Liczi pochodzi z Chin, gdzie uprawiane jest od co najmniej 2000 lat i do dziś uważane jest za symbol luksusu i miłości. Jego niepowtarzalny aromat, odtwarzany w perfumerii przy pomocy allyl alpha-ionone i innych związków, łączy owocową słodycz z różanym, kwiatowym akcentem i lekką musującą świeżością. To jedna z najbardziej szlachetnych nut owocowych, umieszczana często w centrum eleganckich kompozycji. Nuta liczi doskonale harmonizuje z różą, liliją, jaśminem i piżmami, tworząc kompozycje o romantycznym, dalekowschodnim charakterze.

Malina pospolita rośnie dziko w całej Europie i Azji, a jej aromat jest od wieków jednym z najpiękniejszych darów lata. W perfumerii nuta maliny tworzona jest przy pomocy ketonu malinowego (raspberry ketone), odkrytego w 1903 roku i uznanego za jeden z kluczowych olfaktorycznych wyznaczników tego owocu. To jedna z najpopularniejszych nut owocowych w perfumerii, od dezodorantów po haute parfumerie, gdzie malina doskonale łączy się z różą, piżmami i czarną porzeczką. Ciekawostką jest, że keton malinowy stosuje się również jako suplement diety, jednak w stężeniach perfumeryjnych jest zupełnie bezpieczny.

Bergamotka jest jednym z najbardziej wszechstronnych składników perfumeryjnych — olejek eteryczny tłoczony na zimno ze skórki owoców Citrus bergamia jest obecny w szacunkowo 30–40% wszystkich współczesnych kompozycji. Drzewo bergamotkowe pochodzi prawdopodobnie z Azji, ale uprawiane jest niemal wyłącznie w wąskim pasie wybrzeża kalabryjskiego w południowych Włoszech, gdzie mikroklimat jest niemożliwy do odtworzenia gdziekolwiek indziej. Bergamotka jest też nieodłącznym składnikiem herbaty Earl Grey, w której jej skórkę stosuje się od XIX wieku. W perfumerii wnosi świeżość, elegancję i subtelną kwiatowość, harmonizując niemal z każdą inną nutą — od cytrusowych po orientalne.

Nuty wodne to abstrakcyjna kategoria zapachów odtwarzających olfaktoryczne wrażenie kontaktu z wodą -- jej czystości, chłodu i przeźroczystości. Bazują glównie na syntetycznych molekułach, takich jak Calone, dihydromyrcenol czy różne aldehydy, gdyż woda jako taka jest bezwonna. Perfumiarze stosują tę kategorię, by nadać kompozycjom lekkości, przestrzeni i odświeżającej neutralności. Nuty wodne są fundamentem zapachów aquatycznych i sportowych, które zdominowały segment masculin w latach 90., lecz dziś z powodzeniem wkraczają do kompozycji ambiseksualnych i kobiecych.

Róża jest niekwestionowaną królową perfumerii, obecną w kompozycjach od tysiącleci i w niezmieniony sposób fascynującą twórców zapachów na całym świecie. Jej zapach to świat sam w sobie: może być słodka lub ostra, zmysłowa lub chłodna, owocowa lub zielona — w zależności od odmiany, regionu uprawy i metody ekstrakcji. Do najcenniejszych surowców należą absolutum Rosa damascena z Bułgarii i Turcji oraz absolutum Rosa centifolia z Grasse. Współcześnie większość zapachów zawierających różę korzysta z bogatej palety syntetycznych związków różanopochodnych: geraniol, citronellol, damascenon, damascon. Róża jest materiałem żywym, zmiennym i nieskończenie złożonym — każda interpretacja perfumeryjna jest własną historią.

