. Charakteryzują się chłodną, często lekko gorzką i wilgotną aurą, przypominającą wiosenny ogród po deszczu. Odpowiadają za pierwsze, orzeźwiające wrażenie zapachu i nadają kompozycjom poczucie lekkości oraz naturalności.

Figa jest jedną z najstarszych roślin uprawnych w historii ludzkości, towarzyszącą cywilizacjom śródziemnomorskim od ponad 11 000 lat. Jej aromat perfumiarski jest wyjątkowy, gdyż łączy dwa skrajne aspekty: zieloną, mleczną ostrość soku z gałęzi i skórki z ciepłą, miodowo-słodką głębią dojrzałego owocu. W perfumerii figa uchodzi za jedno z najtrudniejszych wyzwań, gdyż jej woń jest skomplikowana i wielowarstwowa. Nuta figowa bywa zarówno nutą głowy jak i serca, a nawet bazy w przypadku bardziej żywicznych interpretacji.

Bergamotka jest jednym z najbardziej wszechstronnych składników perfumeryjnych — olejek eteryczny tłoczony na zimno ze skórki owoców Citrus bergamia jest obecny w szacunkowo 30–40% wszystkich współczesnych kompozycji. Drzewo bergamotkowe pochodzi prawdopodobnie z Azji, ale uprawiane jest niemal wyłącznie w wąskim pasie wybrzeża kalabryjskiego w południowych Włoszech, gdzie mikroklimat jest niemożliwy do odtworzenia gdziekolwiek indziej. Bergamotka jest też nieodłącznym składnikiem herbaty Earl Grey, w której jej skórkę stosuje się od XIX wieku. W perfumerii wnosi świeżość, elegancję i subtelną kwiatowość, harmonizując niemal z każdą inną nutą — od cytrusowych po orientalne.

Biała brzoskwinia to odmiany gatunku Prunus persica o białym lub kremowym miąższu, cenione w Japonii i Chinach za szczególną słodycz i delikatność. W perfumerii jej aromat jest jaśniejszy, mniej nasyconej słodyczą niż klasyczna brzoskwinia, z wyczuwalnym wodnistym, kwiatowym akcentem. Japońskie odmiany takie jak hakuto są szczególnie cenione jako inspiracja dla luksusowych zapachów dalekowschodnich. Biała brzoskwinia doskonale współgra z kwiatami białymi, piżmami i jasnym drzewem sandałowym, tworząc kompozycje o eleganckiej, przejrzystej słodyczy.

Liść figowy to nuta kompozytowa, która wywodzi się z białego, mlecznego soku wydzielanego przez liście i pędy figowca Ficus carica. Jego aromat jest wyraźnie odmienny od owocu: bardziej zielony, ostrzejszy i lekko gorzki, z charakterystyczną, mleczną roślinną intensywnością. W perfumerii liść figowy stał się jedną z ikon natury śródziemnomorskiej, kojarzoną z latem spędzonym wśród figowych sadów. Dobrze łączy się z cedrem, bergamotką i nutami ziemistymi, tworząc kompozycje o charakterze śródziemnomorskim i naturalistycznym.

Jeden z najważniejszych surowców w historii perfumerii — szacuje się, że 80% zapachów z pierwszej połowy XX wieku zawierało naturalne ekstrakty jaśminowe. W perfumerii stosuje się głównie dwa gatunki: Jasminum grandiflorum (jaśmin królewski) i Jasminum sambac (jaśmin arabski). Absolut jaśminowy pozyskuje się z ręcznie zbieranych kwiatów — potrzeba około miliona kwiatów na zaledwie kilogram ekstraktu. Zapach jest intensywnie kwiatowy, kremowy i słodki, z charakterystyczną głębią nadawaną przez indol. W kompozycjach najczęściej występuje w nutach serca, gdzie nadaje romantyczny, odurzający charakter.

Tuberoza należy do najbardziej odurzających i luksusowych składników w klasycznej perfumerii. Pochodzi z Meksyku, gdzie uprawiano ją na długo przed kolonizacją europejską; do Europy trafiła w XVI wieku, szybko stając się symbolem zmysłowości i luksusu. Absolut tuberozy pozyskuje się metodą ekstrakcji rozpuszczalnikowej — kwiaty są tak delikatne, że tradycyjna destylacja parą jest niemożliwa. Jej profil zapachowy jest kremowy, mleczny, woskowy i kwiatowy z indolową głębią; autorytatywni perfumerzy porównują ją do mieszaniny lilii, kwiatu pomarańczy i śmietany. Tuberoza jest kluczowym składnikiem wielkich kwiatowych solistek i orientalnych flankowych kompozycji.

Akordy przyprawowe w perfumerii to szerokie pojęcie obejmujące całą paletę korzennych składników naturalnych i syntetycznych — od cynamonu, przez kardamon, po goździki i pieprz. Stanowią kluczowy element kompozycji orientalnych, fougère oraz wielu ciepłych, jesienno-zimowych zapachów. Przyprawy wnoszą do perfum dynamikę i złożoność, budując zarazem skojarzenia kulinarne i egzotyczne. W historii handlu korzeniami leży zresztą geneza wielu szlaków morskich i kontaktów kulturowych, które ukształtowały współczesną perfumerię. Użyte umiejętnie, nadają zapachom charakter, wyrazistość i niezapomnianą ciepłą głębię.

