Eukaliptus (Eucalyptus globulus i inne gatunki) pochodzi z Australii, gdzie jest podstawowym pożywieniem koali i symbolem kontynentu, jednak jego uprawy rozciągają się dziś na wszystkie kontynenty ze względu na szybki wzrost i bogactwo olejku eterycznego. Olejek eukaliptusowy zawiera przede wszystkim 1,8-cyneol (eukaliptol), który nadaje mu charakterystyczny, lodowaty, camphorowy aromat kojarzony z lekami na kaszel i przeziębienie. W perfumerstwie eukaliptus stosowany jest jako orzeźwiający, powietrzny składnik w zapachach aquatycznych, sportowych i marine. Jego zdolność do wywoływania wrażenia chłodnego powietrza i otwartej przestrzeni sprawia, że jest niezastąpiony w aromach inspirowanych naturą.

Szafran to najdroższy składnik zapachowy i kulinarny na świecie — pozyskuje się go ręcznie ze znamion kwiatów Crocus sativus, a zebranie jednego kilograma wymaga pracy przy około 150 000 kwiatach. Pochodzi z rejonu Bliskiego Wschodu, gdzie jest uprawiany od ponad 3500 lat, a największym producentem jest dziś Iran. W perfumerii szafran wnosi do kompozycji charakterystyczną metaliczno-skórzaną głębię z odcieniami palonego miodu, wosku i tytoniu, które czynią go niezastąpionym składnikiem orientalnych i oud-owych kompozycji. Za jego zapach odpowiadają głównie safranal i pikrokrocyna — związki niepowtarzalne w całym królestwie roślin. Wyjątkowa cena i intensywność sprawiają, że w perfumerii często stosuje się syntetyczne odpowiedniki lub wzbogacane ekstrakty.

Bergamotka jest jednym z najbardziej wszechstronnych składników perfumeryjnych — olejek eteryczny tłoczony na zimno ze skórki owoców Citrus bergamia jest obecny w szacunkowo 30–40% wszystkich współczesnych kompozycji. Drzewo bergamotkowe pochodzi prawdopodobnie z Azji, ale uprawiane jest niemal wyłącznie w wąskim pasie wybrzeża kalabryjskiego w południowych Włoszech, gdzie mikroklimat jest niemożliwy do odtworzenia gdziekolwiek indziej. Bergamotka jest też nieodłącznym składnikiem herbaty Earl Grey, w której jej skórkę stosuje się od XIX wieku. W perfumerii wnosi świeżość, elegancję i subtelną kwiatowość, harmonizując niemal z każdą inną nutą — od cytrusowych po orientalne.

Mate (yerba mate) pochodzi z liści ostrokrzewu paragwajskiego (Ilex paraguariensis) — rośliny endemicznej dla lasów subtropikalnych Ameryki Południowej, szczególnie Argentyny, Paragwaju, Brazylii i Urugwaju. Jej napar jest tradycyjnym napojem towarzyskim o działaniu pobudzającym, bogatym w kofeinę i teobrominy. W perfumerii nuta mate wnosi charakterystyczną, zielono-gorzkawą świeżość z dymnym i trawiastym podtekstem — coś pomiędzy zieloną herbatą a suchą, palącą się trawą. Jest składnikiem stosowanym w sercach kompozycji unisex i akwatycznych, gdzie buduje naturalną, organiczną głębię. Kulturowy wymiar mate — rytuał pitny i symbol wspólnoty w Ameryce Łacińskiej — nadaje tej nucie wyjątkowej autentyczności.

Szałwia muszkatołowa to gatunek spokrewniony z szałwią lekarską, lecz o zupełnie odmiennym, bardziej złożonym profilu zapachowym. Jej olejek eteryczny zawiera linalol, octan linalolu i sklarenol — związki nadające mu kwiatowy, ziołowy, lekko muszkatowy i piżmowy charakter. Roślina uprawiana jest głównie we Francji, Rosji i basenie Morza Śródziemnego, a jej absolue cenione jest jako surowiec do wyrobu damskich perfum kwiatowo-orientalnych. Szałwia muszkatołowa jest też prekursorem sklarenolu — syntetycznego surowca o nutach ambrowych, szeroko stosowanego we współczesnej perfumerii.

Drewno gwajakowe pochodzi z Bulnesia sarmientoi, drzewa rosnącego w Gran Chaco — suchym regionie Ameryki Południowej obejmującym Argentynę, Paragwaj i Boliwię. Jego olejek eteryczny jest wyjątkowy ze względu na intensywną, różowo-drzewną woń, która w naturalny sposób łączy aspekty kwiatowe z drzewnymi. W perfumerstwie drewno gwajakowe jest cenione jako składnik tworzący naturalny pomost między sercem kwiatowym a drzewną bazą kompozycji. Niestety, nadmierne wycinanie drzew spowodowało, że Bulnesia sarmientoi znalazła się na liście gatunków zagrożonych CITES, co skłoniło branżę perfumeryjną do poszukiwania zrównoważonych źródeł lub syntetycznych alternatyw.

Suche drewno to olfaktoryczna koncepcja oddająca zapach drewna pozbawionego żywicznych lub zielonych akcentów — suchy, wytrawny profil bez kremowości czy słodyczy. W perfumerii osiągany jest m.in. przy pomocy syntetycznych molekuł, takich jak Woody Amber czy Iso E Super, a także poprzez selekcję suchych frakcji cedru wirginijskiego lub drewna oud poddanego obróbce. Nuta ta jest popularna w nowoczesnych minimalistycznych zapachach unisex, gdzie ascetyczna, twarda drzewność tworzy unikalne, nieoczywiste tło. Suche drewno nie otula — ono tworzy przestrzeń.

Piżmo to jedna z najstarszych i najbardziej fundamentalnych nut zapachowych w historii perfumerii. Naturalnie pozyskiwane z gruczołu brzusznego samca piżmowca syberyjskiego (Moschus moschiferus), ma głęboki, zwierzęcy, ciepły i skórowy zapach. Ze względu na ochronę tego zagrożonego gatunku, naturalne piżmo zwierzęce jest praktycznie nieużywane we współczesnej perfumerii komercyjnej -- zastąpione przez szeroką rodzinę syntetycznych związków muskusowych. Piżmo pełni w kompozycjach perfumeryjnych funkcję fiksatora, wzmacniacza i ocieplającego fundamentu bazy. Jego historia sięga starożytnych szlaków jedwabnych, gdzie piżmo było cenniejsze wagowo od złota. Dziś słowo <<piżmo>> w kontekście perfumeryjnym niemal zawsze odnosi się do jego syntetycznych odpowiedników.