Cytron (Citrus medica) to jeden z najstarszych gatunków cytrusowych — prawdopodobnie przodek genetyczny wielu współczesnych odmian, w tym cytryny i gorzkiej pomarańczy. Owoc cytron jest olbrzymi, o niezwykle grubej, aromatycznej skórce i minimalnym miąższu — zbierany jest właśnie dla skórki, z której tłoczony jest olejek eteryczny. Profil cytronowego olejku jest bardziej kwiatowy i intensywny niż cytrynowy: słodszy, z wyraźnymi różanymi i aromatycznymi podtonami. Cytron był ceniony już w starożytności przez Żydów (etrog, używany podczas święta Sukkot) i Greków. W perfumerii wnosi klasyczną, śródziemnomorską cytrusowość z historyczną głębią.

Bergamotka jest jednym z najbardziej wszechstronnych składników perfumeryjnych — olejek eteryczny tłoczony na zimno ze skórki owoców Citrus bergamia jest obecny w szacunkowo 30–40% wszystkich współczesnych kompozycji. Drzewo bergamotkowe pochodzi prawdopodobnie z Azji, ale uprawiane jest niemal wyłącznie w wąskim pasie wybrzeża kalabryjskiego w południowych Włoszech, gdzie mikroklimat jest niemożliwy do odtworzenia gdziekolwiek indziej. Bergamotka jest też nieodłącznym składnikiem herbaty Earl Grey, w której jej skórkę stosuje się od XIX wieku. W perfumerii wnosi świeżość, elegancję i subtelną kwiatowość, harmonizując niemal z każdą inną nutą — od cytrusowych po orientalne.

Pomarańcza sycylijska jest uznawana za jedną z najszlachetniejszych odmian pomarańczy na świecie — uprawiana na Sycylii w wyjątkowym mikroklimie otoczonym morzem i gorącym słońcem, osiąga intensywność aromatu nieosiągalną przez inne uprawy. Olejek eteryczny z sycylijskich pomarańczy jest niezwykle ceniony przez perfumistów za czystość i jasność cytrusowego akcentu, który jest jednocześnie słodki, soczysty i wyraźnie orzeźwiający. Sycylia od wieków eksportuje cytrusy do całej Europy, a jej olejki stały się standardem jakości we włoskiej perfumerii, szczególnie w rodzinie acqua di colonia. Nuta ta wnosi do kompozycji śródziemnomorski blask i śpiewną lekkość.

Tunezja jest jednym z głównych światowych producentów olejku neroli i absolutu z kwiatów gorzkiej pomarańczy. Neroli tunezyjskie pozyskuje się w rejonie Nabeul i półwyspu Cap Bon, gdzie intensywne nasłonecznienie i wilgotne powietrze śródziemnomorskie nadają kwiatom szczególnie bogatą, miodową pełnię. W porównaniu z neroli z Grasse, tunezyjski surowiec jest często intensywniejszy i mniej delikatny — bardziej odurzający, z wyraźniejszą słodyczą. Olejek tunezyjski jest szeroko stosowany w bliskowschodnich atarach i ciężkich kwiatowych orientach, a jego produkcja utrzymuje setki tradycyjnych gospodarstw w regionie Cap Bon.

Cynamon pozyskiwany jest z kory drzew cynamonowych -- przede wszystkim Cinnamomum verum (cynamon cejloński) lub Cinnamomum cassia (cynamon chiński). Olejek cynamonowy zawiera głównie aldehyd cynamonowy, który odpowiada za charakterystyczny, ciepły, słodki i korzenno-żywiczny zapach. W perfumerii cynamon jest jedną z najchętniej stosowanych nut orientalnych -- pojawia się zarówno jako nuta szczytowa (w ostrzejszej, świeższej formie korowej), jak i w sercach i bazach kompozycji orientalnych i korzennych. Jego historia sięga starożytności: był jedną z najbardziej pożądanych przypraw, cenioną przez Egipcjan, Greków i Arabów. Ciekawostką jest, że to co w sklepach sprzedawane jest jako <<cynamon>> to zazwyczaj tańsza kasja, a nie szlachetny cynamon cejloński.

Imbir (Zingiber officinale) to tropikalna roślina kłączowa z rodziny imbirowatych, uprawiana w Azji, Afryce i Ameryce Tropikalnej. Olejek z kłącza imbiru zawiera m.in. gingerol, shogaol i zingiberon, tworząc charakterystyczny, świeży i pikantny zapach z nutami cytrusów, drzewa i rozgrzewającego korzenia. W perfumerii imbir jest wszechstronnym składnikiem szczytowym i sercowym -- dodaje kompozycjom energii, świeżości i pikantnego charakteru. Pojawia się w tysiącach kompozycji od świeżych fougère po orientalne. W tradycyjnej medycynie ajurwedyjskiej i chińskiej imbir był stosowany jako środek rozgrzewający i leczniczy od ponad 5000 lat. Ciekawostką jest, że imbir morski (olejek destylowany ze świeżego kłącza) ma zupełnie inny, bardziej cytrusowy profil niż imbir suszony stosowany kulinarnie.

Herbata jako nuta zapachowa w perfumerii to syntetyczne lub naturalne odwzorowanie aromatu naparzonej lub suchej herbaty z krzewu Camellia sinensis. W odróżnieniu od konkretnych rodzajów — czarnej, zielonej czy białej — ogólna nuta herbaty oddaje szeroki, ciepły aromat filiżanki parującej herbaty z taninową suchością i subtelną kwiatowością. Jest składnikiem wszechstronnym: w głowach wnosi świeżość, w sercach elegancję, a w bazach tanintową głębię. Popularność herbacianej nuty wiąże się z jej kulturowym wymiarem — herbata jest jednym z największych rytuałów codzienności na świecie, od japońskich ceremonii po angielskie podwieczorki. Bywa często syntetycznie odtwarzana za pomocą starannie dobranych kombinacji składników aldehydowych i kwiatowych.

Drewno gwajakowe pochodzi z Bulnesia sarmientoi, drzewa rosnącego w Gran Chaco — suchym regionie Ameryki Południowej obejmującym Argentynę, Paragwaj i Boliwię. Jego olejek eteryczny jest wyjątkowy ze względu na intensywną, różowo-drzewną woń, która w naturalny sposób łączy aspekty kwiatowe z drzewnymi. W perfumerstwie drewno gwajakowe jest cenione jako składnik tworzący naturalny pomost między sercem kwiatowym a drzewną bazą kompozycji. Niestety, nadmierne wycinanie drzew spowodowało, że Bulnesia sarmientoi znalazła się na liście gatunków zagrożonych CITES, co skłoniło branżę perfumeryjną do poszukiwania zrównoważonych źródeł lub syntetycznych alternatyw.

Ambroxan to syntetyczna cząsteczka zapachowa zainspirowana ambroksydem -- substancją naturalnie występującą w ambrze szarej wydzielanej przez kaszaloty. Po raz pierwszy zsyntetyzowany przez firmę Firmenich, szybko stał się jednym z najważniejszych składników współczesnych perfum. Jego zapach jest ciepły, kremowy, skórowy i lekko morski, z wyraźną zwierzęcością, która sprawia wrażenie intymności i bliskości skóry. Ambroxan wykazuje wyjątkowe właściwości fiksujące i wzmacniające inne składniki kompozycji. Ciekawostką jest jego zdolność do działania odmiennie na różne osoby -- część populacji jest na niego anosmiczna (nie wyczuwa go), co czyni go cząsteczką o fascynującym wymiarze sensorycznym.