Fiołek wonny (Viola odorata) od wieków fascynuje perfumerów swoją unikalną właściwością: irones i jonony zawarte w absolutach fiołkowych chwilowo blokują odpowiednie receptory węchowe, przez co zapach zdaje się znikać i pojawiać na zmianę. Ta cykliczność jest jednocześnie przekleństwem i urokiem fiołka. Absolut z korzenia fiołka (orris) i z płatków różni się znacznie — korzeniowy jest kremowy i pudrowaty, płatkowy — bardziej kwiatowy i lekki. Fiołek jest jednym z najbardziej wszechstronnych składników perfumerii klasycznej, pojawiając się zarówno w kobiecych, jak i unisex kompozycjach od ponad stu lat.

Różowy pieprz pochodzi z brazylijskiego drzewka Schinus terebinthifolia, spokrewnionego z nanercznikiem i pistacją — i podobnie jak pieprz peruwiański, nie ma botanicznego związku z prawdziwym pieprzem. Jego małe, różowo-czerwone jagody zawierają olejki eteryczne o delikatnym, złożonym profilu łączącym nuty pieprzu, cytrusów i świeżych kwiatów. W perfumerii stał się w ostatnich dekadach jednym z najczęściej stosowanych składników głowy — ceni się go za jasność, lekkość i zdolność do naturalnego rozświetlania kompozycji. Znakomicie współgra z cytrusami, różą, cedrem i białymi piżmami, co sprawia, że pojawia się w niezliczonej liczbie współczesnych zapachów. Jest symbolem nowoczesnej, śródziemnomorskiej lekkości w perfumerii.

Kminek zwyczajny (Carum carvi) to dwuletnia roślina z rodziny selerowatych, powszechnie uprawiana w Europie Środkowej, Skandynawii i Azji. Olejek eteryczny z nasion zawiera głównie karwon i limonen, które tworzą charakterystyczny, lekko anyżowy, ziołowy i korzenny zapach. W perfumerii kminek jest składnikiem stosunkowo rzadkim -- poza Europą bywa traktowany jako specyfika regionalna. Dodaje kompozycjom ziołowo-korzennego wymiaru z nieco <<kuchennym>> i intymnym charakterem. Kminek jest tradycyjnym składnikiem polskiego, czeskiego i skandynawskiego chleba żytniego oraz likierów (kümmel), co sprawia, że jego zapach silnie rezonuje kulturowo. W perfumii bardziej nowoczesnej kminek pojawia się w herbalnych i ziołowych kompozycjach poszukujących europejskiej tożsamości.

Bergamotka jest jednym z najbardziej wszechstronnych składników perfumeryjnych — olejek eteryczny tłoczony na zimno ze skórki owoców Citrus bergamia jest obecny w szacunkowo 30–40% wszystkich współczesnych kompozycji. Drzewo bergamotkowe pochodzi prawdopodobnie z Azji, ale uprawiane jest niemal wyłącznie w wąskim pasie wybrzeża kalabryjskiego w południowych Włoszech, gdzie mikroklimat jest niemożliwy do odtworzenia gdziekolwiek indziej. Bergamotka jest też nieodłącznym składnikiem herbaty Earl Grey, w której jej skórkę stosuje się od XIX wieku. W perfumerii wnosi świeżość, elegancję i subtelną kwiatowość, harmonizując niemal z każdą inną nutą — od cytrusowych po orientalne.

Werbena cytrynowa to roślina z rodziny werbenowatych, pierwotnie pochodząca z Ameryki Południowej, uprawiana na całym świecie ze względu na intensywny cytrusowo-ziołowy aromat liści. Jej zapach jest niemal bardziej cytrynowy niż sam cytryn -- ostry, zielony i przenikliwy, z subtelną goryczką i ziołowym charakterem. W perfumerstwie stosowana jako składnik orzeźwiających kompozycji cytrusowych i aromacie aquatycznych, nadając im naturalnej świeżości i klarowności. Ciekawostką jest, że olejek werbenowy jest fotouczulający, dlatego jego stężenie w kompozycjach jest regulowane przez normy IFRA.

