Limonka (Citrus aurantifolia) różni się od cytryny profilem aromatycznym znacznie bardziej, niż mogłoby się wydawać — jej olejek jest bardziej zielony, pikantny i ziołowy, z innym zestawem związków aromatycznych. Limonka wywodzi się z Azji Południowo-Wschodniej i jest dziś uprawiana w całej strefie tropikalnej. W kuchni meksykańskiej, tajskiej i wietnamskiej jest niezastąpiona; w perfumerii wnosi zieloną, tropikalną rześkość doskonałą do morskich, letnich i aromatycznych kompozycji. Szczególnie popularna w sportowych fougères i świeżych wodach letnich — limonka kojarzy się z energią i cielesną świeżością.

Mleczko kokosowe to nuta ekstrakcji płynu uzyskiwanego ze startego białego miąższu orzecha kokosowego -- w odróżnieniu od wody kokosowej jest gęste, tluszczone i niezwykle aromatyczne. W perfumerii oddaje kremową, tropikalną obfitość, która ociepla każdą kompozycję i nadaje jej zmysłowego, prawie kulinarnego charakteru. Doskonale łączy się z kwiatami tiare, wanilią i drzewami egzotycznymi, tworząc luksusowe, solarne akordy. Ciekawostką jest, że aromat mleczka kokosowego pochodzi glównie z laktonów -- tych samych naturalnych związków odpowiedzialnych za owocową słodycz w wielu innych nutach perfumeryjnych.

Bergamotka jest jednym z najbardziej wszechstronnych składników perfumeryjnych — olejek eteryczny tłoczony na zimno ze skórki owoców Citrus bergamia jest obecny w szacunkowo 30–40% wszystkich współczesnych kompozycji. Drzewo bergamotkowe pochodzi prawdopodobnie z Azji, ale uprawiane jest niemal wyłącznie w wąskim pasie wybrzeża kalabryjskiego w południowych Włoszech, gdzie mikroklimat jest niemożliwy do odtworzenia gdziekolwiek indziej. Bergamotka jest też nieodłącznym składnikiem herbaty Earl Grey, w której jej skórkę stosuje się od XIX wieku. W perfumerii wnosi świeżość, elegancję i subtelną kwiatowość, harmonizując niemal z każdą inną nutą — od cytrusowych po orientalne.

Mandarynka (Citrus reticulata) jest jedną z najsłodszych i najprzyjemniejszych nut cytrusowych w perfumerii — jej olejek, tłoczony ze skórki, jest mniej kwaśny i agresywny niż cytrynowy, z dominującą, ciepłą owocową słodyczą. Mandarynka pochodzi z Azji, gdzie jest uprawiana od starożytności, a jej europejska nazwa pochodzi od mandaryńskich urzędników cesarskich w Chinach. Olejek mandarynkowy zawiera w wysokim stężeniu estry i aldehydy, nadające mu charakterystyczną, prawie owocowo-cukrową soczystość. W perfumerii jest wyjątkowo wszechstronny: sprawdza się w kompozycjach dla dzieci, w owocowych fruktalach, a także w ciepłych orientach, gdzie pełni rolę łagodnej cytrusowej nuty.

Trzcina cukrowa (Saccharum officinarum) to tropikalna trawa uprawiana przede wszystkim w Brazylii, Indiach i regionach Azji Południowo-Wschodniej, z której łodyg wytłacza się sok będący głównym źródłem cukru na świecie. Jej aromat w perfumerii jest zaskakująco zielony i roślinny w porównaniu z oczekiwaną słodyczą — świeżo skoszony sok z trzciny ma coś z trawiastej, ziołowej świeżości i jedynie delikatnie słodkawego wdechu cukrowego. To nuta rzadziej spotykana w perfumerii zachodniej, bardziej popularna w orientalnych i naturalnych kompozycjach. Dobrze łączy się z cytrusami, trawiastymi nutami i zielonymi akordami.

Jeden z najważniejszych surowców w historii perfumerii — szacuje się, że 80% zapachów z pierwszej połowy XX wieku zawierało naturalne ekstrakty jaśminowe. W perfumerii stosuje się głównie dwa gatunki: Jasminum grandiflorum (jaśmin królewski) i Jasminum sambac (jaśmin arabski). Absolut jaśminowy pozyskuje się z ręcznie zbieranych kwiatów — potrzeba około miliona kwiatów na zaledwie kilogram ekstraktu. Zapach jest intensywnie kwiatowy, kremowy i słodki, z charakterystyczną głębią nadawaną przez indol. W kompozycjach najczęściej występuje w nutach serca, gdzie nadaje romantyczny, odurzający charakter.

