Bergamotka jest jednym z najbardziej wszechstronnych składników perfumeryjnych — olejek eteryczny tłoczony na zimno ze skórki owoców Citrus bergamia jest obecny w szacunkowo 30–40% wszystkich współczesnych kompozycji. Drzewo bergamotkowe pochodzi prawdopodobnie z Azji, ale uprawiane jest niemal wyłącznie w wąskim pasie wybrzeża kalabryjskiego w południowych Włoszech, gdzie mikroklimat jest niemożliwy do odtworzenia gdziekolwiek indziej. Bergamotka jest też nieodłącznym składnikiem herbaty Earl Grey, w której jej skórkę stosuje się od XIX wieku. W perfumerii wnosi świeżość, elegancję i subtelną kwiatowość, harmonizując niemal z każdą inną nutą — od cytrusowych po orientalne.

Pomarańcza jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych i powszechnie lubianych nut zapachowych w perfumerstwie — jej soczysty, słodki aromat pojawia się w tysiącach kompozycji na całym świecie. Olejek eteryczny tłoczony ze skórek dojrzałych owoców Citrus sinensis jest bogaty w limonen, który odpowiada za charakterystyczną cytrusową świeżość. Dzięki swojej dostępności i powszechnej atrakcyjności nuta pomarańczowa stanowi fundament wielu klasycznych eaux de cologne i zapachów owocowych. Mimo dużej lotności i krótkiego czasu utrzymywania się na skórze, pomarańcza pełni niezastąpioną rolę w budowaniu pierwszego wrażenia kompozycji.

Biały grejpfrut to odmiana Citrus paradisi o żółtej skórce i jasnym miąższu, ceniona za nieco łagodniejszą, mniej gorzką słodycz w porównaniu z odmianami o różowawym lub czerwonym miąższu. Olejek eteryczny z białego grejpfruta tłoczony na zimno ze skórki ma jasny, świeży i kwiatowy profil z minimalną goryczką. W perfumerii różnica między białym a różowym grejpfrutem jest niuansem, jednak charakterystyczny nootkatone (odpowiedzialny za grejpfrutową goryczkę) może być obecny w różnych stężeniach. Biały grejpfrut sprawdza się jako delikatny cytrusowy akcent w świeżych i wodnych kompozycjach.

Nuty drzewne to szeroka kategoria olfaktoryczna obejmująca wszelkie aromaty kojarzące się z drewnem, korą i lasem — od lekkich, kremowych nut białego cedru po ciężkie, dymne akcenty palisandru. W perfumerii termin ten stosuje się zarówno dla naturalnych surowców (sandałowiec, wetiweria, paczula), jak i syntetycznych molekuł (Iso E Super, Ambrox). Drzewne bazy nadają kompozycjom trwałości i charakteru, będąc niemal niezbędnym elementem każdego zapachu. Ich siła polega na wszechstronności — są dyskretne lub dominujące, suche lub kremowe, jasne lub ciemne.

Piżmo to jedna z najstarszych i najbardziej fundamentalnych nut zapachowych w historii perfumerii. Naturalnie pozyskiwane z gruczołu brzusznego samca piżmowca syberyjskiego (Moschus moschiferus), ma głęboki, zwierzęcy, ciepły i skórowy zapach. Ze względu na ochronę tego zagrożonego gatunku, naturalne piżmo zwierzęce jest praktycznie nieużywane we współczesnej perfumerii komercyjnej -- zastąpione przez szeroką rodzinę syntetycznych związków muskusowych. Piżmo pełni w kompozycjach perfumeryjnych funkcję fiksatora, wzmacniacza i ocieplającego fundamentu bazy. Jego historia sięga starożytnych szlaków jedwabnych, gdzie piżmo było cenniejsze wagowo od złota. Dziś słowo <<piżmo>> w kontekście perfumeryjnym niemal zawsze odnosi się do jego syntetycznych odpowiedników.

Biała ambra to kompozytowy termin perfumeryjny opisujący jasną, pudrową i delikatną interpretację klasycznej ambry. W odróżnieniu od tradycyjnej bursztynowej ambry, biała ambra jest lżejsza, czystsza i bardziej transparentna w swoim wyrazie. Zazwyczaj tworzona jest jako mieszanka syntetycznych składników takich jak biżuteryjne piżma, tonkalid i delikatne składniki heliotropowe. Jej zapach kojarzy się z czystością, świeżością i subtelną zmysłowością -- idealna do kompozycji kwiatowych i pudrowych, gdzie ma wzmacniać, a nie dominować. Biała ambra jest szczególnie popularna w perfumach przeznaczonych na dzień, ze względu na swoją przystępność i powszechną akceptację węchową.