Migdał jest jednym z najstarszych znanych człowiekowi drzew owocowych, uprawianych od ponad 5000 lat na terenach Bliskiego Wschodu i Śródziemnomorza. Jego aromat w perfumerii jest ciepły, pudrowy i mlecznie słodki, tworzony przez benzaldehyd i heliotropinę w połączeniu z laktonami. Nuta migdałowa pojawia się zarówno w lekkich, kwiatowych kompozycjach, jak i w ciężkich orientalach i gourmandach, wykazując niezwykłą wszechstronność. Migdał jest też symbolem szczęścia w kulturze śródziemnomorskiej, co czyni tę nutę wyjątkowo bogatą w kulturowe konotacje.

Mleko jako nuta zapachowa w perfumerii nie pochodzi bezpośrednio z surowego mleka, lecz z grupy substancji chemicznych -- przede wszystkim laktonów -- naturalnie obecnych w mleku i odwzorowywanych syntetycznie. Związki takie jak delta-dekalakton i gamma-nononalakton odpowiadają za kremowy, słodki i mleczny charakter tej nuty. W perfumach mleko pojawia się jako składnik kojących, dziecięcych, pudrowych lub orientalnych kompozycji, dodając im miękkości i ciepłej bliskości skóry. Szczególnie cenione jest w orientalnych gourmand i perfumach o charakterze <<skórowym>>. Nuta mleczna współgra znakomicie z wanilią, piżmem i nutami kwiatowymi. Co ciekawe, naturalne mleko nie jest destylowane ani ekstrahowane -- to jeden z przykładów nut sensorycznych odtwarzanych wyłącznie drogą syntezy chemicznej.

Szafran to najdroższy składnik zapachowy i kulinarny na świecie — pozyskuje się go ręcznie ze znamion kwiatów Crocus sativus, a zebranie jednego kilograma wymaga pracy przy około 150 000 kwiatach. Pochodzi z rejonu Bliskiego Wschodu, gdzie jest uprawiany od ponad 3500 lat, a największym producentem jest dziś Iran. W perfumerii szafran wnosi do kompozycji charakterystyczną metaliczno-skórzaną głębię z odcieniami palonego miodu, wosku i tytoniu, które czynią go niezastąpionym składnikiem orientalnych i oud-owych kompozycji. Za jego zapach odpowiadają głównie safranal i pikrokrocyna — związki niepowtarzalne w całym królestwie roślin. Wyjątkowa cena i intensywność sprawiają, że w perfumerii często stosuje się syntetyczne odpowiedniki lub wzbogacane ekstrakty.

Wanilia pochodzi z pnącej orchidei Vanilla planifolia, uprawianej pierwotnie przez Azteków w Meksyku, a dziś produkowanej głównie na Madagaskarze i Tahiti. Jej charakterystyczny zapach pochodzi przede wszystkim z waniliny — organicznego aldehydu nadającego wanilii słodką, kremową głębię. W perfumerii wanilia jest jednym z najczęściej stosowanych składników na świecie — pojawia się zarówno jako naturalna absolutna, jak i syntetyczna wanilina lub jej pochodne, znacznie intensywniejsze od oryginału. Stanowi niezrównaną bazę dla kompozycji orientalnych, gourmand i kwiatowych, nadając im ciepło, miękkość i trwałość. Naturalny strąk wanilii nie pachnie przy zbiorze — charakterystyczny aromat rozwija się dopiero podczas wielomiesięcznego procesu fermentacji i suszenia.

Toffi to tradycyjna angielska słodycz z masła i cukru gotowanych razem do uzyskania twardej, karmelowej masy. W perfumerii nuta toffi różni się od samego karmelu właśnie tą wyraźną maślaną tłustością — gęstszą, bogatszą i bardziej nasyconą. Jej aromat jest ciepły, złocisty i wyraźnie słodki, z nutą prażonego cukru i kremowego masła, które razem tworzą niezwykłe poczucie zmysłowego komfortu. Toffi pojawia się zarówno w nutach serca, jak i bazy, wiążąc kompozycje i nadając im trwałość. To jeden z ulubionych składników twórców perfum gourmandowych o orientalnym akcencie.

Drzewo sandałowe (Santalum album) jest jednym z najważniejszych surowców perfumeryjnych świata, stosowanym od ponad czterech tysięcy lat w Indiach, Chinach i na Bliskim Wschodzie do celów ceremonialnych, religijnych i kosmetycznych. Olejek z sandałowca białego zawiera przede wszystkim α-santalol i β-santalol — dwa terpeny odpowiadające za jego charakterystyczny, kremowy, nieco dymny i głęboko drewniany aromat. Najwyżej ceniony jest sandałowiec z regionu Mysore w stanie Karnataka w Indiach, choć jego dostępność drastycznie spadła z powodu nadmiernego wycinania i surowych przepisów indyjskich o ochronie. W perfumerstwie sandałowiec jest absolutnym klasykiem — pojawia się w większości orientalnych i drzewnych kompozycji jako niezastąpiony składnik bazowy.

Piżmo to jedna z najstarszych i najbardziej fundamentalnych nut zapachowych w historii perfumerii. Naturalnie pozyskiwane z gruczołu brzusznego samca piżmowca syberyjskiego (Moschus moschiferus), ma głęboki, zwierzęcy, ciepły i skórowy zapach. Ze względu na ochronę tego zagrożonego gatunku, naturalne piżmo zwierzęce jest praktycznie nieużywane we współczesnej perfumerii komercyjnej -- zastąpione przez szeroką rodzinę syntetycznych związków muskusowych. Piżmo pełni w kompozycjach perfumeryjnych funkcję fiksatora, wzmacniacza i ocieplającego fundamentu bazy. Jego historia sięga starożytnych szlaków jedwabnych, gdzie piżmo było cenniejsze wagowo od złota. Dziś słowo <<piżmo>> w kontekście perfumeryjnym niemal zawsze odnosi się do jego syntetycznych odpowiedników.

Cedr jest jedną z najszerzej stosowanych nut drzewnych w perfumerstwie i stanowi fundament niezliczonych kompozycji od eaux de cologne po ciężkie orientalne bazy. W naturze cedry rosnące w Atlasie, Himalajach i Libanie różnią się profilem aromatycznym, jednak wszystkie łączy charakterystyczna sucha, żywiczna głębia. Olejek cedrowy jest pozyskiwany przez destylację parową z drewna i trocin pozostałych po przeróbce drewna, co czyni go surowcem stosunkowo zrównoważonym środowiskowo. W kompozycjach pełni rolę eleganckiej, stabilnej bazy, która wzmacnia trwałość innych składników i nadaje kompozycji maskulinistyczny, leśny charakter.