Cytryna z Amalfi pochodzi z wybrzeża amalfitańskiego w Kampanii, gdzie uprawiana jest odmiana Femminello — rozpoznawana po grubej, żółtej skórce i intensywnie aromatycznym olejku. Amalfitańskie cytryny posiadają status IGP (Limone Costa d'Amalfi IGP) i zbierane są ręcznie na charakterystycznych tarasowych uprawach wzdłuż klifów. Ich profil zapachowy jest wyjątkowo pełny i złożony: mniej kwasowy od sycylijskich, bogatszy w kwiatowe i kremowe nuty wyróżniające go wśród innych olejków cytrynowych. W perfumerii cytryna z Amalfi jest synonimem luksusu i włoskiego savoir-vivre — chętnie stosowana w ekskluzywnych kompozycjach śródziemnomorskich.

Trawa cytrynowa (lemongrass) to tropikalna roślina z rodziny traw, powszechnie stosowana w kuchni azjatyckiej i ajurwedzie, której olejek eteryczny zawiera wysoki poziom geranioaldehydu i citralu — związków odpowiadających za intensywny, cytrusowy aromat. W perfumerstwie wnosi ona zieloną, trawiastą interpretację cytryny, bardziej roślinną i rześką niż tradycyjny olejek cytrynowy. Doskonale sprawdza się w kompozycjach unisex, zapachach aquatycznych i orientalnych zainspirowanych Azją. Trawa cytrynowa jest jednym z podstawowych składników ajurwedyjskich olejków do masażu, co nadaje jej nutom medytacyjny, relaksacyjny wymiar.

Bergamotka jest jednym z najbardziej wszechstronnych składników perfumeryjnych — olejek eteryczny tłoczony na zimno ze skórki owoców Citrus bergamia jest obecny w szacunkowo 30–40% wszystkich współczesnych kompozycji. Drzewo bergamotkowe pochodzi prawdopodobnie z Azji, ale uprawiane jest niemal wyłącznie w wąskim pasie wybrzeża kalabryjskiego w południowych Włoszech, gdzie mikroklimat jest niemożliwy do odtworzenia gdziekolwiek indziej. Bergamotka jest też nieodłącznym składnikiem herbaty Earl Grey, w której jej skórkę stosuje się od XIX wieku. W perfumerii wnosi świeżość, elegancję i subtelną kwiatowość, harmonizując niemal z każdą inną nutą — od cytrusowych po orientalne.

Czerwona pomarańcza (krwista pomarańcza) to odmiana Citrus sinensis o miąższu i skórce zabarwionych czerwono przez antocyjany — barwniki tworzące się pod wpływem niskich temperatur nocnych podczas dojrzewania. Sycylia jest największym producentem krwistych pomarańczy na świecie — odmiany Moro, Tarocco i Sanguinello są chronione przez IGP. Olejek eteryczny ze skórki czerwonej pomarańczy ma profil głębszy, ciemniejszy i nieco bardziej winny niż standardowy olejek pomarańczowy. W perfumerii czerwona pomarańcza wnosi dramatyzm i ciepło do cytrusowych kompozycji, tworząc interesujący kontrast z jasnymi bergamotkami i limonkami.

Mięta to rozległy rodzaj ziół z rodziny jasnotowatych, obejmujący ponad 600 gatunków i odmian — od mięty pieprzowej i kłosowej po cytrusową i wodną. W perfumerii olejek miętowy jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych nut świeżości — charakterystyczny chłód zawdzięcza mentolowi, który aktywuje receptory temperatury zimna w skórze i błonach śluzowych. Stosowana głównie w głowie kompozycji, mięta otwiera zapachy z energetyczną, czystą intensywnością. Jest kluczowym składnikiem aromaterapii, fougère, akwatycznych i świeżych zapachów sportowych. Różne gatunki mięty mają wyraźnie odmienne profile — pieprzowa jest chłodniejsza i bardziej medyczna, kłosowa łagodniejsza i słodsza.

Neroli to olejek eteryczny destylowany z kwiatów gorzkiej pomarańczy (Citrus aurantium), a jego nazwa pochodzi od księżnej Neroli, Anne-Marie de la Trémoille, która w XVII wieku spopularyzowała go na dworze królewskim. Ceniony jest jako jeden z najdroższych i najbardziej szlachetnych składników perfumeryjnych — do uzyskania kilograma olejku potrzeba ponad tysiąca kilogramów świeżych kwiatów. Jego zapach łączy kwiatową słodycz z cytrusową świeżością, lekką goryczką i urzekającą podnutą zieleni, co czyni go idealnym składnikiem wód kolońskich i flankalnich. Neroli stanowi serce legendarnych eaux de cologne i jest nieodzownym elementem wielu klasycznych kompozycji perfumeryjnych.

