Cytryna jest jednym z najpowszechniej stosowanych składników perfumeryjnych na świecie — jej olejek eteryczny, tłoczony na zimno ze skórki, zawiera ponad 70% limonenu, który odpowiada za charakterystyczną, świeżą kwasowość. Cytryna jest obecna w perfumach od stuleci: to jeden z filarów tradycyjnych wód kolońskich, które wywodzą się z XVIII-wiecznego Kolonii. Zapach skórki cytrynowej jest żywszy i bardziej złożony niż sam sok — obejmuje kwiatowe, trawiste i żywiczne podtony obok dominującego cierpko-kwasowego cytrusu. Ze względu na szybką ulotność olejku, w kompozycjach stosuje się też syntetyczne odpowiedniki i mikrokapsułkowanie.

Szałwia lekarska towarzyszy człowiekowi od tysiącleci jako zioło lecznicze, przyprawowe i rytualne — jej łacińska nazwa Salvia pochodzi od słowa oznaczającego uzdrawianie. Olejek eteryczny zawiera tujon, cyneol i kamfor, co nadaje mu intensywny, ziołowo-kamforowy profil z ciepłym żywicznym tłem. W perfumerii szałwia jest wszechstronnym składnikiem: pojawia się w aromatycznych fougère jako sercowa nuta, w orientalnych jako korzenna głębia, a w akwatycznych jako wyrazisty zielony kontrast. To jeden z filarów tradycji śródziemnomorskiej w sztuce tworzenia zapachów.

Pralina to klasyczny element perfumerii gourmandowej — nuta inspirowana prażonymi orzechami (najczęściej migdałami lub orzechami laskowymi) karmelizowanymi w gorącym cukrze. W perfumach buduje się ją przy użyciu syntetycznych związków imitujących prażoną orzechowość w połączeniu z karmelowym aromatem maltolowym. Pralina jest jednocześnie słodka i głęboka, ciepła i złożona — jej profil różni się od czystego karmelu właśnie tą ziemistą, tłustą nutą orzechów. To jeden z najczęściej stosowanych składników w orientalnych perfumach europejskich i niszowych kompozycjach o charakterze luksusowym. W bazach zapachowych nadaje trwałość i apetyczną głębię.

Cynamon pozyskiwany jest z kory drzew cynamonowych -- przede wszystkim Cinnamomum verum (cynamon cejloński) lub Cinnamomum cassia (cynamon chiński). Olejek cynamonowy zawiera głównie aldehyd cynamonowy, który odpowiada za charakterystyczny, ciepły, słodki i korzenno-żywiczny zapach. W perfumerii cynamon jest jedną z najchętniej stosowanych nut orientalnych -- pojawia się zarówno jako nuta szczytowa (w ostrzejszej, świeższej formie korowej), jak i w sercach i bazach kompozycji orientalnych i korzennych. Jego historia sięga starożytności: był jedną z najbardziej pożądanych przypraw, cenioną przez Egipcjan, Greków i Arabów. Ciekawostką jest, że to co w sklepach sprzedawane jest jako <<cynamon>> to zazwyczaj tańsza kasja, a nie szlachetny cynamon cejloński.

Balsam toluański pochodzi z drzewa Myroxylon balsamum rosnącego w Ameryce Południowej, pierwotnie eksportowanego przez miasto Tolú w dzisiejszej Kolumbii. To jeden z pierwszych balsamów stosowanych w europejskiej perfumerii nowożytnej, ceniony za miękką, waniliowo-cynamonową słodycz bez nadmiernej intensywności. Jego zapach jest delikatniejszy i bardziej kwiatowy niż balsamu peruwiańskiego, z nutą kakao i ciepłego ciasta. W perfumerii tradycyjnej balsam toluański jest klasycznym składnikiem orientalnych ambre, powdery i gourmand, gdzie stanowi eleganckie, słodkie tło.

Czarny kardamon (Amomum subulatum) to gatunek odmienni od popularnego zielonego kardamonu -- jest to roślina z tej samej rodziny imbirowatych, uprawiana głównie w Himalajach i południowych Chinach. Jego owoce są suszone nad otwartym ogniem, co nadaje im charakterystyczny, dymny, kamforowy i smoky profil, bardzo odmienny od świeżości zielonego kardamonu. W perfumerii czarny kardamon wnosi głębię i egzotyczną surowość: dym, kamfor, ziemistość i korzenie. Jest składnikiem typowo wschodnim, cennym w orientalnych i incense perfumach. Popularne w kuchni indyjskiej i chińskiej, dania z czarnym kardamonem mają charakterystyczny, dymny posmak -- analogicznie do jego roli węchowej w perfumach, gdzie dominuje nad świeżymi akordami.

Paczula (Pogostemon cablin) to roślina z rodziny jasnotowatych, uprawiana głównie w Indonezji i na Filipinach. Jej olejek eteryczny pozyskiwany jest z liści przez destylację parą wodną i należy do najbardziej charakterystycznych surowców perfumerskich — rozpoznawalny niemal natychmiast ze względu na ziemisty, intensywnie drzewny i ciepły zapach. Paczula jest nieodłącznie związana z estetyką lat 60. i 70. XX wieku, jednak w rękach współczesnych perfumerów zyskuje nowe oblicze. Świeży olejek ma profil nieco ostry i zielony, który z wiekiem łagodnieje i nabiera kremowej głębi — stąd cenione są dojrzałe, leżakowane partie surowca.

Palisander brazylijski (rosewood) pozyskiwany jest z drzewa Aniba rosaeodora, które naturalnie rośnie w amazońskiej Brazylii. Jego olejek eteryczny zawiera do 90% linalolu — substancji o łagodnym, kwiatowo-drzewnym i lekko różanym zapachu. Ze względu na nadmierną eksploatację drzewostanu amazońskiego, palisander brazylijski jest dziś surowcem chronionym i jego użycie w perfumerii jest znacznie ograniczone. Syntetyczny linalol stanowi dostępny zamiennik; naturalny palisander pojawia się wyłącznie w kompozycjach z najwyższej półki.

Czarna ambra to kreatywna nuta perfumeryjska nieposiadająca jednego, ściśle zdefiniowanego surowca -- jest raczej umownym określeniem ciemnej, dymnej, często smolistej interpretacji klasycznej ambry. Jej zapach ewokuje głębię nocy, żywiczne kadzidła, skórzane nuty i dym. W praktyce jest to zazwyczaj kompozycja labdanum z dymnym oud, kadzidłem, bitmą lub smolistymi akordami syntetycznymi. Czarna ambra pojawia się przede wszystkim w perfumach o charakterze orientalnym, niszowym lub bliskowschodnim, gdzie buduje tajemniczy, intensywny charakter bazy. Mimo że term oogólny i zależny od interpretacji twórcy, <<czarna ambra>> stała się popularnym skrótem myślowym opisującym mroczną, żywiczną głębię.