Irys toskański uprawiany jest przede wszystkim w okolicach Florencji — Toskania to historyczne serce światowej produkcji korzenia irysa. Roślina wymaga kilkuletniego dojrzewania kłącza przed zbiorem, a uzyskanie absolutu jest niezwykle pracochłonne i kosztowne. Zapach jest wybitnie pudrowy, z charakterystyczną nutą fiołkową i kremową miękkością — za profil odpowiada głównie iron, związek powstający podczas utleniania kłącza. W perfumerii toskański irys jest symbolem luksusowego surowca naturalnego, cenionego za elegancję i trwałość.

Bułgarska róża (Rosa damascena uprawiana w Dolinie Róż w Bułgarii) to jeden z najbardziej prestiżowych surowców perfumeryjnych świata. Sezon zbioru trwa zaledwie kilka tygodni wiosną, a kwiaty zbiera się ręcznie o świcie, zanim słońce uwolni lotne związki. Absolutum i olejek różany z Bułgarii cechuje elegancka balansacja między kwiatowością, pikantowością a delikatnym cieniem wosku i miodu. W perfumerii stanowi punkt odniesienia dla całej kategorii różanej. Jej profil jest pełniejszy, cieplejszy i bardziej kompleksowy niż większość syntetycznych interpretacji róży.

Czarny pieprz (Piper nigrum) to jedna z najstarszych i najbardziej cenionych przypraw świata, pozyskiwana z lianowego krzewu rosnącego w tropikach. Olejek eteryczny z czarnego pieprzu, otrzymywany przez destylację parową niedojrzałych ziaren, charakteryzuje się ostrym, suchym, terpentynowym i korzeniowym zapachem z lekką nutą ziemistości i drewna. W perfumerii czarny pieprz jest klasyczną nutą szczytową dodającą kompozycjom energii, ostrości i charakteru. Świetnie komponuje się z cytrusami, drewnem, skórą i kwiatami. Przez stulecia pieprz był towarem tak cennym, że używano go jako środka płatniczego -- stąd powiedzenie <<zapłacić pieprzem>>. Dziś olejek pieprzowy jest nieodzownym składnikiem myriad kompozycji od fougère po orientale.

Gałka muszkatołowa pochodzi z drzewa muszkatołowca (Myristica fragrans), rosnącego na Wyspach Banda (dawnych Wyspach Korzennych) w Indonezji. Olejek eteryczny zawarty w nasionach zawiera miristicynę, eugenol i safrol, które tworzą ciepły, korzenny, lekko słodki i drzewny zapach z pikantnymi akcentami. W perfumerii gałka muszkatołowa pełni ważną funkcję zarówno w nutach szczytowych (jej ostrość jest wyraźna na początku), jak i w sercach orientalnych i korzeni. Stanowi klasyczny składnik orientalnych i korzeniowych kompozycji, od dawnych eaux de cologne po współczesne ambrowe kreacje. Historycznie była tak cenna, że stała się przyczyną wojen kolonialnych -- Holendrzy przez stulecia utrzymywali monopol na handel gałką muszkatołową. Kwiat gałki muszkatołowej (macis) jest odrębnym składnikiem o subtelniejszym profilu.

Geranium zapachowe (Pelargonium graveolens) to jedna z najcenniejszych roślin w arsenale naturalnej perfumerii — olejek eteryczny z jego liści ma wyjątkowo złożony profil: różany, zielony, lekko mentolowy i ziołowy jednocześnie. Olejek pozyskuje się z całej zielnej masy przez destylację parową i jest ceniony jako naturalna alternatywa lub uzupełnienie drogiego olejku różanego. Pelargonium ma kluczowe znaczenie w przemyśle kosmetycznym i perfumeryjnym. Warianty z różnych regionów uprawy różnią się chemicznie — stąd geranium bourbońskie z Reunion bywa traktowane jako osobna nuta.