Estragon (Artemisia dracunculus) to wieloletnie zioło z rodziny astrowatych, uprawiane od tysięcy lat w kuchni śródziemnomorskiej i rosyjskiej. Jego olejek eteryczny jest bogaty w estragol — związek o wyraźnym anyżowym, słodko-ziołowym zapachu, spokrewniony z olejkiem anyżowym i bazyliowym. W perfumerii estragon stosowany jest jako żywy, ziołowy akcent głowy lub serca, wnosząc do kompozycji świeżość i roślinną ostrość. Dobrze harmonizuje z cytrusami, tymiankiem i ciepłymi przyprawami, budując mosty między różnymi rodzinami zapachowymi. Ciekawostką jest, że łacińska nazwa dracunculus oznacza mały smok — nawiązując do dawnych wierzeń, że korzeń rośliny chroni przed ukąszeniami jadowitych zwierząt.

Tymianek pospolity to jedno z najważniejszych ziół kulinarnych i leczniczych świata, uprawiane od starożytności w regionie śródziemnomorskim. Jego olejek eteryczny zawiera tymol i karwakrol, które odpowiadają za intensywny, ziołowo-korzenny profil z kamforową ostrością i ciepłem. W perfumerii tymianek pełni rolę żywej, aromatycznej nuty przywołującej gorące, skaliste wybrzeża Prowansji i Grecji. Doskonale komponuje się z innymi ziołami śródziemnomorskimi — rozmarynem, szałwią i lawendą — tworząc typową olfaktoryczną pocztówkę z południa Europy.

Wetiweria (Chrysopogon zizanioides), zwana też trawą khus, to tropikalna trawa uprawiana głównie na Haiti, w Indiach i Indonezji. Olejek eteryczny pozyskuje się z korzeni przez destylację parową — kilogram olejku wymaga około 50–100 kg suszonych korzeni. Zapach wetiwerii jest złożony i wielowymiarowy: ziemisty, dymny, lekko gorzki, z nutami drewna, gleby po deszczu i korzennej głębi. Na skórze ewoluuje nieustannie przez wiele godzin, odkrywając kolejne warstwy. W perfumerii jest niezbędną bazą, nadając trwałości i ziemistego autorytetu — stosowana zarówno w klasycznych eleganckich zapachach, jak i surowej perfumerii niszowej.

Paczula (Pogostemon cablin) to roślina z rodziny jasnotowatych, uprawiana głównie w Indonezji i na Filipinach. Jej olejek eteryczny pozyskiwany jest z liści przez destylację parą wodną i należy do najbardziej charakterystycznych surowców perfumerskich — rozpoznawalny niemal natychmiast ze względu na ziemisty, intensywnie drzewny i ciepły zapach. Paczula jest nieodłącznie związana z estetyką lat 60. i 70. XX wieku, jednak w rękach współczesnych perfumerów zyskuje nowe oblicze. Świeży olejek ma profil nieco ostry i zielony, który z wiekiem łagodnieje i nabiera kremowej głębi — stąd cenione są dojrzałe, leżakowane partie surowca.

Gałka muszkatołowa pochodzi z drzewa muszkatołowca (Myristica fragrans), rosnącego na Wyspach Banda (dawnych Wyspach Korzennych) w Indonezji. Olejek eteryczny zawarty w nasionach zawiera miristicynę, eugenol i safrol, które tworzą ciepły, korzenny, lekko słodki i drzewny zapach z pikantnymi akcentami. W perfumerii gałka muszkatołowa pełni ważną funkcję zarówno w nutach szczytowych (jej ostrość jest wyraźna na początku), jak i w sercach orientalnych i korzeni. Stanowi klasyczny składnik orientalnych i korzeniowych kompozycji, od dawnych eaux de cologne po współczesne ambrowe kreacje. Historycznie była tak cenna, że stała się przyczyną wojen kolonialnych -- Holendrzy przez stulecia utrzymywali monopol na handel gałką muszkatołową. Kwiat gałki muszkatołowej (macis) jest odrębnym składnikiem o subtelniejszym profilu.

Drzewo sandałowe (Santalum album) jest jednym z najważniejszych surowców perfumeryjnych świata, stosowanym od ponad czterech tysięcy lat w Indiach, Chinach i na Bliskim Wschodzie do celów ceremonialnych, religijnych i kosmetycznych. Olejek z sandałowca białego zawiera przede wszystkim α-santalol i β-santalol — dwa terpeny odpowiadające za jego charakterystyczny, kremowy, nieco dymny i głęboko drewniany aromat. Najwyżej ceniony jest sandałowiec z regionu Mysore w stanie Karnataka w Indiach, choć jego dostępność drastycznie spadła z powodu nadmiernego wycinania i surowych przepisów indyjskich o ochronie. W perfumerstwie sandałowiec jest absolutnym klasykiem — pojawia się w większości orientalnych i drzewnych kompozycji jako niezastąpiony składnik bazowy.

Kumaryna to organiczny związek chemiczny naturalnie występujący w tonce benzoesowej, trawie bizonowej i korzeniu arcydzięgla, jednak w perfumerstwie stosowana niemal wyłącznie w formie syntetycznej. Jej zapach jest słodki, suchy i sianowy, kojarzący się ze świeżo skoszonym sianem, kokosem i delikatnym migdałem. Była jednym z pierwszych syntetycznych składników użytych w historii nowoczesnej perfumerii -- stanowiła kluczowy element legendarnego <<Fougere Royale>> Houbiganta (1882). Dziś jest filarem całej rodziny zapachowej fougere i nieodzownym elementem ciepłych, orientalnych kompozycji.