Oregano, znane przede wszystkim jako przyprawa kuchenna, w perfumerii pojawia się jako materiał nadający aromatyczny, ziołowo-korzenny charakter. Olejek eteryczny z Origanum vulgare zawiera głównie karwakrol i tymol, które odpowiadają za jego intensywny, pikantny i lekko medyczny profil. Roślina pochodzi z obszaru Morza Śródziemnego, gdzie od starożytności ceniono ją zarówno kulinarnie, jak i leczniczo. W kompozycjach zapachowych oregano wzmacnia ziołowe i fougère'owe akordy, dodając im wyrazistości i pikantnego temperamentu.

Ziele angielskie pochodzi z wiecznie zielonego drzewa Pimenta dioica rosnącego w tropikalnej Ameryce Środkowej i na Karaibach, gdzie jest zbierane zanim owoce w pełni dojrzeją. Jego olejek eteryczny jest niezwykle bogaty w eugenol — ten sam związek, który odpowiada za zapach goździków — co tłumaczy jego wielowymiarowy, ciepły charakter. W perfumerii służy jako rozgrzewający, korzenny akcent w komponowaniu orientalnych, drzewnych i ambrowych kompozycji. Jest jedną z nielicznych przypraw o zapachu łączącym cechy kilku różnych surowców jednocześnie, co czyni go wyjątkowo wszechstronnym składnikiem. Ciekawostką jest, że Jamajka jest dziś jednym z głównych producentów ziela angielskiego, gdzie ma ono głęboko zakorzenione tradycje kulinarne.

Bergamotka jest jednym z najbardziej wszechstronnych składników perfumeryjnych — olejek eteryczny tłoczony na zimno ze skórki owoców Citrus bergamia jest obecny w szacunkowo 30–40% wszystkich współczesnych kompozycji. Drzewo bergamotkowe pochodzi prawdopodobnie z Azji, ale uprawiane jest niemal wyłącznie w wąskim pasie wybrzeża kalabryjskiego w południowych Włoszech, gdzie mikroklimat jest niemożliwy do odtworzenia gdziekolwiek indziej. Bergamotka jest też nieodłącznym składnikiem herbaty Earl Grey, w której jej skórkę stosuje się od XIX wieku. W perfumerii wnosi świeżość, elegancję i subtelną kwiatowość, harmonizując niemal z każdą inną nutą — od cytrusowych po orientalne.

Mirra to żywica pozyskiwana z kolczastych drzew z rodzaju Commiphora rosnących w suchych obszarach Afryki Wschodniej i Półwyspu Arabskiego. Jeden z najstarszych surowców perfumeryjnych świata — stosowany w starożytnym Egipcie do balsamowania, rytualnych kadzideł i medycyny — zachował swoje miejsce w nowoczesnej perfumerii bez żadnych ustępstw wobec mody. Jej zapach jest złożony: gorzki, żywiczny, dymny i ciepły z subtelną, orientalną słodyczą, która wyłania się po wyschnięciu na skórze. Mirra jest klasykiem orientalnych i sakralnych kompozycji, gdzie tworzy nieuchronne, głębokie tło.

Opoponaks, znany też jako słodka mirra, pochodzi z żywicy Commiphora guidottii — drzewa bliskiego krewniaka mirry, rosnącego w Etiopii i Somalii. W przeciwieństwie do typowej mirry jego profil jest wyraźnie słodszy, bardziej miodowy i waniliowy, z delikatnym ciepłym pieprzem w tle. W starożytności używany był jako składnik kadzideł i środków medycznych przez Greków i Egipcjan. Współcześnie opoponaks jest cennym surowcem orientalnych i ambrowych kompozycji, gdzie wnosi słodkie, miodowo-żywiczne ciepło niepowtarzalne wśród innych naturalnych żywic.

Olibanum — inna nazwa kadzidła frankincense — to żywica pozyskiwana z drzew Boswellia uprawianych w Omanie, Somalii i Etiopii. Termin olibanum pochodzi od arabskiego al-luban i odnosi się bezpośrednio do mlecznej, białej żywicy wyciekającej z nacięć kory. Jego profil zapachowy jest wielowarstwowy: na początku świeży i cytrynowo-terpentynowy, następnie przechodzi w dymno-żywiczne serce z mineralnym, niemal lodowatym akcentem. W perfumerii olibanum jest stosowane jako surowiec bazowy i sercowy w orientalnych, sakralnych i minimalistycznych kompozycjach.

W perfumerii bursztyn (znany też jako ambra w sensie kompozycji) nie odnosi się bezpośrednio do żywicy kopalnej, lecz do klasycznej kompozycji zapachowej opartej na połączeniu labdanum, benzoesu lub wanilii z balsamem styraksowym, tworzącym ciepłą, żywiczną, nieco słodką bazę. Jego zapach jest kojący, zmysłowy, orientalny -- ewokuje ciepło słonecznych wybrzeży, stare żywice i egzotyczne kadzidła. Bursztyn jako nuta bazowa pojawia się w ogromnej liczbie kompozycji orientalnych, chyprowych i kwiatowych, gdzie pełni rolę zarówno modyfikatora, jak i fiksatora. Naturalny bursztyn kopalny posiada znikomy zapach i rzadko jest stosowany w perfumerii, stąd termin perfumeryjny jest ściśle konwencją branżową. Ciekawostką jest, że skład <<bursztynowej>> bazy znacząco różni się między domami perfumeryjnymi.