Szałwia muszkatołowa to gatunek spokrewniony z szałwią lekarską, lecz o zupełnie odmiennym, bardziej złożonym profilu zapachowym. Jej olejek eteryczny zawiera linalol, octan linalolu i sklarenol — związki nadające mu kwiatowy, ziołowy, lekko muszkatowy i piżmowy charakter. Roślina uprawiana jest głównie we Francji, Rosji i basenie Morza Śródziemnego, a jej absolue cenione jest jako surowiec do wyrobu damskich perfum kwiatowo-orientalnych. Szałwia muszkatołowa jest też prekursorem sklarenolu — syntetycznego surowca o nutach ambrowych, szeroko stosowanego we współczesnej perfumerii.

Indonezja jest największym producentem paczuli na świecie — szczególnie wyspy Jawa, Sumatra i Sulawesi słyną z upraw Pogostemon cablin o wyjątkowym profilu aromatycznym. Liść paczuli indonezyjskiego wykazuje bogatsze, głębsze tony niż surowiec z innych regionów, z wyraźniejszą ziemistą fermentacją i tropikalną słodyczą. W perfumerii jest to składnik bazy o wyrazistej, charakterystycznej tożsamości — stosowany w orientalnych, drewnianych i oud-owych kompozycjach, gdzie buduje głębię i trwałość. Indonezyjskie olejki paczulowe są cenione przez perfumiarzy za konsystencję, bogactwo i czystość — terroir Sumatry nadaje im szczególnie gęsty, ciemny charakter. Paczula ma też znaczenie historyczne: była stosowana w XIX wieku do aromatyzowania kaszmirowych szali sprowadzanych z Indii do Europy.

W perfumerii bursztyn (znany też jako ambra w sensie kompozycji) nie odnosi się bezpośrednio do żywicy kopalnej, lecz do klasycznej kompozycji zapachowej opartej na połączeniu labdanum, benzoesu lub wanilii z balsamem styraksowym, tworzącym ciepłą, żywiczną, nieco słodką bazę. Jego zapach jest kojący, zmysłowy, orientalny -- ewokuje ciepło słonecznych wybrzeży, stare żywice i egzotyczne kadzidła. Bursztyn jako nuta bazowa pojawia się w ogromnej liczbie kompozycji orientalnych, chyprowych i kwiatowych, gdzie pełni rolę zarówno modyfikatora, jak i fiksatora. Naturalny bursztyn kopalny posiada znikomy zapach i rzadko jest stosowany w perfumerii, stąd termin perfumeryjny jest ściśle konwencją branżową. Ciekawostką jest, że skład <<bursztynowej>> bazy znacząco różni się między domami perfumeryjnymi.

Wanilia pochodzi z pnącej orchidei Vanilla planifolia, uprawianej pierwotnie przez Azteków w Meksyku, a dziś produkowanej głównie na Madagaskarze i Tahiti. Jej charakterystyczny zapach pochodzi przede wszystkim z waniliny — organicznego aldehydu nadającego wanilii słodką, kremową głębię. W perfumerii wanilia jest jednym z najczęściej stosowanych składników na świecie — pojawia się zarówno jako naturalna absolutna, jak i syntetyczna wanilina lub jej pochodne, znacznie intensywniejsze od oryginału. Stanowi niezrównaną bazę dla kompozycji orientalnych, gourmand i kwiatowych, nadając im ciepło, miękkość i trwałość. Naturalny strąk wanilii nie pachnie przy zbiorze — charakterystyczny aromat rozwija się dopiero podczas wielomiesięcznego procesu fermentacji i suszenia.

Skóra jako nuta perfumeryjną evokuje zapach wyprawionej skóry -- surowej, garbowanej, niekiedy dymnej lub woskowej. W naturze nie istnieje jeden składnik odpowiadający tej nucie; jest to efekt kompozycyjny, uzyskiwany przez kombinację substancji takich jak izoeugenol, styraks, ciseol, keton brzozowy lub syntez specyficznych związków skórzanych jak Suederal czy Norlimbanol. Nuta skórowa wywodzi się z tradycji rosyjskich skór garbowanych paloną brzozą i klasycznych angielskich cuirs. W perfumerii skórzane akordy są fundamentem całej rodziny kompozycji cuir, obejmującej zarówno delikatny zamsz, jak i intensywną, ciezką skórę wojskową. Skóra jest jedną z nut najbardziej konotowanych kulturowo: kojarzy się z luksusowymi torebkami, siodłami, starymi bibliotekami i rękawicami.