Drewno kaszmirowe (Cashmere Wood) to syntetyczny aromat drzewny o wyjątkowo miękkim, kremowym profilu, stworzony jako nowoczesna alternatywa dla ostrzejszych nut drzewnych. Jego zapach jest ciepły, subtelnie waniliowy i musowy, z delikatną drzewistością bez intensywności sandałowca czy cedru. W perfumerii pojawia się jako elegancka baza w orientalach, florientach i unisex kompozycjach, gdzie zapewnia miękkość i trwałość bez zdominowania serca. Jest popularnym składnikiem w segmencie masowym i niszowym alike. Symbolizuje nowoczesny luksus — subtelny, przytulny i przystępny.

W perfumerii bursztyn (znany też jako ambra w sensie kompozycji) nie odnosi się bezpośrednio do żywicy kopalnej, lecz do klasycznej kompozycji zapachowej opartej na połączeniu labdanum, benzoesu lub wanilii z balsamem styraksowym, tworzącym ciepłą, żywiczną, nieco słodką bazę. Jego zapach jest kojący, zmysłowy, orientalny -- ewokuje ciepło słonecznych wybrzeży, stare żywice i egzotyczne kadzidła. Bursztyn jako nuta bazowa pojawia się w ogromnej liczbie kompozycji orientalnych, chyprowych i kwiatowych, gdzie pełni rolę zarówno modyfikatora, jak i fiksatora. Naturalny bursztyn kopalny posiada znikomy zapach i rzadko jest stosowany w perfumerii, stąd termin perfumeryjny jest ściśle konwencją branżową. Ciekawostką jest, że skład <<bursztynowej>> bazy znacząco różni się między domami perfumeryjnymi.

Nuty słodkie to przekrojowa kategoria olfaktoryczna opisująca ten wymiar zapachu, który przywołuje skojarzenia z cukrem, miodem, wanilią, karmelkiem lub budyniem. Nie są one zwykle wyodrębniane jako konkretny składnik, lecz jako cecha nadrzędna kompozycji wynikająca z obecności laktonów, ketonów i benzoesu. W perfumerii słodycz pełni rolę łącznika -- ujarzmia ostrość nut korzennych, ociepla chłód nut wodnych i wydluża trwałość kompozycji poprzez działanie fiksujące. Nuta słodka jest charakterystycznym wyróżnikiem zapachów gourmand, które od lat 90. XX wieku zrewolucjonizowały rynek perfumeryjny.

Piżmo to jedna z najstarszych i najbardziej fundamentalnych nut zapachowych w historii perfumerii. Naturalnie pozyskiwane z gruczołu brzusznego samca piżmowca syberyjskiego (Moschus moschiferus), ma głęboki, zwierzęcy, ciepły i skórowy zapach. Ze względu na ochronę tego zagrożonego gatunku, naturalne piżmo zwierzęce jest praktycznie nieużywane we współczesnej perfumerii komercyjnej -- zastąpione przez szeroką rodzinę syntetycznych związków muskusowych. Piżmo pełni w kompozycjach perfumeryjnych funkcję fiksatora, wzmacniacza i ocieplającego fundamentu bazy. Jego historia sięga starożytnych szlaków jedwabnych, gdzie piżmo było cenniejsze wagowo od złota. Dziś słowo <<piżmo>> w kontekście perfumeryjnym niemal zawsze odnosi się do jego syntetycznych odpowiedników.

Drzewo sandałowe (Santalum album) jest jednym z najważniejszych surowców perfumeryjnych świata, stosowanym od ponad czterech tysięcy lat w Indiach, Chinach i na Bliskim Wschodzie do celów ceremonialnych, religijnych i kosmetycznych. Olejek z sandałowca białego zawiera przede wszystkim α-santalol i β-santalol — dwa terpeny odpowiadające za jego charakterystyczny, kremowy, nieco dymny i głęboko drewniany aromat. Najwyżej ceniony jest sandałowiec z regionu Mysore w stanie Karnataka w Indiach, choć jego dostępność drastycznie spadła z powodu nadmiernego wycinania i surowych przepisów indyjskich o ochronie. W perfumerstwie sandałowiec jest absolutnym klasykiem — pojawia się w większości orientalnych i drzewnych kompozycji jako niezastąpiony składnik bazowy.