Drzewo figowe w perfumerstwie reprezentuje przede wszystkim aromat gałązek, liści i białej żywicy Ficus carica — a nie zapach samego owocu, który jest znacznie słodszy. Ten specyficzny, zielono-mleczny aromat pochodzi od furomarynów i innych związków zawartych w roślinnym soku figowca, który ma niemal roślinno-chemiczny charakter. W perfumerstwie nuta drzewa figowego zyskała ogromną popularność w latach 90. za sprawą Premier Figuier marki L'Artisan — od tego czasu stała się klasykiem letnich zapachów śródziemnomorskich. Łączy się naturalnie z nutami zielonymi, drewnianymi i subtelnymi tonakami.

Figa jest jedną z najstarszych roślin uprawnych w historii ludzkości, towarzyszącą cywilizacjom śródziemnomorskim od ponad 11 000 lat. Jej aromat perfumiarski jest wyjątkowy, gdyż łączy dwa skrajne aspekty: zieloną, mleczną ostrość soku z gałęzi i skórki z ciepłą, miodowo-słodką głębią dojrzałego owocu. W perfumerii figa uchodzi za jedno z najtrudniejszych wyzwań, gdyż jej woń jest skomplikowana i wielowarstwowa. Nuta figowa bywa zarówno nutą głowy jak i serca, a nawet bazy w przypadku bardziej żywicznych interpretacji.

Szlachetne drewno to akord opisujący zamknięty zestaw najcenniejszych gatunków aromatycznych — takich jak sandałowiec, oud, palisander czy gaïak — stosowanych w perfumerii ze względu na złożoność i trwałość zapachu. Kompozycje z tej rodziny posiadają naturalne, luksusowe zaplecze surowcowe, często powiązane z tradycjami aromatycznymi Indii i Bliskiego Wschodu. W nowoczesnej perfumerii szlachetne drewno to synonim wykwintnej, ciepłej podstawy, która nadaje zapachowi długowieczność i status. Termin bywa używany przez marki jako hasło wskazujące na wysoką jakość użytych baz.

Drzewo sandałowe (Santalum album) jest jednym z najważniejszych surowców perfumeryjnych świata, stosowanym od ponad czterech tysięcy lat w Indiach, Chinach i na Bliskim Wschodzie do celów ceremonialnych, religijnych i kosmetycznych. Olejek z sandałowca białego zawiera przede wszystkim α-santalol i β-santalol — dwa terpeny odpowiadające za jego charakterystyczny, kremowy, nieco dymny i głęboko drewniany aromat. Najwyżej ceniony jest sandałowiec z regionu Mysore w stanie Karnataka w Indiach, choć jego dostępność drastycznie spadła z powodu nadmiernego wycinania i surowych przepisów indyjskich o ochronie. W perfumerstwie sandałowiec jest absolutnym klasykiem — pojawia się w większości orientalnych i drzewnych kompozycji jako niezastąpiony składnik bazowy.

Piżmo to jedna z najstarszych i najbardziej fundamentalnych nut zapachowych w historii perfumerii. Naturalnie pozyskiwane z gruczołu brzusznego samca piżmowca syberyjskiego (Moschus moschiferus), ma głęboki, zwierzęcy, ciepły i skórowy zapach. Ze względu na ochronę tego zagrożonego gatunku, naturalne piżmo zwierzęce jest praktycznie nieużywane we współczesnej perfumerii komercyjnej -- zastąpione przez szeroką rodzinę syntetycznych związków muskusowych. Piżmo pełni w kompozycjach perfumeryjnych funkcję fiksatora, wzmacniacza i ocieplającego fundamentu bazy. Jego historia sięga starożytnych szlaków jedwabnych, gdzie piżmo było cenniejsze wagowo od złota. Dziś słowo <<piżmo>> w kontekście perfumeryjnym niemal zawsze odnosi się do jego syntetycznych odpowiedników.

Mleko jako nuta zapachowa w perfumerii nie pochodzi bezpośrednio z surowego mleka, lecz z grupy substancji chemicznych -- przede wszystkim laktonów -- naturalnie obecnych w mleku i odwzorowywanych syntetycznie. Związki takie jak delta-dekalakton i gamma-nononalakton odpowiadają za kremowy, słodki i mleczny charakter tej nuty. W perfumach mleko pojawia się jako składnik kojących, dziecięcych, pudrowych lub orientalnych kompozycji, dodając im miękkości i ciepłej bliskości skóry. Szczególnie cenione jest w orientalnych gourmand i perfumach o charakterze <<skórowym>>. Nuta mleczna współgra znakomicie z wanilią, piżmem i nutami kwiatowymi. Co ciekawe, naturalne mleko nie jest destylowane ani ekstrahowane -- to jeden z przykładów nut sensorycznych odtwarzanych wyłącznie drogą syntezy chemicznej.