Bergamotka jest jednym z najbardziej wszechstronnych składników perfumeryjnych — olejek eteryczny tłoczony na zimno ze skórki owoców Citrus bergamia jest obecny w szacunkowo 30–40% wszystkich współczesnych kompozycji. Drzewo bergamotkowe pochodzi prawdopodobnie z Azji, ale uprawiane jest niemal wyłącznie w wąskim pasie wybrzeża kalabryjskiego w południowych Włoszech, gdzie mikroklimat jest niemożliwy do odtworzenia gdziekolwiek indziej. Bergamotka jest też nieodłącznym składnikiem herbaty Earl Grey, w której jej skórkę stosuje się od XIX wieku. W perfumerii wnosi świeżość, elegancję i subtelną kwiatowość, harmonizując niemal z każdą inną nutą — od cytrusowych po orientalne.

Różowy pieprz pochodzi z brazylijskiego drzewka Schinus terebinthifolia, spokrewnionego z nanercznikiem i pistacją — i podobnie jak pieprz peruwiański, nie ma botanicznego związku z prawdziwym pieprzem. Jego małe, różowo-czerwone jagody zawierają olejki eteryczne o delikatnym, złożonym profilu łączącym nuty pieprzu, cytrusów i świeżych kwiatów. W perfumerii stał się w ostatnich dekadach jednym z najczęściej stosowanych składników głowy — ceni się go za jasność, lekkość i zdolność do naturalnego rozświetlania kompozycji. Znakomicie współgra z cytrusami, różą, cedrem i białymi piżmami, co sprawia, że pojawia się w niezliczonej liczbie współczesnych zapachów. Jest symbolem nowoczesnej, śródziemnomorskiej lekkości w perfumerii.

Szałwia lekarska towarzyszy człowiekowi od tysiącleci jako zioło lecznicze, przyprawowe i rytualne — jej łacińska nazwa Salvia pochodzi od słowa oznaczającego uzdrawianie. Olejek eteryczny zawiera tujon, cyneol i kamfor, co nadaje mu intensywny, ziołowo-kamforowy profil z ciepłym żywicznym tłem. W perfumerii szałwia jest wszechstronnym składnikiem: pojawia się w aromatycznych fougère jako sercowa nuta, w orientalnych jako korzenna głębia, a w akwatycznych jako wyrazisty zielony kontrast. To jeden z filarów tradycji śródziemnomorskiej w sztuce tworzenia zapachów.

Wetiwer haitański pochodzi z upraw na wyspie Haiti na Morzu Karaibskim i uchodzi za jeden z najbardziej wyrazistych i intensywnych wariantów tego surowca. Jego profil jest dymniejszy, bardziej surowy i ziemisty niż wersja reuniońska czy jawajska — z niemal mineralną, chłodną ostrością i głębokim, korzenno-drewnianym rdzeniem. Haiti jest jednym z największych eksporterów olejku wetiwerowego na świecie, a lokalny surowiec od dawna stanowi kręgosłup klasycznych zapachów, zwłaszcza tych uznawanych za monumentalnie eleganckie i drzewne. Doskonale funkcjonuje jako solo lub jako filar bazy w złożonych kompozycjach orientalnych.

Skóra jako nuta perfumeryjną evokuje zapach wyprawionej skóry -- surowej, garbowanej, niekiedy dymnej lub woskowej. W naturze nie istnieje jeden składnik odpowiadający tej nucie; jest to efekt kompozycyjny, uzyskiwany przez kombinację substancji takich jak izoeugenol, styraks, ciseol, keton brzozowy lub syntez specyficznych związków skórzanych jak Suederal czy Norlimbanol. Nuta skórowa wywodzi się z tradycji rosyjskich skór garbowanych paloną brzozą i klasycznych angielskich cuirs. W perfumerii skórzane akordy są fundamentem całej rodziny kompozycji cuir, obejmującej zarówno delikatny zamsz, jak i intensywną, ciezką skórę wojskową. Skóra jest jedną z nut najbardziej konotowanych kulturowo: kojarzy się z luksusowymi torebkami, siodłami, starymi bibliotekami i rękawicami.

Ambroxan to syntetyczna cząsteczka zapachowa zainspirowana ambroksydem -- substancją naturalnie występującą w ambrze szarej wydzielanej przez kaszaloty. Po raz pierwszy zsyntetyzowany przez firmę Firmenich, szybko stał się jednym z najważniejszych składników współczesnych perfum. Jego zapach jest ciepły, kremowy, skórowy i lekko morski, z wyraźną zwierzęcością, która sprawia wrażenie intymności i bliskości skóry. Ambroxan wykazuje wyjątkowe właściwości fiksujące i wzmacniające inne składniki kompozycji. Ciekawostką jest jego zdolność do działania odmiennie na różne osoby -- część populacji jest na niego anosmiczna (nie wyczuwa go), co czyni go cząsteczką o fascynującym wymiarze sensorycznym.

Akigalawood to zastrzeżona cząsteczka syntetyczna opracowana przez firmę Givaudan, należąca do rodziny związków patchoulowych. Mimo syntetycznego pochodzenia wykazuje zaskakująco naturalny, złożony charakter zapachowy łączący nuty drzewne, ziemiste i lekko dymne z głębią przypominającą oud czy patchouli. Jest często stosowana przez perfumistów jako alternatywa lub uzupełnienie naturalnego drewna agarowego, zapewniając stabilność chemiczną i łatwość dozowania. Akigalawood doskonale kooperuje z nutami orientalnymi, ambrą i skórą, tworząc luksusowe, wyraziste bazy.

Indonezja jest największym producentem paczuli na świecie — szczególnie wyspy Jawa, Sumatra i Sulawesi słyną z upraw Pogostemon cablin o wyjątkowym profilu aromatycznym. Liść paczuli indonezyjskiego wykazuje bogatsze, głębsze tony niż surowiec z innych regionów, z wyraźniejszą ziemistą fermentacją i tropikalną słodyczą. W perfumerii jest to składnik bazy o wyrazistej, charakterystycznej tożsamości — stosowany w orientalnych, drewnianych i oud-owych kompozycjach, gdzie buduje głębię i trwałość. Indonezyjskie olejki paczulowe są cenione przez perfumiarzy za konsystencję, bogactwo i czystość — terroir Sumatry nadaje im szczególnie gęsty, ciemny charakter. Paczula ma też znaczenie historyczne: była stosowana w XIX wieku do aromatyzowania kaszmirowych szali sprowadzanych z Indii do Europy.

Owoc kakaowca pochodzi z drzewa Theobroma cacao rosnącego w tropikalnych rejonach Ameryki Środkowej i Południowej — nazwa rodzaju w języku greckim oznacza dosłownie pokarm bogów. W perfumerii stosuje się zarówno naturalne ekstrakty z ziaren kakao, jak i syntetyczne składniki odtwarzające charakterystyczny, czekoladowy zapach. Nuta ta wnosi do kompozycji ciepłą, słodko-gorzką głębię i znakomicie współgra z benzoesem, wanilią oraz drzewnymi nutami bazy. Jest szczególnie ceniona w gourmand i orientalnych kompozycjach, gdzie buduje zmysłowe, niemal jadalne oblicze zapachu. Warto wiedzieć, że kakao zawiera teobrominę — substancję odpowiedzialną m.in. za charakterystyczną trwałość tego aromatu.