Malina pospolita rośnie dziko w całej Europie i Azji, a jej aromat jest od wieków jednym z najpiękniejszych darów lata. W perfumerii nuta maliny tworzona jest przy pomocy ketonu malinowego (raspberry ketone), odkrytego w 1903 roku i uznanego za jeden z kluczowych olfaktorycznych wyznaczników tego owocu. To jedna z najpopularniejszych nut owocowych w perfumerii, od dezodorantów po haute parfumerie, gdzie malina doskonale łączy się z różą, piżmami i czarną porzeczką. Ciekawostką jest, że keton malinowy stosuje się również jako suplement diety, jednak w stężeniach perfumeryjnych jest zupełnie bezpieczny.

Szafran to najdroższy składnik zapachowy i kulinarny na świecie — pozyskuje się go ręcznie ze znamion kwiatów Crocus sativus, a zebranie jednego kilograma wymaga pracy przy około 150 000 kwiatach. Pochodzi z rejonu Bliskiego Wschodu, gdzie jest uprawiany od ponad 3500 lat, a największym producentem jest dziś Iran. W perfumerii szafran wnosi do kompozycji charakterystyczną metaliczno-skórzaną głębię z odcieniami palonego miodu, wosku i tytoniu, które czynią go niezastąpionym składnikiem orientalnych i oud-owych kompozycji. Za jego zapach odpowiadają głównie safranal i pikrokrocyna — związki niepowtarzalne w całym królestwie roślin. Wyjątkowa cena i intensywność sprawiają, że w perfumerii często stosuje się syntetyczne odpowiedniki lub wzbogacane ekstrakty.

Tymianek pospolity to jedno z najważniejszych ziół kulinarnych i leczniczych świata, uprawiane od starożytności w regionie śródziemnomorskim. Jego olejek eteryczny zawiera tymol i karwakrol, które odpowiadają za intensywny, ziołowo-korzenny profil z kamforową ostrością i ciepłem. W perfumerii tymianek pełni rolę żywej, aromatycznej nuty przywołującej gorące, skaliste wybrzeża Prowansji i Grecji. Doskonale komponuje się z innymi ziołami śródziemnomorskimi — rozmarynem, szałwią i lawendą — tworząc typową olfaktoryczną pocztówkę z południa Europy.

Olibanum — inna nazwa kadzidła frankincense — to żywica pozyskiwana z drzew Boswellia uprawianych w Omanie, Somalii i Etiopii. Termin olibanum pochodzi od arabskiego al-luban i odnosi się bezpośrednio do mlecznej, białej żywicy wyciekającej z nacięć kory. Jego profil zapachowy jest wielowarstwowy: na początku świeży i cytrynowo-terpentynowy, następnie przechodzi w dymno-żywiczne serce z mineralnym, niemal lodowatym akcentem. W perfumerii olibanum jest stosowane jako surowiec bazowy i sercowy w orientalnych, sakralnych i minimalistycznych kompozycjach.

Jeden z najważniejszych surowców w historii perfumerii — szacuje się, że 80% zapachów z pierwszej połowy XX wieku zawierało naturalne ekstrakty jaśminowe. W perfumerii stosuje się głównie dwa gatunki: Jasminum grandiflorum (jaśmin królewski) i Jasminum sambac (jaśmin arabski). Absolut jaśminowy pozyskuje się z ręcznie zbieranych kwiatów — potrzeba około miliona kwiatów na zaledwie kilogram ekstraktu. Zapach jest intensywnie kwiatowy, kremowy i słodki, z charakterystyczną głębią nadawaną przez indol. W kompozycjach najczęściej występuje w nutach serca, gdzie nadaje romantyczny, odurzający charakter.

