Szałwia muszkatołowa to gatunek spokrewniony z szałwią lekarską, lecz o zupełnie odmiennym, bardziej złożonym profilu zapachowym. Jej olejek eteryczny zawiera linalol, octan linalolu i sklarenol — związki nadające mu kwiatowy, ziołowy, lekko muszkatowy i piżmowy charakter. Roślina uprawiana jest głównie we Francji, Rosji i basenie Morza Śródziemnego, a jej absolue cenione jest jako surowiec do wyrobu damskich perfum kwiatowo-orientalnych. Szałwia muszkatołowa jest też prekursorem sklarenolu — syntetycznego surowca o nutach ambrowych, szeroko stosowanego we współczesnej perfumerii.

Nuty morskie to syntetyczna kategoria zapachów kreujących olfaktoryczne złudzenie bliskości morza -- nie konkretnego olejku ani ekstraktu, lecz wyobrażenia. Tworzone są glównie za pomocą molekuły Calone (opracowanej w latach 70. XX wieku przez firmę Pfizer), która wywołuje wrażenie chłodnego, metaliczno-wodnego, słonawego powietrza nad oceanem. Prawdziwy przełom nastąpił w 1991 roku, gdy Davidoff Cool Water uczynił tę nutę symbolem nowej epoki świeżych, aquatycznych perfum. Dziś nuty morskie są jedną z najczęściej stosowanych kategorii w segmencie zapachów unisex i sportu.

Jaśmin egipski pochodzi z upraw w dolinie Nilu, gdzie ciepły klimat i żyzna gleba nadają kwiatom szczególnie intensywny, nieco bardziej zielony i ziemisty profil w porównaniu z jaśminem z Grasse. Egipt jest jednym z największych światowych producentów absolutu jaśminowego — pola jaśminowe wokół Kairu i w delcie Nilu pracują głównie na eksport do europejskich domów perfumeryjnych. Ponieważ kwiaty muszą być zbierane świtem, przed otwarciem korony, produkcja absolutu egipskiego jest niezwykle pracochłonna. W perfumerii jaśmin egipski bywa stosowany jako tańsza, lecz równie cenna alternatywa dla surowców z Grasse — jego profil jest bardziej ziemisty i intensywny, co czyni go idealnym do wschodnich i kwiatowo-orientalnych kompozycji.

W perfumerii bursztyn (znany też jako ambra w sensie kompozycji) nie odnosi się bezpośrednio do żywicy kopalnej, lecz do klasycznej kompozycji zapachowej opartej na połączeniu labdanum, benzoesu lub wanilii z balsamem styraksowym, tworzącym ciepłą, żywiczną, nieco słodką bazę. Jego zapach jest kojący, zmysłowy, orientalny -- ewokuje ciepło słonecznych wybrzeży, stare żywice i egzotyczne kadzidła. Bursztyn jako nuta bazowa pojawia się w ogromnej liczbie kompozycji orientalnych, chyprowych i kwiatowych, gdzie pełni rolę zarówno modyfikatora, jak i fiksatora. Naturalny bursztyn kopalny posiada znikomy zapach i rzadko jest stosowany w perfumerii, stąd termin perfumeryjny jest ściśle konwencją branżową. Ciekawostką jest, że skład <<bursztynowej>> bazy znacząco różni się między domami perfumeryjnymi.

Nuty mineralne to szerokie pojęcie obejmujące olfaktoryczne skojarzenia z minerałami, skałą, kamieniem i ziemią. Ich profil jest zazwyczaj zimny, suchy i pozbawiony ciepła organicznego -- przywołuje obrazy wapiennych jaskiń, nadmorskich skał obmywanych falami lub glinianych brzegów rzek. W perfumerstwie budowane są z użyciem związków ozonowych, eterów i specjalnie dobranych związków aromatycznych. Nadają kompozycjom ziemistość i mineralną surowość, popularną w niszowych i uniseksowych zapachach.

Ambra szara (ambergris) to jedna z najbardziej legendarnych substancji w historii perfumerii -- powstaje w przewodzie pokarmowym kaszalota jako reakcja na podrażnienie łupinami kalmarów. Świeżo wydalona ma nieprzyjemny aromat, lecz po wieloletniej oksydacji na powierzchni oceanów przybiera wyjątkowy profil: morski, słodkawy, zwierzęcy, z fenomenalną trwałością i zdolnością do amplifikowania innych składników. Dziś jest prawnie chroniona i bardzo rzadka -- większość współczesnych kompozycji stosuje syntetyczne odpowiedniki (Ambroxan, Cetalox). Znana już faraonów egipskich i arabskim kupcom X wieku, ambra jest jedną z najcenniejszych substancji naturalnych na świecie.