Banan jest jednym z najstarszych uprawianych owoców na świecie, a jego historia sięga ponad 8000 lat wstecz w Azji Południowo-Wschodniej. Aromat banana w perfumerii to zazwyczaj woń syntetyczna oparta na octanie izoamylu, który nadaje mu charakterystyczny, słodkawy i kremowy charakter. W kompozycjach zapachowych nuta bananowa ociepla, słodzi i nadaje tropikalnej soczystości, szczególnie sprawdzając się w połączeniu z kokosem, wanilią i ylang-ylangiem. Ciekawostką jest fakt, że smak tradycyjnej gumy balonowej opiera się właśnie na syntetycznym aromacie banana.

Śmietanka to nuta zapachowa odwzorowująca aromat świeżej, lekko ubitej śmietany — łącząca chłodną mleczność z subtelną słodyczą tłustego nabiału. W perfumerii jest to składnik łącznikowy par excellence — miękczy ostre nuty, ociepla zimne i dodaje objętości suchym kompozycjom. Odtwarza się ją za pomocą laktonów, syntetycznych aldehydów mlecznych i lekkiego piżma kremowego. Śmietanka pojawia się we wszystkich warstwach piramidy zapachowej, dostosowując się do kontekstu: jako świeży wierzchołek, wiążące serce lub aksamitna baza. Jej wszechstronność sprawia, że jest nieodłącznym elementem nowoczesnej perfumerii komfortowej.

Kokos, zwany drzewem tysiąca zastosowań, jest symbolicznie i dosłownie jedną z najważniejszych roślin strefy tropikalnej, uprawianą od ponad 4000 lat. Jego zapach, odtwarzany w perfumerii przez gamma-nonalakton i kokosfuranon, jest kremowy, maślany i słodki, z wyraźną tropikalną słodyczą. To jedna z najbardziej wszechstronnych nut zapachowych, pojawiająca się w głowach, sercach i bazach, od zapachów plażowych po oud-owe kompozycje orientalne. Kokos ma niezrównaną zdolność do ocieplania i wygładzania innych nut, działając jak kremowy łącznik w kompozycji.

Kręcony cukier — znany też jako cukier przędiony lub spun sugar — to nuta inspirowana widowiskową techniką cukierniczą, w której syrop cukrowy wyciąga się w cienkie, złote nitki. Jej aromat jest nieważki, prawie lotny — to samo serce słodyczy cukru, bez mleka, masła ani innych wzmacniaczy. W perfumerii używa się jej do nadania kompozycjom delikatnej, przejrzystej słodyczy — czegoś między mgłą a watą cukrową. Nuta ta dobrze sprawdza się w lekkich, dziennych perfumach o pastelowym charakterze i otwartej, powietrznej strukturze.

Wanilia pochodzi z pnącej orchidei Vanilla planifolia, uprawianej pierwotnie przez Azteków w Meksyku, a dziś produkowanej głównie na Madagaskarze i Tahiti. Jej charakterystyczny zapach pochodzi przede wszystkim z waniliny — organicznego aldehydu nadającego wanilii słodką, kremową głębię. W perfumerii wanilia jest jednym z najczęściej stosowanych składników na świecie — pojawia się zarówno jako naturalna absolutna, jak i syntetyczna wanilina lub jej pochodne, znacznie intensywniejsze od oryginału. Stanowi niezrównaną bazę dla kompozycji orientalnych, gourmand i kwiatowych, nadając im ciepło, miękkość i trwałość. Naturalny strąk wanilii nie pachnie przy zbiorze — charakterystyczny aromat rozwija się dopiero podczas wielomiesięcznego procesu fermentacji i suszenia.

Fasola tonka (Dipteryx odorata) to nasiona tropikalnego drzewa z rodziny motylkowatych, rosnącego w Ameryce Południowej -- szczególnie w Wenezueli i Brazylii. Charakterystyczny, słodki zapach zawdzięcza wysokiej zawartości kumaryny -- związku o charakterze waniliowym z akcentami migdałów, tytoniu i świeżo skoszonego siana. Kumaryna była jedną z pierwszych cząsteczek syntetycznie wyprodukowanych na potrzeby perfumerii (1868 r.), co uczyniło fasolę tonka pośrednim katalizatorem nowoczesnego przemysłu zapachowego. W perfumach fasola tonka jest klasyczną nutą bazową o ogromnej trwałości i złożoności -- zmysłowa, ciepła i aksamitna. Stosowana od klasycznych fougère po nowoczesne orientale. W USA kumaryna jest ograniczona w produktach spożywczych, jednak jej stosowanie w perfumach pozostaje powszechne.