Hibiskus (Hibiscus rosa-sinensis) to tropikalny krzew o efektownych kwiatach w odcieniach czerwieni, różu i żółci. Mimo spektakularnego wyglądu kwiaty hibiskusa pachną stosunkowo delikatnie — ich aromat jest subtelnie kwiatowy z owocowym, lekko kwaśnym podtonem. W perfumerii częściej niż z kwiatów korzysta się z syntetycznych molekuł odwzorowujących ten profil lub z absolutów z kieliszków kwiatowych. Hibiskus bywa stosowany w świeżych, owocowo-kwiatowych kompozycjach letnich. W kuchni i herbarstwie ceniony jest przede wszystkim kielich, z którego parzy się aromatyczne napoje.

Gardenia to jeden z najbardziej rozpoznawalnych kwiatów w perfumerii, choć paradoksalnie nie istnieje naturalny absolut pozyskiwany wprost z gardenii — jej olejki eteryczne są zbyt delikatne i nie znoszą tradycyjnych metod ekstrakcji. Zapach gardeniii w perfumach odtwarzany jest zatem wyłącznie za pomocą molekuł syntetycznych i kompozycji odwzorowujących jej profil: kremowy, biało-kwiatowy, nieco kokosowy, z akcentami jaśminu i cytrusów. Gardenia pochodzi z Azji Wschodniej i jest uprawiana na całym świecie jako roślina ozdobna. W kompozycjach perfumeryjnych nadaje ciepły, zmysłowy, kobiecy charakter — chętnie stosowana w sercach białokwiatowych solistek.

Rum jako nuta zapachowa odwołuje się do karaibskiego destylatu trzcinowego — słodkiego, ciepłego i egzotycznego. Profil różni się w zależności od stylu: biały rum jest lżejszy i słodszy, ciemny ma głębię beczki dębowej, wanilii i karmelu. W perfumerii rum pojawia się w orientalnych, plażowych i egzotycznych kompozycjach, gdzie wnosi ciepło i przytulność. Dobrze zestawia się z wanilią, tytoniowym tytoń, cytrusami i egzotycznymi kwiatami. To nuta powszechna w piramidach top i heart.

Piżmo to jedna z najstarszych i najbardziej fundamentalnych nut zapachowych w historii perfumerii. Naturalnie pozyskiwane z gruczołu brzusznego samca piżmowca syberyjskiego (Moschus moschiferus), ma głęboki, zwierzęcy, ciepły i skórowy zapach. Ze względu na ochronę tego zagrożonego gatunku, naturalne piżmo zwierzęce jest praktycznie nieużywane we współczesnej perfumerii komercyjnej -- zastąpione przez szeroką rodzinę syntetycznych związków muskusowych. Piżmo pełni w kompozycjach perfumeryjnych funkcję fiksatora, wzmacniacza i ocieplającego fundamentu bazy. Jego historia sięga starożytnych szlaków jedwabnych, gdzie piżmo było cenniejsze wagowo od złota. Dziś słowo <<piżmo>> w kontekście perfumeryjnym niemal zawsze odnosi się do jego syntetycznych odpowiedników.

Fasola tonka (Dipteryx odorata) to nasiona tropikalnego drzewa z rodziny motylkowatych, rosnącego w Ameryce Południowej -- szczególnie w Wenezueli i Brazylii. Charakterystyczny, słodki zapach zawdzięcza wysokiej zawartości kumaryny -- związku o charakterze waniliowym z akcentami migdałów, tytoniu i świeżo skoszonego siana. Kumaryna była jedną z pierwszych cząsteczek syntetycznie wyprodukowanych na potrzeby perfumerii (1868 r.), co uczyniło fasolę tonka pośrednim katalizatorem nowoczesnego przemysłu zapachowego. W perfumach fasola tonka jest klasyczną nutą bazową o ogromnej trwałości i złożoności -- zmysłowa, ciepła i aksamitna. Stosowana od klasycznych fougère po nowoczesne orientale. W USA kumaryna jest ograniczona w produktach spożywczych, jednak jej stosowanie w perfumach pozostaje powszechne.

Paczula (Pogostemon cablin) to roślina z rodziny jasnotowatych, uprawiana głównie w Indonezji i na Filipinach. Jej olejek eteryczny pozyskiwany jest z liści przez destylację parą wodną i należy do najbardziej charakterystycznych surowców perfumerskich — rozpoznawalny niemal natychmiast ze względu na ziemisty, intensywnie drzewny i ciepły zapach. Paczula jest nieodłącznie związana z estetyką lat 60. i 70. XX wieku, jednak w rękach współczesnych perfumerów zyskuje nowe oblicze. Świeży olejek ma profil nieco ostry i zielony, który z wiekiem łagodnieje i nabiera kremowej głębi — stąd cenione są dojrzałe, leżakowane partie surowca.