Śliwka to jedna z klasycznych nut owocowych w perfumerii, niezmiennie obecna w kompozycjach orientalnych, owocowych i kwiatowych od XIX wieku. Jej profil zapachowy jest wyjątkowo złożony -- łączy soczystą, dojrzałą słodycz z lekko fermentowanym, alkoholowym podtekstem i delikatnym kwiatowym akcentem skórki. W piramidzie zapachowej pojawia się najczęściej jako nuta głowy, lecz jej naturalnie balsamiczny charakter nadaje jej trwałość godną nuty serca. Śliwka doskonale uzupełnia róże, aldehydy, drewno sandałowe i orientalne bazy, tworząc zmysłowe, dojrzałe kompozycje -- nie bez powodu bywa nazywana <<owocową wersją ambrą>>.

Liczi pochodzi z Chin, gdzie uprawiane jest od co najmniej 2000 lat i do dziś uważane jest za symbol luksusu i miłości. Jego niepowtarzalny aromat, odtwarzany w perfumerii przy pomocy allyl alpha-ionone i innych związków, łączy owocową słodycz z różanym, kwiatowym akcentem i lekką musującą świeżością. To jedna z najbardziej szlachetnych nut owocowych, umieszczana często w centrum eleganckich kompozycji. Nuta liczi doskonale harmonizuje z różą, liliją, jaśminem i piżmami, tworząc kompozycje o romantycznym, dalekowschodnim charakterze.

Gruszka jako owoc znana jest w Europie od co najmniej 3000 lat, a jej aromat to jeden z najbardziej lubianych w perfumerii owocowej. Charakterystyczna woń gruszki tworzona jest przez ester o nazwie octan etylu i metylocyklopentenolone, które razem dają efekt świeżej, wodnistej soczystości. W perfumerii nuta gruszy otwiera kompozycje subtelnie i elegancko, znacznie delikatniej niż jabłko czy brzoskwinia. Szczególnie ceniona jest w perfumach kwiatowo-owocowych i cedzrowo-zielonych, gdzie jej przezroczystość pozwala innym nutom rozwinąć się bez dominacji.

Likier śliwkowy to nuta zapachowa inspirowana trunkami opartymi na śliwkach, jak slivovitz, Damson gin czy japońskie umeshu. Łączy dojrzałą, ciemną słodycz owocu z alkoholowym, lekko palącym akcentem i nutami karmelu, wanilii i korzennych przypraw. W perfumerii ta nuta tworzy most między świeżymi nutami owocowymi a ciepłymi, alkoholowymi bazami, nadając kompozycji dojrzałości i wyrafinowania. Stosowana często w orientalnych i gotyckich kompozycjach, gdzie współgra z benzoesem, piżmem i drzewem sandałowym.

Davana to delikatna roślina z rodziny astrowatych (Artemisia pallens) uprawiana przede wszystkim w Indiach, gdzie od wieków służy jako ozdoba świątynna i składnik tradycyjnych olejków. Jej olejek eteryczny jest znany z wyjątkowej właściwości — zapach davany zmienia się w zależności od chemii skóry danej osoby, tworząc niepowtarzalny profil dla każdego nosiciela. Na skórze ujawniają się różne nuanse: u jednych bardziej owocowe i śliwkowe, u innych kwiatowe i miodowe, a u jeszcze innych wyraźnie ziołowe. W perfumerii ceniona jest za tę osobistość zapachu i zdolność do tworzenia ciepłych, orientalnych akordów. Jest składnikiem stosunkowo rzadkim, lecz niezwykle fascynującym dla twórców poszukujących głęboko osobistych kompozycji.

Róża jest niekwestionowaną królową perfumerii, obecną w kompozycjach od tysiącleci i w niezmieniony sposób fascynującą twórców zapachów na całym świecie. Jej zapach to świat sam w sobie: może być słodka lub ostra, zmysłowa lub chłodna, owocowa lub zielona — w zależności od odmiany, regionu uprawy i metody ekstrakcji. Do najcenniejszych surowców należą absolutum Rosa damascena z Bułgarii i Turcji oraz absolutum Rosa centifolia z Grasse. Współcześnie większość zapachów zawierających różę korzysta z bogatej palety syntetycznych związków różanopochodnych: geraniol, citronellol, damascenon, damascon. Róża jest materiałem żywym, zmiennym i nieskończenie złożonym — każda interpretacja perfumeryjna jest własną historią.

Labdanum to żywica pozyskiwana z różanecznika Cistus ladanifer, rosnącego w basenie Morza Śródziemnego — głównie w Grecji, Hiszpanii i Maroku. Jej gęsty, ambrowaty i balsamiczno-skórzany profil jest jednym z najważniejszych w perfumerii — labdanum stanowi naturalne źródło ambry roślinnej i jest kluczowym składnikiem w akordach chypre i oriental. Starożytni Grecy zbierali żywicę, czesząc kozy pascące się w zaroślach cistusa. Dziś labdanum jest stosowane w formie absolutu lub żywicy i cenione za niezrównaną trwałość i głębię ambrowatego ciepła.

Mech dębowy (Evernia prunastri) to porost rosnący na korze dębu, cedru i innych drzew strefy umiarkowanej. Absolut pozyskiwany jest metodą ekstrakcji rozpuszczalnikowej i należy do najważniejszych surowców w historii perfumerii — był kluczowym składnikiem klasycznych kompozycji chypre i fougère, nadając im charakterystyczną, leśną ciemność. Ze względu na potencjał alergizujący wywoływany przez atranol i chloroatranol, stosowanie naturalnego absolutu mechu dębowego zostało w UE surowo ograniczone przez IFRA. Współcześnie zastępuje się go syntetycznymi odpowiednikami lub starannie oczyszczonymi frakcjami. Zapach jest ziemisty, nieco gorzki, głęboko leśny — jedyny w swoim rodzaju.

Nuty słodkie to przekrojowa kategoria olfaktoryczna opisująca ten wymiar zapachu, który przywołuje skojarzenia z cukrem, miodem, wanilią, karmelkiem lub budyniem. Nie są one zwykle wyodrębniane jako konkretny składnik, lecz jako cecha nadrzędna kompozycji wynikająca z obecności laktonów, ketonów i benzoesu. W perfumerii słodycz pełni rolę łącznika -- ujarzmia ostrość nut korzennych, ociepla chłód nut wodnych i wydluża trwałość kompozycji poprzez działanie fiksujące. Nuta słodka jest charakterystycznym wyróżnikiem zapachów gourmand, które od lat 90. XX wieku zrewolucjonizowały rynek perfumeryjny.