Bylica to obszerny rodzaj roślin z rodziny astrowatych, obejmujący m.in. piołun, boże drzewko i bylicę pospolitą — rosnących na stepach, w górach i suchych łąkach Europy, Azji i obu Ameryk. W perfumerii olejek z bylicy wnosi charakterystyczny, intensywnie ziołowy, gorzki i piołunowy akcent, który doskonale buduje dziki, naturalny charakter kompozycji. Szczególnie ceniony jest w klasycznych fougère i orientalnych zapachach, gdzie kontrastuje z kwiatowymi lub słodkimi akordami. Niektóre gatunki bylicy, jak Artemisia absinthium, są źródłem tujonu — składnika charakterystycznego dla absyntu. Nuta ta wymaga dużej umiejętności dozowania, gdyż w nadmiarze może zdominować całą kompozycję.

Skóra jako nuta perfumeryjną evokuje zapach wyprawionej skóry -- surowej, garbowanej, niekiedy dymnej lub woskowej. W naturze nie istnieje jeden składnik odpowiadający tej nucie; jest to efekt kompozycyjny, uzyskiwany przez kombinację substancji takich jak izoeugenol, styraks, ciseol, keton brzozowy lub syntez specyficznych związków skórzanych jak Suederal czy Norlimbanol. Nuta skórowa wywodzi się z tradycji rosyjskich skór garbowanych paloną brzozą i klasycznych angielskich cuirs. W perfumerii skórzane akordy są fundamentem całej rodziny kompozycji cuir, obejmującej zarówno delikatny zamsz, jak i intensywną, ciezką skórę wojskową. Skóra jest jedną z nut najbardziej konotowanych kulturowo: kojarzy się z luksusowymi torebkami, siodłami, starymi bibliotekami i rękawicami.

Zamsz to delikatniejsza, bardziej miękka i mniej zwierzęca wersja nuty skórzanej w perfumerii. Nawiązuje do zapachu skóry zamszowej -- wyprawionej miękkiej skóry koziej, jagnięcej lub jelenia, charakteryzującej się aksamitną fakturą. W kompozycjach perfumeryjnych zamsz uzyskiwany jest przez odpowiednie wyważenie składników skórzanych z piżmami, drzewami i lekko pudrową strukturą. Popularność nuty zamszowej wzrosła wraz z nurtem <<quiet luxury>> w perfumerii -- gdzie elegancja wyraża się subtelnością, nie natarczywością. Zamsz świetnie komponuje się z irysem, cedrem i piżmem kaszmirowym. Ciekawostką jest, że zapach prawdziwego zamszu pochodzi po części z procesu garbowania i użytych olejów, a nie z samej skóry.

Nuty drzewne to szeroka kategoria olfaktoryczna obejmująca wszelkie aromaty kojarzące się z drewnem, korą i lasem — od lekkich, kremowych nut białego cedru po ciężkie, dymne akcenty palisandru. W perfumerii termin ten stosuje się zarówno dla naturalnych surowców (sandałowiec, wetiweria, paczula), jak i syntetycznych molekuł (Iso E Super, Ambrox). Drzewne bazy nadają kompozycjom trwałości i charakteru, będąc niemal niezbędnym elementem każdego zapachu. Ich siła polega na wszechstronności — są dyskretne lub dominujące, suche lub kremowe, jasne lub ciemne.

W perfumerii bursztyn (znany też jako ambra w sensie kompozycji) nie odnosi się bezpośrednio do żywicy kopalnej, lecz do klasycznej kompozycji zapachowej opartej na połączeniu labdanum, benzoesu lub wanilii z balsamem styraksowym, tworzącym ciepłą, żywiczną, nieco słodką bazę. Jego zapach jest kojący, zmysłowy, orientalny -- ewokuje ciepło słonecznych wybrzeży, stare żywice i egzotyczne kadzidła. Bursztyn jako nuta bazowa pojawia się w ogromnej liczbie kompozycji orientalnych, chyprowych i kwiatowych, gdzie pełni rolę zarówno modyfikatora, jak i fiksatora. Naturalny bursztyn kopalny posiada znikomy zapach i rzadko jest stosowany w perfumerii, stąd termin perfumeryjny jest ściśle konwencją branżową. Ciekawostką jest, że skład <<bursztynowej>> bazy znacząco różni się między domami perfumeryjnymi.