Wanilia meksykańska pochodzi z ojczyzny tego gatunku — to właśnie w Meksyku Vanilla planifolia rośnie w stanie dzikim i była uprawiana przez Azteków na długo przed dotarciem Europejczyków do Nowego Świata. Jej aromat różni się subtelnie od madagaskarskiej wanilii — jest nieco mniej słodki, bardziej złożony, z wyraźniejszą drewnistością i delikatną nutą dymności. Dla koneserów naturalnych materiałów meksykańska wanilia jest synonimem autentyczności i historii sięgającej prekolumbijskich cywilizacji. W perfumerii stosowana jest w kompozycjach szukających oryginalności i botanicznej wierności wobec gatunku. Dobrze łączy się z żywicami, kadzidłem i ciemnymi przyprawami.

Ciemna czekolada to gourmandowa nuta zapachowa oddająca złożoność wysokoprocentowej czekolady -- gorzka, bogata, z nutami fermentowanego ziarna kakaowego i przypraw. W odróżnieniu od mlecznej czekolady, ciemna wersja ma wyraźnie fenolowy, roślinny charakter z lekką cierpkością. W perfumerstwie budowana jest z użyciem compositu kakaowego, związków fenolowych, laktonów i nut dymnych lub korzennych. Doskonale współgra z nutami tytoniu, skóry i drewna, tworząc wyrafinowane, intensywne kompozycje.

Oud kambodżański, pozyskiwany głównie z Aquilaria crassna, jest uznawany za jeden z najcenniejszych i najbardziej pożądanych wariantów drewna agarowego. Charakteryzuje się stosunkowo łagodniejszym, słodszym profilem niż indyjski odpowiednik — mniej zwierzęcy, za to bardziej kremowy i kwiatowy, z subtelną warstwą dymną. Kambodżańskie plantacje Aquilaria zostały rozwinięte, by zaspokoić globalny popyt, jednak najwyżej ceniony surowiec nadal pochodzi z dziko rosnących drzew. W kompozycjach niszowych i orientalnych kambodżański oud bywa stosowany jako łagodniejsza alternatywa dla tych, którzy chcą poczuć oud bez pełnej intensywności indyjskiego surowca.

Brązowy cukier to bardziej złożona i głębsza odmiana klasycznej nuty cukrowej, wzbogacona o melasowy i karmelowy charakter wynikający z naturalnych domieszek trzciny cukrowej. W perfumerstwie osiągany jest przez zestawienie etylomaltolu, nut karmelowych i lekkich dymnych akordów, tworzących ciepłe, wilgotne i apetyczne tło. W odróżnieniu od białego cukru, brązowy cukier ma wyraźniejszą głębię i pewien rustykalno-organiczny charakter. Jest niezastąpionym elementem ciepłych, orientalnych i gourmandowych kompozycji jesienno-zimowych.

Australijskie drzewo sandałowe (Santalum spicatum) rośnie w zachodniej Australii i stanowi coraz ważniejszy surowiec perfumeryjny w dobie ograniczonej dostępności indyjskiego sandałowca. W porównaniu do Santalum album profil aromatu jest mniej kremowy, bardziej ziemisty i suchy — z wyraźną terpentynową podnutą i roślinną ostrością. Australia rozwinęła znaczące uprawy sandałowca specjalnie na potrzeby branży perfumeryjnej, co czyni ją bardziej zrównoważonym źródłem niż często nielegalne pozyskiwanie drewna z lasów indyjskich. Australijski sandałowiec doskonale sprawdza się w nowoczesnych, minimalistycznych kompozycjach drzewnych i aquatycznych.

Cedr jest jedną z najszerzej stosowanych nut drzewnych w perfumerstwie i stanowi fundament niezliczonych kompozycji od eaux de cologne po ciężkie orientalne bazy. W naturze cedry rosnące w Atlasie, Himalajach i Libanie różnią się profilem aromatycznym, jednak wszystkie łączy charakterystyczna sucha, żywiczna głębia. Olejek cedrowy jest pozyskiwany przez destylację parową z drewna i trocin pozostałych po przeróbce drewna, co czyni go surowcem stosunkowo zrównoważonym środowiskowo. W kompozycjach pełni rolę eleganckiej, stabilnej bazy, która wzmacnia trwałość innych składników i nadaje kompozycji maskulinistyczny, leśny charakter.

Fasola tonka (Dipteryx odorata) to nasiona tropikalnego drzewa z rodziny motylkowatych, rosnącego w Ameryce Południowej -- szczególnie w Wenezueli i Brazylii. Charakterystyczny, słodki zapach zawdzięcza wysokiej zawartości kumaryny -- związku o charakterze waniliowym z akcentami migdałów, tytoniu i świeżo skoszonego siana. Kumaryna była jedną z pierwszych cząsteczek syntetycznie wyprodukowanych na potrzeby perfumerii (1868 r.), co uczyniło fasolę tonka pośrednim katalizatorem nowoczesnego przemysłu zapachowego. W perfumach fasola tonka jest klasyczną nutą bazową o ogromnej trwałości i złożoności -- zmysłowa, ciepła i aksamitna. Stosowana od klasycznych fougère po nowoczesne orientale. W USA kumaryna jest ograniczona w produktach spożywczych, jednak jej stosowanie w perfumach pozostaje powszechne.

W perfumerii bursztyn (znany też jako ambra w sensie kompozycji) nie odnosi się bezpośrednio do żywicy kopalnej, lecz do klasycznej kompozycji zapachowej opartej na połączeniu labdanum, benzoesu lub wanilii z balsamem styraksowym, tworzącym ciepłą, żywiczną, nieco słodką bazę. Jego zapach jest kojący, zmysłowy, orientalny -- ewokuje ciepło słonecznych wybrzeży, stare żywice i egzotyczne kadzidła. Bursztyn jako nuta bazowa pojawia się w ogromnej liczbie kompozycji orientalnych, chyprowych i kwiatowych, gdzie pełni rolę zarówno modyfikatora, jak i fiksatora. Naturalny bursztyn kopalny posiada znikomy zapach i rzadko jest stosowany w perfumerii, stąd termin perfumeryjny jest ściśle konwencją branżową. Ciekawostką jest, że skład <<bursztynowej>> bazy znacząco różni się między domami perfumeryjnymi.

Benzoes to żywica pozyskiwana z drzew z rodzaju Styrax, głównie ze Styrax benzoin, uprawianych w Indonezji, Laosie i Tajlandii. Jej ciepły, słodko-waniliowy zapach z balsamicznym, lekko dymnym tłem uczynił ją jednym z najpopularniejszych składników perfumeryjnych bazy od XVII wieku. Benzoes był tradycyjnie stosowany w liturgii kościelnej jako składnik kadzideł oraz do ochrony skóry w surowym klimacie — stąd dawna nazwa balsam mniszek. Współcześnie jest nieocenionym fiksatywem i słodkim, trwałym fundamentem orientalnych, ambrowych i gourmand kompozycji.