Nuta cytrusów to w perfumerii skrót myślowy obejmujący cały wachlarz aromatów skórek owoców z rodzaju Citrus: cytryny, pomarańczy, bergamotki, grejpfruta, limonki, mandarynki i im pokrewnych. Nie jest to jeden surowiec, lecz wieloskładnikowy akord tworzący wrażenie świeżości i orzeźwienia. Cytrusy są tradycyjnie nutą głowy — ich olejki eteryczne parują szybko i nadają kompozycji żywy, radosny wstęp. Historycznie cytrusowe eaux de cologne budowane były wyłącznie lub głównie na tych nutach. Współcześnie chemicy zapachów opracowują mikrokapsułkowane cytrusy i zakotwiczone esterowe odpowiedniki, które wydłużają trwałość tych naturalnie ulotnych aromatów.

Dym to nuta olfaktoryczna ewokująca mglistą atmosferę ognisk, kominków i kadzideł. Może być delikatny i drewniany, jak dym z tlejącego drewna dębowego, lub gęsty i cierpki niczym resztki wędzarni. W perfumerstwie służy do nadania kompozycji głębi, tajemniczości i niemal pierwotnego charakteru. Ciekawostką jest, że wrażenie dymu osiąga się często przez zestawienie nut wędzonych z guajakowcem, żywicami lub piżmem.

Drewno agarowe (oud) jest najbardziej luksusowym i pożądanym surowcem perfumeryjnym świata — jego cena może przekraczać cenę złota. Słowo „oud” pochodzi z arabskiego i oznacza właśnie tę wyjątkową żywicę wytwarzaną przez drzewa z rodzaju Aquilaria w odpowiedzi na infekcję grzybiczą. Różne regiony produkcji — Indie, Kambodża, Malezja, Laos — dają oud o odmiennych profilach: od słodkawych, kwiatowych oud indyjskich do bardziej dymnych i zwierzęcych oud kambodżańskich. W zachodniej perfumerii oud stał się synonimem ekstrawagancji i orientalnej głębi, a zarazem jednym z symboli rosnącej globalnej mody na zapachy Bliskiego Wschodu.

Skóra jako nuta perfumeryjną evokuje zapach wyprawionej skóry -- surowej, garbowanej, niekiedy dymnej lub woskowej. W naturze nie istnieje jeden składnik odpowiadający tej nucie; jest to efekt kompozycyjny, uzyskiwany przez kombinację substancji takich jak izoeugenol, styraks, ciseol, keton brzozowy lub syntez specyficznych związków skórzanych jak Suederal czy Norlimbanol. Nuta skórowa wywodzi się z tradycji rosyjskich skór garbowanych paloną brzozą i klasycznych angielskich cuirs. W perfumerii skórzane akordy są fundamentem całej rodziny kompozycji cuir, obejmującej zarówno delikatny zamsz, jak i intensywną, ciezką skórę wojskową. Skóra jest jedną z nut najbardziej konotowanych kulturowo: kojarzy się z luksusowymi torebkami, siodłami, starymi bibliotekami i rękawicami.

Drzewo sandałowe (Santalum album) jest jednym z najważniejszych surowców perfumeryjnych świata, stosowanym od ponad czterech tysięcy lat w Indiach, Chinach i na Bliskim Wschodzie do celów ceremonialnych, religijnych i kosmetycznych. Olejek z sandałowca białego zawiera przede wszystkim α-santalol i β-santalol — dwa terpeny odpowiadające za jego charakterystyczny, kremowy, nieco dymny i głęboko drewniany aromat. Najwyżej ceniony jest sandałowiec z regionu Mysore w stanie Karnataka w Indiach, choć jego dostępność drastycznie spadła z powodu nadmiernego wycinania i surowych przepisów indyjskich o ochronie. W perfumerstwie sandałowiec jest absolutnym klasykiem — pojawia się w większości orientalnych i drzewnych kompozycji jako niezastąpiony składnik bazowy.

Paczula (Pogostemon cablin) to roślina z rodziny jasnotowatych, uprawiana głównie w Indonezji i na Filipinach. Jej olejek eteryczny pozyskiwany jest z liści przez destylację parą wodną i należy do najbardziej charakterystycznych surowców perfumerskich — rozpoznawalny niemal natychmiast ze względu na ziemisty, intensywnie drzewny i ciepły zapach. Paczula jest nieodłącznie związana z estetyką lat 60. i 70. XX wieku, jednak w rękach współczesnych perfumerów zyskuje nowe oblicze. Świeży olejek ma profil nieco ostry i zielony, który z wiekiem łagodnieje i nabiera kremowej głębi — stąd cenione są dojrzałe, leżakowane partie surowca.