Cywet (civet) to historyczny składnik perfumerii pozyskiwany z gruczołów wydzielniczych cywety afrykańskiej (Civettictis civetta) -- dużego ssaka z rzędu drapieżnych, zamieszkującego Afrykę Subsaharyjską. Substancja w surowej formie ma intensywny, wręcz odrzucający zapach kałowy i zwierzęcy, jednak po rozcieńczeniu do bardzo niskich stężeń przekształca się w głęboko zmysłową, skórową i ciepłą nutę, która dodaje kompozycji niepowtarzalnego wymiaru cielesności. W klasycznych perfumach epoki przedsyntetycznej był nieodzownym składnikiem. Dziś ze względów etycznych i ochrony zwierząt naturalne cywety są zastępowane syntetycznym ciwetonem i innymi związkami. Cywet był używany już w starożytnym Egipcie jako jeden z pierwszych udokumentowanych składników zapachowych.

Opoponaks, znany też jako słodka mirra, pochodzi z żywicy Commiphora guidottii — drzewa bliskiego krewniaka mirry, rosnącego w Etiopii i Somalii. W przeciwieństwie do typowej mirry jego profil jest wyraźnie słodszy, bardziej miodowy i waniliowy, z delikatnym ciepłym pieprzem w tle. W starożytności używany był jako składnik kadzideł i środków medycznych przez Greków i Egipcjan. Współcześnie opoponaks jest cennym surowcem orientalnych i ambrowych kompozycji, gdzie wnosi słodkie, miodowo-żywiczne ciepło niepowtarzalne wśród innych naturalnych żywic.

Benzoes to żywica pozyskiwana z drzew z rodzaju Styrax, głównie ze Styrax benzoin, uprawianych w Indonezji, Laosie i Tajlandii. Jej ciepły, słodko-waniliowy zapach z balsamicznym, lekko dymnym tłem uczynił ją jednym z najpopularniejszych składników perfumeryjnych bazy od XVII wieku. Benzoes był tradycyjnie stosowany w liturgii kościelnej jako składnik kadzideł oraz do ochrony skóry w surowym klimacie — stąd dawna nazwa balsam mniszek. Współcześnie jest nieocenionym fiksatywem i słodkim, trwałym fundamentem orientalnych, ambrowych i gourmand kompozycji.

Wetiweria (Chrysopogon zizanioides), zwana też trawą khus, to tropikalna trawa uprawiana głównie na Haiti, w Indiach i Indonezji. Olejek eteryczny pozyskuje się z korzeni przez destylację parową — kilogram olejku wymaga około 50–100 kg suszonych korzeni. Zapach wetiwerii jest złożony i wielowymiarowy: ziemisty, dymny, lekko gorzki, z nutami drewna, gleby po deszczu i korzennej głębi. Na skórze ewoluuje nieustannie przez wiele godzin, odkrywając kolejne warstwy. W perfumerii jest niezbędną bazą, nadając trwałości i ziemistego autorytetu — stosowana zarówno w klasycznych eleganckich zapachach, jak i surowej perfumerii niszowej.

Styraks to termin obejmujący grupę balsamicznych żywic pozyskiwanych z różnych gatunków drzew — zarówno Liquidambar (styraks płynny lewantyński) jak i Styrax benzoin (styraks stały, tożsamy z benzoesem). W perfumerii styraks jest jednym z filarów orientalnych i ambrowych kompozycji — jego słodkie, waniliowo-cynamonowe ciepło z dymnym tłem stanowi doskonałe fundament dla drzew i korzeni. Był składnikiem kanoniczych kadzideł liturgicznych wymienianych w Torze i tradycji chrześcijańskiej. Dzisiaj pojawia się w wielu klasykach perfumeryjnych jako nieodzowny element ciepłej, głębokiej bazy.